فیلم The Eiger Sanction 1975 1975

هریِ کثیف از کوه بالا می‌رود پروفسور هنر آمریکایی (کلینت ایستوود) مجبور می‌شود برای چند مأموریت آخر پیش از بازنشستگی دوباره در نقش آدم‌کش دولتی سابقش وارد عمل شود. یکی از مأموریت‌ها بالا رفتن از کوه آیگر در سوئیس است، بنابراین او در یک مرکز تمرینی در آریزونا که دوستش (جورج کندی) آن را اداره می‌کند، آماده می‌شود. تِیِر دیوید رئیس سازمان سری را بازی می‌کند...

هریِ کثیف از کوه بالا می‌رود پروفسور هنر آمریکایی (کلینت ایستوود) مجبور می‌شود برای چند مأموریت آخر پیش از بازنشستگی دوباره در نقش آدم‌کش دولتی سابقش وارد عمل شود. یکی از مأموریت‌ها بالا رفتن از کوه آیگر در سوئیس است، بنابراین او در یک مرکز تمرینی در آریزونا که دوستش (جورج کندی) آن را اداره می‌کند، آماده می‌شود. تِیِر دیوید رئیس سازمان سری را بازی می‌کند و جک کسیدی هم به‌عنوان یک رقیب پرآرا در صحرانشین نقش دارد. «محکومیت آیگر» (۱۹۷۵) یک ماجرای جاسوسی/هیجان‌انگیز است که از نظر اغراق‌آمیز بودن در حد جیمز باند نیست. برای صحنه‌های صعود از دوربین‌های دستی و تجهیزات ویژه استفاده شده و ایستوود برخی بدل‌کاری‌ها را خودش در شرایط مخاطره‌آمیز انجام داده است. هنگام فیلم‌برداری، یک کوهنورد بریتانیایی ۲۶ ساله به نام دیوید نولز در آیگر جان باخت. یکی از صخره‌نوردان، چیک (چارلز) اسکات، دربارهٔ شیوهٔ فیلم‌برداری صحنه‌های خطرناک صعود انتقادهای تندی داشته که می‌توان نظراتش را آنلاین یافت. مثل گفتهٔ معروف: «اگر نمی‌توانی گرما را تحمل کنی، از آشپزخانه بیرون برو.» فیلم در بعد زنان هم خوب عمل می‌کند؛ کندیس ریالسون به‌عنوان دانشجوی هنر، برندا وینوس مربی تناسب اندام، هیدی بروهل همسر مشکوک یکی از صخره‌نوردان و ونتا مک‌گی هم نقش یک همکار مأمور را بازی می‌کنند. ایستوود در آن زمان در اوج شهرت و با جذابیتی طبیعی است که این نقش‌ها را جذب می‌کند. مناظر درهٔ مونومنت در یوتا و چشم‌اندازهای سوئیس به‌تنهایی ارزش دیدن فیلم را دارند و چند بخش خوش‌ساختِ طنزآمیز یا جذاب نیز در کار هست. موسیقی جان ویلیامز عمدتاً خوب است، اما بخشی از آن برای یک تریلر جاسوسی نامتناسب است (مثلاً قطعهٔ ملایمِ کنایی در اوج و تیتراژ پایانی). در کل چیزی در تولید فیلم هست که آن را در میان آثار ایستوود منحصربه‌فرد و نسبتاً کم‌شناخته کرده است. مدت فیلم ۲ ساعت و ۸ دقیقه است و در کالیفرنیا (لس‌آنجلس، یونیورسال سیتی و کرمل-بای-دِ-سی)، آریزونا (درهٔ مونومنت)، یوتا (پارک ملی زایون) و سوئیس (زوریخ، کلاینه شایدگ و آیگر/آلپ‌های برنی) فیلم‌برداری شده است. نمره: B شروعی قوی، پایانی کم‌جان از عناصر جاسوسی «محکومیت آیگر» لذت بردم؛ به‌راستی کمی کلیشه‌ای و دم‌دستی است و در بعضی قسمت‌ها حس تقلید از باند را دارد، اما دیدن کلینت ایستوود در این نقش جذاب است. متأسفانه، گرچه خراب نیست، باقیِ فیلم بیشتر بر صعود کوه متمرکز است که به‌دلیل کش‌دار بودن خسته‌کننده می‌شود. پایان فیلم تا حدودی یادآورِ «مرد سوم روی کوه» (۱۹۵۹) دیزنی است؛ مثل آن فیلم، آنچه می‌بینی بد نیست اما برای مدت طولانی چندان جذاب نیست. من این فیلم را سه ستاره می‌دهم—فیلمی محکم با فیلم‌برداری چشم‌نواز که می‌توانست با به‌کارگیری بهتر ایده‌های اولیه بسیار فراتر برود. نکات اولیۀ ضروری — کمی انصاف دربارهٔ زبانِ زمان ساخت فیلم باید در نظر داشت که وقتی این فیلم ساخته شد، فیلمنامه‌نویسان چندان ظرافت به خرج نمی‌دادند و در مصرف برخی توصیف‌های خُردآزار اغلب بدسلیقگی وجود داشت. گاهی گفت‌وگوها ساده و بچگانه می‌نماید. ایستوود نقش پروفسور هنری را بازی می‌کند که از دوران فعالیتش به‌عنوان آدم‌کش رسمی سرمایه‌ای جمع کرده و مجموعه‌ای آثار هنری دارد. رئیس پیشینش—آل‌بینوِ معروف به «آقای دراگون»—با پیشنهاد پول زیاد او را از بازنشستگی بیرون می‌کشَد و وعدهٔ انتقام‌جویی از مرگ دوست قدیمی‌اش را می‌دهد. همان‌طور که عنوان نشان می‌دهد، تمِ فیلم کوهنوردی است، چون او و دوستش «بن» (جورج کندی) سعی می‌کنند بفهمند کدام عضو تیم صعود آیگر مقصر است. فیلم خیلی دیر به حرکت می‌افتد و جدا از همان برخوردهای کلیشه‌ای که تا حدی فیلم‌های اولیهٔ «جیمز باند» را روشن‌فکرانه جلوه می‌دهد، عملاً اتفاق زیادی در حال وقوع نیست. قسمت‌هایی از فیلمبرداری در ارتفاع مؤثر است و تا پایان حس خطر به‌تدریج پدیدار می‌شود، اما در مجموع دیالوگ‌پردازی زیاد و ریتمِ کند، کار را تخت و بی‌رمق کرده است. تریلری جاسوسیِ نسبتاً کند فیلم یک تریلر جاسوسی نسبتاً کند است که صحنه‌های قابل‌توجهِ سنگ‌نوردی دارد، اما داستان باریک و نازک است و ایستوود هرگز کاملاً در نقش باورپذیر نشد. قابل تماشا هست، ولی یکی از آثار ضعیف‌تر او به‌حساب می‌آید. امتیاز: 2.75/5