فیلم Blue Steel 1990

با اینکه فیلم مشکلات منطقی واضحی دارد و می‌شد از آن‌ها عبور کرد، با این حال از تماشایش لذت بردم. بازی و کاریزمای جیمی لی کرتیس و ران سیلور واقعاً چشم‌گیر است—هم وقتی عاشق می‌شوند و هم وقتی که بعداً با هم درگیر می‌شوند. موسیقی متنِ برد فیدل هم خیلی خوب است؛ جالب اینکه حتی بیشتر از کارهای تانجرین دریم در فیلم قبلی بایگلو، Near...

با اینکه فیلم مشکلات منطقی واضحی دارد و می‌شد از آن‌ها عبور کرد، با این حال از تماشایش لذت بردم. بازی و کاریزمای جیمی لی کرتیس و ران سیلور واقعاً چشم‌گیر است—هم وقتی عاشق می‌شوند و هم وقتی که بعداً با هم درگیر می‌شوند. موسیقی متنِ برد فیدل هم خیلی خوب است؛ جالب اینکه حتی بیشتر از کارهای تانجرین دریم در فیلم قبلی بایگلو، Near Dark، به دلم نشست. اگر بتوانید از حفره‌های داستانی بگذرید و همراه فیلم شوید، این اثر به‌طرز غافلگیرکننده‌ای پاداش‌دهنده است. معمولاً در فیلم‌های گرگینه، تعداد گرگینه‌ها بیشتر است؛ این یکی کمتر از حد انتظار ظاهر می‌شود. رتبه نهایی: ★★½ — چیزهای زیادی داشت که برایم جذاب بود، اما به‌عنوان یک کل کاملاً مؤثر نبود. این فیلم را کاترین بیگلو ساخته که منطقی است چون معمولاً آثارش تماشایی‌اند؛ او در دههٔ ۱۹۹۰ به اوج رسید. حضور بیگلو را می‌توان در کیفیت اجرا دید: ران سیلور اجرای قابل‌قبولی دارد و جیمی لی کرتیس هم نشان می‌دهد فراتر از یک «ملکه جیغ» است و توانایی‌های دراماتیک دارد. در مجموع این یک تریلر پرتنش است مثل خیلی‌های دیگر، اما با کلاس بیشتری پشتش قرار دارد—اجراهای درخشان، تنشی اضطراب‌آور و نورپردازی‌ای که برای یک تریلر کم‌بودجه به‌طرز غافلگیرکننده‌ای واقع‌گراست. با کارگردان دیگری شاید این فیلم تبدیل به اثری ضعیف می‌شد، اما بیگلو واقعاً از پسش برآمده.