فیلم The Brides of Dracula 1960

تنها آنگاه این زنجیر جهنم از جهان گسسته خواهد شد. «عروس‌های دراکولا» را ترنس فیشِر کارگردانی کرده و پیتر برایان، ادوارد پرسی، جیمی سنگستر و آنتونی هایندز فیلمنامه را به‌طور جمعی نوشته‌اند. در این فیلم پیتر کاشینگ، مارتیتا هانت، ایوون مونلور و دیوید پیل بازی می‌کنند. موسیقی اثر مالکوم ویلیامسون و فیلم‌برداری از جک آشر است. «ترانسیلوانیا، سرزمینی از جنگل‌های تاریک، کوه‌های وحشتناک و دریاچه‌های سیاه و...

تنها آنگاه این زنجیر جهنم از جهان گسسته خواهد شد. «عروس‌های دراکولا» را ترنس فیشِر کارگردانی کرده و پیتر برایان، ادوارد پرسی، جیمی سنگستر و آنتونی هایندز فیلمنامه را به‌طور جمعی نوشته‌اند. در این فیلم پیتر کاشینگ، مارتیتا هانت، ایوون مونلور و دیوید پیل بازی می‌کنند. موسیقی اثر مالکوم ویلیامسون و فیلم‌برداری از جک آشر است. «ترانسیلوانیا، سرزمینی از جنگل‌های تاریک، کوه‌های وحشتناک و دریاچه‌های سیاه و ژرف، هنوز که هنوز است در واپسین سال‌های قرن نوزدهم خانهٔ جادو و شیطان‌پرستی است. کنت دراکولا، فرمانروایِ همهٔ خون‌آشامان مرده است، اما پیروانش ادامه می‌دهند تا مکتب او را گسترش داده و جهان را فاسد کنند.» «نفرین فرانکنشتاین» و «دراکولا» به ترتیب در ۱۹۵۷ و ۱۹۵۸ موفقیت بسیار بزرگی برای کمپانی Hammer رقم زدند؛ موفقیتی که وضعیت صنعت فیلم بریتانیا را دگرگون کرد و از آن پس ترس‌های بریتانیایی را در نقشهٔ سینما قرار داد. «عروس‌های دراکولا» نخستین دنباله‌ای است که در ادامهٔ مجموعهٔ دراکولا ساخته شد، اما پیش از موفقیت کامل با یک مانع بزرگ مواجه بود: کریستوفر لی که در فیلم اول نقش کنت خون‌آشام را بسیار تاثیرگذار بازی کرده بود، بازنمی‌گردد. به نظر می‌رسد دو عامل مانع بازگشت او شد؛ اول اینکه لی نگران نقش‌های تکراری و به نوعی قالب‌گیری نوعی بود و می‌خواست نقش‌های متفاوتی را تجربه کند، و دوم اینکه استودیوی همر نمی‌خواست برای بازی او هزینهٔ گزافی بپردازد، چرا که حالا تبدیل به یک بازیگر شناخته‌شده شده بود. آیا نبود لی احساس می‌شود؟ بله. هرچند فیلم با فیلمنامهٔ هوشمندانه و طرحی محکم تا حدود زیادی توانسته فقدان شخصیت دراکولا را دور بزند، اجرای دیوید پیل در نقش بارون مینستر اندکی ضعیف است. این جای تأسف دارد چون تمامِ آنچه دور و برِ اوست باشکوه و چشم‌نواز است. در فیلم اندکی تصنع و یک سوراخ منطقی به‌اندازهٔ تابوت وجود دارد—بارون با قید و زنجیر به مچ پا بسته می‌شود (خب او که می‌تواند به خفاش تبدیل شود، نیست؟!)—اما بله، این یک تولید عالی است که با فضایی گاتیک می‌تپد و صحنه‌های برجسته و به‌یادماندنی‌ای دارد. کارگردانیِ فیشِر سرشار از نماهای کلاسیک و فیلم‌برداری تکنیکالورِ آشر مزین و گیراست؛ این یکی از بهترین فیلم‌های خون‌آشامیِ همر به شمار می‌آید. کاشینگ بار دیگر ستارهٔ فیلم است و ما در انتظار حضورِ شکارچی خون‌آشامش یعنی ون هلسینگ می‌نشینیم. زمانی که به عنوان کودکان فیلم‌های همر را می‌دیدیم، همیشه با آمدن کاشینگ احساس آرامش می‌کردیم؛ بازیگرِ باکلاس و اصیلی که با حضورش هنگام آغاز وحشت ما را دلیری می‌بخشید. مارتیتا هانت در نقش بانو مینستر همزمان عصبی و باشکوه است، ایوون مونلور زیباست و طعمِ قاره‌ای به فیلم می‌افزاید و فردا جکسون واقعاً ترسناک است! اگر نه رویکرد نازک‌اندام و ظریفِ پیل در نقش شرارت، تقریباً در بقیه نقش‌ها انتخاب بازیگران به‌خوبی انجام شده است. طراحی تولیدِ برنارد رابینسون یکی از بهترین‌های همر است (قلعهٔ مینستر، میخانهٔ Running Boar، آسیاب بادی) و موسیقی ویلیامسون گاهی تهدیدآمیز و گاهی برانگیزاننده است. از عنوان‌بندیِ سرخِ چشم‌سوز آغاز گرفته تا پایانی خلاق و چشمگیر (آخرین نما واقعاً ضربه‌ای است)، «عروس‌های دراکولا» فیلمی بسیار لذت‌بخش از همر است که کاملاً هم‌ارز فیلم اول به شمار می‌آید. امتیاز: 8/10 --- سرگرم‌کننده اما اثری معمولی از همر که تصویربرداری‌های خوبی دارد و بازی‌ها در سطح قابل قبولی‌اند، اما چندان به‌یادماندنی نیست. پیتر کاشینگ بار دیگر در نقش ون هلسینگ خوب است، اما «دراکولا» این‌بار (بارون مینستر با بازی دیوید پیل) چندان ترسناک نیست و دوشیزهٔ داستان (ایوون مونلور) زیبا اما بدون خصوصیت برجسته است. امتیاز: 3.5/5 --- در واقع «عروس‌های بارون مینستر» یک معلم مدرسهٔ فرانسوی زیبا (ایوون مونلور) برای کار به ترانسیلوانیا می‌آید، اما ناچار می‌شود شب را در عمارت بزرگِ بانو مینستر (مارتیتا هانت) بگذراند و در آن‌جا با پسر خوش‌قیافهٔ بانو که به‌طرز عجیبی در بخشی از عمارت زندانی نگه داشته شده است ملاقات می‌کند (دیوید پیل). وقتی بیماریِ خون‌آشامی اوج می‌گیرد، دکتر ون هلسینگ مهارت‌هایش را برای نجات اهالی محلی به کار می‌گیرد (پیتر کاشینگ). «عروس‌های دراکولا» (۱۹۶۰) دنبالهٔ «وحشتِ دراکولا» (۱۹۵۸) از همر است. در ابتدا قرار بود عنوانش «شاگردان دراکولا» باشد چون خودِ دراکولا در داستان حاضر نیست. در عوض دیوید پیلِ نسبتاً ناشناس نقش بارون مینستر را بازی می‌کند که عملکرد خوبی از خود نشان می‌دهد، اما بسیار متفاوت از کریستوفر لی است و بیشتر به برداشتِ فرانک لنگلا از دراکولا در فیلمِ ۱۹۷۹ نزدیک است. طرح داستان شبیه اکثر قصه‌های دراکولا است: اشراف‌زادگان غرب اروپا به ترانسیلوانیا سفر می‌کنند و ناچار به گذراندن شبی در یک قلعهٔ شوم می‌شوند که در آنجا وحشتِ خون‌آشامی فرا می‌رسد. همان‌طور که معمولِ همر است، فضا گاتیک است، رنگ‌ها پرطراوت و زنان زیبا (به‌ویژه ایوون مونلور). شخصیتِ مادر جالب و زنی قدرتمند است؛ انگیزه‌های او برای کارهایی که می‌کند قابل‌فهم است. برای علاقه‌مندان، نه فیلم با محوریت دراکولا که همر ساخت عبارت‌اند از: «Horror of Dracula» (۱۹۵۸)، «The Brides of Dracula» (۱۹۶۰)، «Dracula: Prince of Darkness» (۱۹۶۶)، «Dracula Has Risen from the Grave» (۱۹۶۸)، «Taste the Blood of Dracula» (۱۹۷۰)، «Scars of Dracula» (۱۹۷۰)، «Dracula A.D. 1972» (۱۹۷۲)، «The Satanic Rites of Dracula» (۱۹۷۳) و «The Legend of the 7 Golden Vampires». کریستوفر لی در همهٔ این‌ها به‌جز «عروس‌های دراکولا» و «افسانهٔ هفت خون‌آشام طلایی» نقش دراکولا را بازی می‌کند. از سوی دیگر پیتر کاشینگ در پنج‌تای آن‌ها ون هلسینگ را بازی می‌کند (هرچند همیشه همان ون هلسینگ نیست، چون دو قسمت در زمان معاصر اتفاق می‌افتند). مدت فیلم ۱ ساعت و ۲۵ دقیقه است و در استودیوی بری (داخلی) و در فضای بیرونی در بلک پارک و اوکلی کورت فیلم‌برداری شده است. رده/نمره: B