فیلم Honor Up 2018

اغلب درباره‌ی این فیلم صحبت می‌شود به دو دلیل. اول اینکه کانیه وست به‌عنوان تهیه‌کننده اجرایی نام برده شده؛ اما به‌نظرم او در فرایند ساخت فیلم نقش عملی نداشته — تهیه‌کننده اجرایی با تهیه‌کننده‌ی اصلی تفاوت دارد و معمولاً نقش تهیه‌کننده اجرایی تأمین بخشی از بودجه است. می‌توان تصور کرد کانیه به‌خاطر وفاداری به دیمون دش که او را به شهرت رساند، یا به‌دلیل مشکلات...

اغلب درباره‌ی این فیلم صحبت می‌شود به دو دلیل. اول اینکه کانیه وست به‌عنوان تهیه‌کننده اجرایی نام برده شده؛ اما به‌نظرم او در فرایند ساخت فیلم نقش عملی نداشته — تهیه‌کننده اجرایی با تهیه‌کننده‌ی اصلی تفاوت دارد و معمولاً نقش تهیه‌کننده اجرایی تأمین بخشی از بودجه است. می‌توان تصور کرد کانیه به‌خاطر وفاداری به دیمون دش که او را به شهرت رساند، یا به‌دلیل مشکلات مالی دش، از او حمایت مالی کرده باشد. دلیل دوم هم اظهارنظرِ استیسی دش (دخترعموی دیمون دش) است که گفته دیمون اجازه نداشته از نام او برای تبلیغ فیلم استفاده کند، اما عملاً این کار انجام شده. او تنها یک کِمئو کوتاه دارد، درحالی‌که فیلم او را به‌عنوان شخصیتی مهم معرفی می‌کرد که چنین نیست. دیمون پیش‌تر هم این کار را کرده بود؛ در PAPER SOLDIERS نیز تصویر او روی پوسترها برجسته بود درحالی‌که فقط چند دقیقه در فیلم حضور داشت. خود فیلم خیلی شبیه مجموعه‌ی STATE PROPERTY است، اما با پیرنگی حتی کمتر. فیلم زمخت و بی‌پرده است و گاهی بیشتر شبیه یک «کتاب قوانین» برای کسانی به نظر می‌رسد که می‌خواهند زندگی خلاف را دنبال کنند تا یک فیلم داستانی منسجم؛ با حجم زیادی «حکمت‌های صوتی» در نریشن درباره‌ی اینکه چرا نباید لو بدهی و چرا در برخی مواقع قتل ضروری است وقتی «در این زندگی» هستی. دیمون دش در نقش اصلی ظاهر می‌شود — البته تا حدی، چون هرچه فیلم جلو می‌رود نقش او اهمیتش کمتر می‌شود؛ نقش‌های اصلی در فیلم نسبتاً سیال‌اند؛ یک لحظه تمرکز کامل روی یک نفر است و لحظاتی بعد به شخص دیگری منتقل می‌شود که نتیجه‌اش کمی آشفته است. در فیلم گروهی وجود دارد که «جوان و وحشی» توصیف می‌شوند؛ یکی از اعضا را رپر کام‌رون بازی می‌کند که انتخاب جالبی است چون او چند سالی است که از چهل سالگی عبور کرده و سایر اعضای گروه هم در محدوده‌ی سنی مشابهی‌اند. در حالی که قسمت اول STATE PROPERTY به‌خاطر نمایش‌دادن قتل‌ها و هم‌زمان پخش موسیقی رپ مورد انتقاد قرار گرفت، این فیلم از آن فاصله می‌گیرد و در صحنه‌های قتل از موسیقی کلاسیک یا اپرا استفاده می‌کند. صحنه‌های زیادی از قتل‌ها با موسیقی کلاسیک و حرکت آهسته وجود دارد که شمارششان دشوار است. در مجموع، هرچند بعضی لحظات فیلم سرگرم‌کننده است، اما فیلم چندان خوب نیست و در جنبه‌های مختلف ساخت فیلم ضعف شدیدی دارد.