فیلم Easy A 2010

این فیلم علاوه بر اینکه بسیار سرگرم‌کننده است، جنبه‌ی آموزشی هم دارد. ممکن است هنگام تماشا با کلی واژه‌ی تازه آشنا شوید و کمی هم درباره‌ی ادبیات انگلیسی یاد بگیرید. هر بار که آن را می‌بینم لبخندی روی لبانم می‌آورد. کمدی‌ای تازه و خوش‌ساخت. گاهی خنده‌دار است اما نه بیش از حد. بازیگران خوب‌اند و من امّا استون را خیلی دوست دارم، هرچند دیگر چندان قابل...

این فیلم علاوه بر اینکه بسیار سرگرم‌کننده است، جنبه‌ی آموزشی هم دارد. ممکن است هنگام تماشا با کلی واژه‌ی تازه آشنا شوید و کمی هم درباره‌ی ادبیات انگلیسی یاد بگیرید. هر بار که آن را می‌بینم لبخندی روی لبانم می‌آورد. کمدی‌ای تازه و خوش‌ساخت. گاهی خنده‌دار است اما نه بیش از حد. بازیگران خوب‌اند و من امّا استون را خیلی دوست دارم، هرچند دیگر چندان قابل پذیرش نیست که نقش یک دانش‌آموز دبیرستانی را بازی کند. داستان می‌توانست بهتر باشد؛ با اینکه دیالوگ‌هایی گاهی درخشان دارد، کلیت قصه گاهی ضعیف عمل می‌کند. داستان درباره دختری به نام آوِل است که شاگرد ممتاز و خوش‌سابقه‌ای است، تا اینکه یک دروغ کوچک سفید به بهترین دوستش می‌گوید؛ ادعا می‌کند با پسری که اصلاً وجود خارجی ندارد، رابطه داشته. اما وقتی این ماجرا دهان به دهان می‌چرخد، ناگهان شهرتی منفی برای او به وجود می‌آید و همه فکر می‌کنند بی‌پرواست. (برای پذیرش این خط داستانی باید کمی چشم‌پوشی کرد، چون باورش سخت است که دانش‌آموزان دبیرستانی از ایده‌ی داشتن رابطه جنسی هم‌سن و سال‌هایشان تعجب کنند، ولی به هر حال.) مثل هر شایعه‌ای، ماجرا بسته به کسی که حرف می‌زند تغییر می‌کند؛ قبل از آنکه آول بفهمد چه اتفاقی افتاده، همه در مدرسه فکر می‌کنند او با هر پسری رابطه داشته. پیچش داستان هم وقتی رخ می‌دهد که آول می‌فهمد می‌تواند از این شهرت تازه به نفع خودش استفاده کند: پسرهای منفور مدرسه به او پول می‌دهند تا وانمود کند با آن‌ها رابطه داشته. مسلماً اوضاع بعد از مدتی از کنترل خارج می‌شود و باید راهی برای جبران بیابد. این ایده می‌توانست بسیار سطحی و بی‌معنی شود، اگر فیلمنامه‌ی خوب و زیرکانه‌ای پشتش نبود. فیلم ادای احترامی به فیلم‌های نوجوانی دههٔ ۸۰، از جمله آثار جان هیوگز است و ارجاعات جالبی به رمان «نِامۀ سرخ» و سیلویا پلات هم دارد. دیالوگ‌ها تند و بُردار و هوشمندانه‌اند و شخصیت‌ها آدم‌های معمولی و باورپذیری هستند، بدون اینکه به کلیشه‌های نخ‌نما تبدیل شوند. استنلی توچی به‌خوبی در نقش پدر آول می‌درخشد و همان طنز خشک و حساب‌شده را ارائه می‌دهد که با شخصیت دخترش هم‌خوانی دارد. پاتریشیا کلارکسون بازیگر فوق‌العاده‌ای است و در این فیلم هم خیلی بامزه است. همهٔ بازیگران انتخاب‌های درستی برای نقش‌هایشان هستند. یکی از خنده‌دارترین عناصر فیلم گروهی از دانش‌آموزان مسیحی است که در فیلم با عنوان «Jesus freaks» شناخته می‌شوند. رهبر این گروه دختر جوانی به نام ماریان است که آماندا بینز بازی‌اش می‌کند؛ او پیوسته آول را به‌خاطر «رفتار نامناسب» موعظه می‌کند و دیالوگ‌های بین آن دو از بامزه‌ترین لحظات فیلم‌اند. نمونه‌ای از گفت‌وگو: ماریان: «یک نیروی برتر هست که بابت بی‌شرمی‌ات تو را قضاوت خواهد کرد.» آول: «تام کروز؟» در مجموع، فیلم بیشتر از نوع کمدی‌هایی است که لبخند بر لب می‌آورند تا آن‌قدر خنده‌دار باشند که غلت بزنید از خنده، هرچند لحظات واقعاً خنده‌داری هم دارد و خنده‌ها در سراسر فیلم پخش‌اند. اگر دنبال یک کمدی زیرکانه و هوشمند دربارهٔ دختری باهوش و بی‌پروا هستید که کنترل زندگی‌اش را به‌دست می‌گیرد و با کسانی که حق دارند درباره‌اش قضاوت کنند مقابله می‌کند، قطعاً دیدن Easy A را توصیه می‌کنم. نمره نهایی: ★★★ — شخصاً پیشنهاد می‌کنم تماشا کنید.