فیلم Walk the Line 2005

«Walk the Line» نمونه‌ای از فیلمی است که بازی‌ها و کارگردانی‌اش تحسین‌برانگیز است، اما سراغ بخش‌های روشن‌تر زندگی جانی کش نرفته و روایت غمگین‌تری را انتخاب کرده است. کارگردان جیمز منگولد با استفاده از اجرای درخشان خواکین فینیکس و ریس ویترسپون، قصه‌ی صعود کش به شهرت و عشق او به جون کارتر را قدرتمندانه می‌گوید؛ بازی، موسیقی و کارگردانی همه در سطحی عالی قرار دارند....

«Walk the Line» نمونه‌ای از فیلمی است که بازی‌ها و کارگردانی‌اش تحسین‌برانگیز است، اما سراغ بخش‌های روشن‌تر زندگی جانی کش نرفته و روایت غمگین‌تری را انتخاب کرده است. کارگردان جیمز منگولد با استفاده از اجرای درخشان خواکین فینیکس و ریس ویترسپون، قصه‌ی صعود کش به شهرت و عشق او به جون کارتر را قدرتمندانه می‌گوید؛ بازی، موسیقی و کارگردانی همه در سطحی عالی قرار دارند. با این حال فیلم تا حد زیادی روی جنبه‌های تاریک زندگی او متمرکز است: وابستگی به مواد مخدر، آسیب زدن به عزیزان و دوری از جنبه‌های امیدبخش مثل ایمان و عشق به خانواده که در زندگی واقعی کش نقش پررنگی داشته‌اند. پایان فیلم، هرچند در ظاهر خوشایند است، ناگهانی به‌نظر می‌رسد و پس از بیش از دو ساعت تماشای سقوط و رنج، احساس خاتمه‌ی رضایت‌بخشی ایجاد نمی‌کند. در زمینه بازیگری، خواکین فینیکس نقش جانی کش را برجسته اجرا می‌کند، هرچند گاهی بازی‌اش به تقلید نزدیک می‌شود. اما ریس ویترسپون موفق می‌شود تمام جذبه و اراده‌ی جون کارتر را به‌خوبی نشان دهد و عملاً دل‌ها را می‌رباید؛ او با کاریزما و توانایی موسیقایی‌اش حضور صحنه‌ای قدرتمند در برابر بزرگان را نشان می‌دهد. شیمی میان فینیکس و ویترسپون قوی است و فروپاشی تدریجی شخصیت فینیکس به خاطر مواد مخدر تماشاگر را متاثر می‌کند. فیلم با صحنه‌ی مشهور زندان فالسوم آغاز می‌شود و در قالب بازگویی‌های پی‌درپی، از کودکی پر از غم، رابطه‌ی پرتنش با پدر، خدمت در نیروی هوایی و سپس ورود به عرصه‌ی موسیقی و رشد رابطه‌اش با جون کارتر می‌گوید. زندگی جانی کش بسیار مستند و در معرض عموم بوده، بنابراین منگولد با حفظ حقایق بیشتر به گونه‌ای معقول حدس و گمان‌هایی را درباره‌ی نحوه‌ی گذر این زوج از سختی‌ها ارائه می‌دهد. موسیقی متن قوی فیلم و اجراهای موسیقایی — به‌ویژه قطعه‌ی «Jackson» — فضای ریتمیک و دلنشینی ایجاد می‌کنند. در مجموع، «Walk the Line» یک بایوپیک منصفانه از مردی ناقص اما در نهایت نجیب است؛ فیلمی که تماشای آن ارزش دارد اما شاید برای کسانی که دنبال فرار از دنیای واقعی و پایان‌های روشن هستند، اندکی غم‌انگیز و سنگین باشد.