فیلم Piggy 2012

«پیگی»؛ فیلمی که میان تلاش فیلم‌سازان برای کسب معاش قرار گرفته. «پیگی» را کیرون هاوکس نوشته و کارگردانی کرده و در آن مارتین کمپستون، جاش هردمن، نیل ماسکل، لوئیز دیلن و پال اندرسون بازی می‌کنند. موسیقی اثر از بیل رایدر-جونز و فیلم‌برداری از جیمز فرند است. وقتی برادر جو (کمپستون) توسط اوباش کشته می‌شود، دوست برادرش، پیگی (اندرسون)، او را متقاعد می‌کند تا انتقام بگیرد. «پیگی»—هرچند عنوان چندان...

«پیگی»؛ فیلمی که میان تلاش فیلم‌سازان برای کسب معاش قرار گرفته. «پیگی» را کیرون هاوکس نوشته و کارگردانی کرده و در آن مارتین کمپستون، جاش هردمن، نیل ماسکل، لوئیز دیلن و پال اندرسون بازی می‌کنند. موسیقی اثر از بیل رایدر-جونز و فیلم‌برداری از جیمز فرند است. وقتی برادر جو (کمپستون) توسط اوباش کشته می‌شود، دوست برادرش، پیگی (اندرسون)، او را متقاعد می‌کند تا انتقام بگیرد. «پیگی»—هرچند عنوان چندان جذابی ندارد—فیلم خوبی است، واقعاً همین‌طور است. البته اگر بتوانید تقریباً بیست سال به عقب برگردید و ایده‌ی مرکزی آن را از نو بپذیرید. این روزها کم‌وبیش همین وضعیت را می‌بینیم: فیلم‌های خوب مستقل گاه به‌دست منتقدان حرفه‌ای و آماتور سرکوب می‌شوند چون حرف نو و بدیعی ندارند. حتی وقتی پیچشی تازه به ژانری کلیشه‌ای اضافه می‌شود، شانس زیادی برای جلب حمایت گسترده‌ی منتقدان نخواهد داشت. «پیگی» از کمال فاصله دارد و جای تعجب نیست اگر خود کیرون هاوکس هم ادعا نکند که فیلمی بی‌نقص ساخته است. این فیلم همیشه در مقایسه با چند اثر بسیار تحسین‌شده از آمریکا و بریتانیا که پیش‌تر منتشر شده‌اند، آسیب خواهد دید—نام آن‌ها را نمی‌آورم چون تا حدی هسته‌ی داستان «پیگی» را لو می‌دهد، چیزی که بسیاری از منتقدان آماتور و کاربران انجمن‌ها متوجه آن نمی‌شوند. فیلمی خشن است، آن‌هم درست مانند قهرمانش، اما در میان خون و خرد شدن استخوان‌ها تکه‌های هوشمندانه‌ای از روایت دیده می‌شود که به بیگانگی، هراس از جامعه، ترس از خشونت و البته وحشت کنترل‌ناپذیر شدن نیمه‌ی تاریک درون انسان می‌پردازند. از این نظر چیز جدیدی ارائه نمی‌دهد، به‌ویژه در موج واقع‌گرایی خشن سینمای بریتانیا که در دوران زندگی من به نوعی امضا تبدیل شده، اما همین عناصر نشان می‌دهد که فیلم فراتر از صرفاً یک درگیری چاقوخوران در لندن است. بازیگران عملکرد خوبی دارند؛ کمپستون بار دیگر نشان می‌دهد بازیگری دست‌کم گرفته‌شده است که در اجرای نقش‌های آرام و پر از سردرگمی و احساسات متضاد تبحر دارد. اندرسون در نقش پیگی ترسناک است، هرچند گاهی کمی کارتونی به نظر می‌رسد، و ماسکل همچنان از نقش‌های کلیشه‌ای «مردِ سخت» فاصله‌ای نشان نمی‌دهد. فیلم‌برداری جیمز فرند گهگاه بیش از حد تیره و نامشخص است و استفاده از فیلترهای رنگی «فلزی» در برخی صحنه‌ها اشتباه به نظر می‌رسد، چون با ژانر علمی‌ـ‌تخیلی یا نوآرِ نو هماهنگی ندارد. با تمام نقایص و خامی‌هایش، و با وجود اینکه زیربنای اثر از آثار تحسین‌شده‌ی دیگر الهام گرفته، «پیگی» نباید صرفاً به‌خاطر آن‌ها رد شود؛ این فیلم می‌تواند نمونه‌ای قابل‌اعتنا از سینمای خشن بریتانیا باشد. طرفداران آثار خون‌بار تأمین می‌شوند و کسانی که به رگه‌های دردناک شخصیت‌های آسیب‌دیده علاقه دارند، حتماً باید این فیلم را مد نظر قرار دهند. «پیگی» شایسته‌ی رتبه‌ای بهتر از امتیاز فعلی‌اش در اینترنت است و کیرون هاوکس—که هرچند هنوز در حال تکامل است—شاید نامی باشد که طرفداران سینمای بریتانیا باید به آن توجه کنند. ۷/۱۰