فیلم Uncharted 2022

بعد از تلاش‌های مکرری که افرادِ صاحب‌نام هر بار پیش از شروع فیلم‌برداری کنار کشیدند، بالاخره «Uncharted» به پرده بزرگ آمد. فیلم بر اساس مجموعه بازی‌های موفق پلی‌استیشن از ناتی داگ ساخته شده و تام هالند در نقش نیتن درییک بازی می‌کند؛ جوانی که در تاریخ و همین‌طور در جیب‌بری مهارت دارد و از این طریق درآمدش را که بخشی از آن از کار در بار...

بعد از تلاش‌های مکرری که افرادِ صاحب‌نام هر بار پیش از شروع فیلم‌برداری کنار کشیدند، بالاخره «Uncharted» به پرده بزرگ آمد. فیلم بر اساس مجموعه بازی‌های موفق پلی‌استیشن از ناتی داگ ساخته شده و تام هالند در نقش نیتن درییک بازی می‌کند؛ جوانی که در تاریخ و همین‌طور در جیب‌بری مهارت دارد و از این طریق درآمدش را که بخشی از آن از کار در بار تأمین می‌شود، جبران می‌کند. برادر نیتن سال‌ها پیش از قانون گریخته و جز کارت‌پستال‌ها سال‌ها با او تماس نداشته است. اوضاع وقتی تغییر می‌کند که ویکتور سالیوان (مارک والبرگ) ظاهر می‌شود و با نشان دادن اینکه قبلاً با برادر نیتن کار کرده، او را جذب می‌کند. با وجود تردیدها و احساسات حل‌نشده، نیتن همراه سالیوان می‌شود و درگیر نقشه‌ای جسورانه برای سرقت شیئی باارزش می‌شود که می‌تواند کلیدی برای منبع طلا باشد که بیش از پانصد سال گمشده بوده است. طبیعتاً دیگرانی هم دنبال آن ثروت‌اند و نیتن، سالیوان و همکار مشکوک‌شان کلوئی (سوفیا علی) در تعقیب و گریزهای جهانی یکی پس از دیگری معماهای باستانی را حل می‌کنند و سعی در پیش‌گرفتن از چند نفر بسیار خطرناک دارند. فیلم عناصری از «گنج ملی» و «سرآند جعبه‌ی گمشده» را در مأموریت‌های یافتن گنجینه‌های باستانی با اکشن ترکیب می‌کند، اما همه‌چیز را در قالبی ساده‌تر نگه می‌دارد. تأکید فیلم بر توسعهٔ داستان، شخصیت‌پردازی یا باورپذیری نیست، اما با توجه به اینکه فیلم از یک بازی ویدیویی اقتباس شده، با منبع اصلی کار نسبتاً خوب کنار می‌آید. در مورد انتخاب تام هالند برای نقش نیتن که در بازی‌ها بزرگ‌تر است بحث‌هایی بوده، اما او تمام‌قد در نقش فرو می‌رود و حتی وقتی سکانس‌های آکروباتیک یادآور نقش مردعنکبوتی‌اش می‌شوند، از جان مایه می‌گذارد. اکشنِ بازی‌گونه سرگرم‌کننده و اغراق‌آمیز است و بارها حس می‌کردم باید دکمه‌های X و مربع را فشار بدهم تا به او کمک کنم حرکت‌ها را انجام دهد و زنده بماند. سکانس‌های بعد از تیتراژ امکانات خوبی برای ماجراجویی‌های آینده نشان می‌دهند و برای کسانی که دنبال تفریح فرارگونه و بدون دردسر هستند قابل‌قبول خواهند بود. ۳.۵ از ۵ ستاره. Uncharted یک فیلم اکشن-ماجراجویانه است، اما علی‌رغم اجرایی سرگرم‌کننده‌تر در نیمهٔ پایانی، به‌دلیل کمبود همان جنبه‌های «اکشن» و «ماجراجویی» نمی‌تواند نفرین اقتباس‌های سینمایی از بازی‌های ویدیویی را بشکند. تام هالند و مارک والبرگ بازی‌های خوبی ارائه می‌دهند و کمانش‌های قانع‌کننده‌ای برای دو قهرمان اصلی وجود دارد، اما روبن فلایشر روایتی بسیار کلیشه‌ای و فرمولیک ارائه می‌دهد که بر پایهٔ توضیحات بی‌پایان بنا شده است. علاوه بر این، شخصیت‌های فرعی به‌خاطر خیانت‌های تکراری آزاردهنده و تغییر مداومِ دشمن اصلی، بی‌اهمیت می‌شوند. در نهایت احساس کلی این است که کنترل شخصیت‌ها از تماشای صرف آن‌ها جذاب‌تر بود. ممکن است برای طرفداران سری کافی باشد، اما برای تماشاگر معمولی «فقط یکی دیگر» است. نمره: C- من آدمی عادی‌ام؛ هرگز بازی‌ای که این فیلم از آن اقتباس شده را بازی نکرده‌ام، اما از آنچه می‌شنوم بازی سرگرم‌کننده‌ای است. خودِ فیلم برای یک فیلم شکار گنج قابل‌قبول است. اکشن خوب و پیوسته است و بازیگرها، هالند (جدیدترین مردعنکبوتی) و والبرگ، شیمی خوبی با هم دارند. حتی نقش زنانهٔ اصلی هم در نقشِ «متنوع و شامل‌کننده» عملکرد خوبی داشت. اگر بخواهم نکتهٔ منفی‌ای مطرح کنم، می‌گویم انتخابِ شخصیت شرور اصلی به‌صورت یک زن (به‌علت تأثیر هالیوودِ «ووک») تا حدی خسته‌کننده و آزاردهنده شده است. این کلیشهٔ «ووک» خسته‌کننده و تا حدی سؤال‌برانگیز است؛ به‌خصوص در صحنه‌های درگیری میان قهرمان و شرور. وقتش است که هالیوودِ سیاسی تاجِ «ووک» را کنار بگذارد. نیازی به «شمول‌گرایی» به‌صورت نمایشی نیست؛ کافی‌ست کسی را به‌خاطر مناسب بودن برای نقش انتخاب کنند نه برای پر کردنِ چک‌باکس‌های سیاسی. اگر هالیوودِ لیبرال مهارت نوشتن شخصیت‌های خوب و فیلمنامهٔ مناسب داشت، زیاد شکایتی نداشتم، اما زمانی که هدف صرفاً علامت‌زدن چک‌باکس‌هاست، نتیجه قابل‌قبول نیست. تا حدی لو برخی نکات و شکایات: اگر فیلم از ابتدا با یک شرور زن شروع می‌کرد و او برخی توانمندی‌های رزمی‌اش را نمایش می‌داد، مبارزه‌هایش با مردان قابل‌باورتر می‌شد و دلیلِ پیروی افرادش مشخص می‌گردید. اما صحنه‌های اکشنِ ضدّقهرمان زن به‌آن اندازه متقاعدکننده نیستند چون حرفهٔ او در فیلم مشخص نمی‌شود. من در تشخیص اینکه آیا او هم یک شکارچی گنج است (چون شخصاً با شخصیت والبرگ آشنا بود و برای مشورت در کنار آدم ثروتمند آمده بود) یا مزدورِ اجیرشده سردرگم ماندم. معلوم شد که او مزدور بوده، اما حتی این هم کمک چندانی به انسجام شخصیتش نکرد. مرتب فکر می‌کردم «چرا اصلاً کسی باید از او تبعیت کند؟ او کاری نکرده که ثابت کند از بقیه قاتلان معمولی بهتر است.» اگر فیلم در چیزی شکست خورده، همین نقطهٔ برجسته است. هنری کاویل در نقش دست‌اول عالی در Mission: Impossible — Fallout بود، چون مردان در برابر مردان مبارزه‌پذیر و تهدیدآمیز به‌نظر می‌رسند؛ اما بدون آن آموزش ویژه‌ای که برای یک شرور زن لازم است، هر گونه درگیری میان او و مردان صرفاً ساختگی به‌نظر می‌آید. بازیگر، تاتی گبریل، در نقش شرور خوب کار کرده، اما این زن که با مردان می‌جنگد باورپذیر نیست؛ و این برای مخاطب مرد اهمیت دارد. به‌جای اینکه روی لبهٔ صندلی بنشینی و منتظر برندهٔ نبرد باشی، با انگشت روی شقیقه‌ات نشسته‌ای و فکر می‌کنی قرار است هالیوود چه چرندیاتی از این صحنهٔ مبارزه بسازد. اگر بخواهم فیلم را به‌طور کلی نمره بدهم، ۳.۵ از ۵ ستاره می‌دهم. بسیار دور از «گنج ملی» یا «اندیانا جونز» است، اما از «رد ناتیس» بهتر است، هرچند نه زیاد. ماجراجویی-تریلریِ خوبی در سبک Tomb Raider. جلوه‌های بصری در مجموع قابل‌قبول بودند و دیدن تام هالند در نقشِ اصلی خارج از مردعنکبوتی (نقشی که در آن درخشان است) لذت‌بخش بود؛ او اینجا هم خوب است. من هرگز بازی را بازی نکرده‌ام، اما به نظرم اقتباس ویدیویی نسبتاً سرگرم‌کننده بود، هرچند چیز خارق‌العاده‌ای نبود. ۳.۵/۵ این فیلم تقریباً همان چیزی بود که انتظارش را داشتم یا بهتر بگویم امیدش را. یک رولرکوستر ساده و سرگرم‌کنندهٔ ماجراجویی/اکشن؛ از آن فیلم‌های نادری که امروزه صرفاً برای سرگرم‌کردن ساخته شده‌اند. دو ساعت ماجراجویی، اکشن و پیچش‌های داستانی که بندرت با داستانی ابتدایی به هم متصل شده‌اند و خبری از آموزه‌های «ووک» یا نصیحت‌های مزخرف نیست. احتمالاً همین موضوع باعث شد منتقدان در سایت‌های سیاسی‌محور نمرهٔ پایینی بدهند در حالی که مخاطبان آن را پسندیدند. مثل همیشه، نمرهٔ منفی از این منتقدان می‌تواند نشانه‌ای باشد که فیلم ارزش دیدن دارد. داستان، همان‌طور که از معرفی فیلم پیداست، یک شکار گنج به سبک اندیانا جونز است. با معرفی شخصیت اصلی، نیتن، در چند صحنهٔ کوتاه آغاز می‌شود که نیتن در یک سرقت همراه برادرش گیر می‌اندازد و آن‌ها به‌طور ناخواسته از هم جدا می‌شوند. سپس وارد زمان حال می‌شویم و داستان اصلی با متقاعد شدن نیتن توسط سالیوان برای آغاز جستجوی یک گنج بی‌نظیر آغاز می‌شود. داستانی کاملاً تازه نیست، اما اگر کار می‌کند، نیازی به تغییر نیست. تقریباً همهٔ شخصیت‌ها در این فیلم خودمحورند و کم‌توجه به دیگران. به‌همین دلیل اکشن و شکار گنج مرتب با پیچش‌ها و خیانت‌ها قطع می‌شود. کسی ادعا نمی‌کند این فیلم داستانی پیچیده و هوشمندانه دارد؛ لازم هم نیست؛ فقط قرار است اکشن را سر پا نگه دارد. من بازیگران اصلی را دوست داشتم. سالیوان در نقش یک شیاد خودمحور خوب عمل کرد، نیتن نقش شکارچی گنج نسبتاً ساده‌لوح را داشت و براداک هم در نقش شرور خونسرد و جذاب ظاهر شد. آنتونیو باندراس همان آنتونیو باندراس بود، هرچند خروج زودهنگام او از ماجراجویی ناراحت‌کننده بود. در کل اکشن لذت‌بخش بود، اگرچه صحنه‌های داخل و خارج هواپیما کلیشه‌ای و غیرواقعی بودند. اما این با صحنهٔ آخر که کشتی‌ها را هلی‌کوپترها حمل می‌کردند به سطوح جدیدی از غیرواقعی بودن رسید. با این حال برایم مهم نبود چون جذاب و خنده‌دار بود. لحظه‌ای که کشتی‌ها را بلند کردند، امیدوار شدم نویسنده به یک بدل‌کاری احمقانه با پودر سیاه روی بیاورد — غیرواقعی اما با ضریب «باحال بودن» بالا. برای من این دو ساعت وقتِ خوب و مفیدی بود. صحنهٔ پایانی نشان می‌داد تهیه‌کنندگان امیدوارند دنباله‌ای بسازند. قطعاً آن را خواهم دید، اما با وجود انتقادهای کسانی که از اینکه فیلم صرفاً برای تفریح ساخته شده شاکی‌اند، شاید مخالفان مانع ادامهٔ کار شوند. فیلم در گیشه حدود چهار برابر بودجه‌اش فروخت، پس شاید دنباله هم بسازند. سرگرم‌کننده اما تخت! اقتباسِ مرتب از بازی‌ها؛ شخصیت نیتن کافی است تا تغییرات و ساختار جهان فیلم اذیتم نکند. هم ساختار داستان و هم تقسیم‌بندی صحنه‌ها در برخی نقاط عجیب‌اند، اما فیلم در کل سبک و سبک باقی می‌ماند. حیف که آنتونیو باندراس در این فیلم هدر رفت. Uncharted کاملاً قابل‌پیش‌بینی بود. با ایدهٔ کلی وارد فیلم شدم و بیشتر خواسته‌هایم برآورده شد. هرچند فیلم سینمایی تحول‌آفرینی نیست، اما سکانس‌های اکشن بسیار خوبی ارائه می‌دهد که مستقیم از بازی‌هایی برگرفته شده‌اند که با آن‌ها بزرگ شده‌ام. داستان به‌شدت شبیه ماجراهایی است که نیتن درییک در بازی‌ها تجربه می‌کند و لوکیشن‌ها متنوع و جذاب‌اند. انتقاد بزرگ من بازی‌ها نیستند بلکه بازیگرها: به‌نظرم انتخاب بازیگران بیشتر بر پایهٔ شهرت بوده تا تناسب با شخصیت‌ها. تام هالند شخصیتی بازی می‌کند که نوعی پیتر پارکر تندوتیزتر است؛ او همچنان جذابیت نیتن درییک را دارد اما چیزی در او کودکانه و کم‌اعتمادبه‌نفس به‌نظر می‌آید. می‌دانم این اوایلِ کار نیتن است، اما باز هم بیش‌ازحد شبیه مردعنکبوتی بود. مارک والبرگ هم حرف زیادی برای گفتن ندارد؛ بیش‌تر همان نقش تکراری خودش را بازی می‌کند. سوفیا علی، تاتی گبریل و آنتونیو باندراس همه به‌خوبی نقش‌هایشان را ایفا کردند اما هیچ‌کدام اجراهایی ندارند که برجسته باشند. در کل، این فیلم وقتی بنشینی، ریلکس کنی و از اکشن و کاوش لذت ببری، سرگرم‌کننده است. عالی نیست، اما وقت را خوب پر می‌کند. امتیاز: ۶۸٪ | حکم: خوب Uncharted در اضافه‌کاریِ اکشن، بازی‌های نه‌چندان جدی و خیانت‌های خودخواهانه زیاده‌روی کرد و در عوض داستان را رها کرد. این فیلم ترکیبی ناامیدکننده از «گنج ملی»، «تومب ریدر» و «The Other Guys» است که طعم بی‌رمقی به جا می‌گذارد. چندین سکانس و ست‌پیس مستقیماً از بازی‌ها برداشته شده که برای طرفداران سری لذت‌بخش است، اما شباهت‌ها بیشتر از آن فراتر نمی‌رود. هرچند هالند بازیگر فوق‌العاده‌ای است، او انتخاب جوان‌تری از آنچه بسیاری انتظار داشتند برای نقش نیتن درییک بود و فیلم به‌نوعی داستانِ آغازِ نیتن را روایت می‌کند. متأسفانه این بیشتر به‌سمت «میش‌سوئه» رفت؛ چون درییک از ابتدا تمام دانش و مهارت لازم برای هدایت این فیلم عجیب و غریب را داشت. جلوه‌های دیجیتالی آشکار بودند و بدل‌کاری‌ها و اکشن برای شخصیتی که با عنوان یک بارمن شروع می‌شود، غیرقابل‌باور بودند و تماشای فیلم را دشوار می‌کردند. تمامی شخصیت‌ها ناهمدل و فریب‌کارند و تقریباً هر تعامل با یک خیانت «غافلگیرکننده» به پایان می‌رسد. اجرای مارک والبرگ هم در فیلم هم‌خوانی نداشت؛ او بیشتر شبیه خودش بود با جک‌های بامزه و صحبت‌های سریع تا اینکه بخواهد در این جهان نقش‌آفرینی کند. امیدوار بودم خیلی بیشتر ببینم، اما این فیلم راه‌اندازِ یک فرانچایز، مرده متولد شد.