فیلم Police Academy 1984

یک نقطه عطف کمدی شک ندارم این فیلم آغازگر یکی از مجموعه‌های کمدی‌ای بود که در دهه‌های ۸۰ و ۹۰ بیشترین تأثیر را داشت. تا طلوع هزاره جدید، فیلم‌های این مجموعه مرتباً در شبکه‌های تلویزیونی پخش می‌شدند و هنوز هم گه‌گاه در کانال‌های فیلم یا کمدی ظاهر می‌شوند. بر خلاف بسیاری از آثار آن دوران، به نظرم خوب کهنه شده‌اند و از یاد نرفته‌اند. فیلم‌نامه کمک زیادی...

یک نقطه عطف کمدی شک ندارم این فیلم آغازگر یکی از مجموعه‌های کمدی‌ای بود که در دهه‌های ۸۰ و ۹۰ بیشترین تأثیر را داشت. تا طلوع هزاره جدید، فیلم‌های این مجموعه مرتباً در شبکه‌های تلویزیونی پخش می‌شدند و هنوز هم گه‌گاه در کانال‌های فیلم یا کمدی ظاهر می‌شوند. بر خلاف بسیاری از آثار آن دوران، به نظرم خوب کهنه شده‌اند و از یاد نرفته‌اند. فیلم‌نامه کمک زیادی کرده است؛ چون با وجود سبک بودن اثر، خالی از عمق نیست: پس از تصمیم شهرداری برای باز کردن دوره‌های آموزش پلیس به همه متقاضیان، بدون در نظر گرفتن معیارهای جسمی یا روانی، آکادمی پلیس از نامزدهای کاملاً ناتوان پر می‌شود. حالا تلاش آشکاری برای منصرف کردنشان صورت می‌گیرد و یکی از آن‌ها هرچقدر هم که بخواهد، نمی‌تواند انصراف بدهد. اگر بگویند فیلم‌نامه نسبتاً ساده و از نظر فنی عالی نیست، حتماً موافقم؛ اما همین فیلم‌نامه دقیقاً برای هدفش مناسب بود و خوب از پس خلق موقعیت‌ها و شوخی‌های پی‌درپی برآمد. بسیاری از شوخی‌ها قابل پیش‌بینی‌اند و بعضی‌ها بیش از حد جنسی‌اند، اما تعداد قابل‌توجهی از آن‌ها نسبتاً خوب جواب می‌دهند. در فیلم برهنگی زنانه‌ای وجود دارد، اما نه به اندازه‌ای که سینمای امروز در بعضی آثار نشان داده است؛ با این حال والدین هشدار داده شوند. بازیگران با کیفیت متعددی در فیلم حضور دارند که همه کارشان را عالی انجام داده‌اند. اگرچه سال‌ها از ساخت فیلم می‌گذرد، اما این اثر نقطه اوج کارنامه استیو گاتنبرگ است؛ او در نقش بی‌پروا و شوخ «ماهونی» می‌درخشد. جی. دبلیو. بیلی هم برای اجرای الهام‌بخش، بامزه و هنرمندانه‌اش شایسته تشویق است. با وجود دیالوگ‌های کم، بوبا اسمیت هم با قامت بزرگ و ظاهر جدی‌اش جلب توجه می‌کند؛ بازی او عالی‌ست. دیوید گراف واقعاً بامزه است و هر بار که ظاهر می‌شود توجه را می‌دزدد. مانند گراف، مارچین رمزی نیز در این مجموعه به اوج حرفه‌اش رسید و از این فرصت نهایت استفاده را برد. مایکل وینسلو و جورج گینز نیز عملکرد بسیار خوبی دارند. کیم کترال زیباست ولی در فیلم نقش کمی دارد؛ به‌علاوه بازیگرانی دیگر هم کم‌استفاده‌اند چون فهرست بازیگران بسیار بلند است. فیلم در یک تیمارستان قدیمی روان‌پزشکی ساخته شده و ساختمان‌ها ظاهر زیبا و تا حدی نهادی دارند که به اتمسفر آکادمی باورپذیری می‌بخشد. فیلم‌برداری معمولی است و چیز جدید یا بدیعی ارائه نمی‌دهد، اما خوب جواب می‌دهد؛ موسیقی متن هم یکی از تم‌های اصلی شناخته‌شده در فیلم‌های کمدی را دارد. ریتم فیلم بسیار خوب است و خسته‌کننده نیست. نسبتاً بی‌نظم و بی‌رمق آکادمی پلیس برای من کاملاً بی‌جان بود. هیچ بخش آن خنده‌دار به نظرم نیامد، هرچند معمولاً می‌توانم درک کنم چرا فیلمی برای دیگران جواب می‌دهد—اینجا نه. شنیده‌ام مردم از این مجموعه لذت می‌برند، بنابراین کمی جا خوردم. به نظرم همه‌چیز تلاشی ضعیف و بی‌رمق است. هر شخصیت یک شوخی ثابت دارد (مثلاً مرد قدبلند، زن آرام، آدمی که دلش می‌خواهد قهرمان جنگ باشد و غیره) و آن شوخی بارها در طول فیلم تکرار می‌شود؛ با تکرار خنده‌دارتر نمی‌شود. چند بار تم موسیقی را پخش می‌کنند؟ انصافاً گیرایی دارد، اما دیگه بس است. مایکل وینسلو تنها نکته مثبت فیلم برای من بود. تا این فیلم با او آشنا نبودم؛ صداهایی که تولید می‌کند واقعاً ناب و شگفت‌انگیزند؛ حتی گاهی فکر می‌کردم صداها افکت هستند. استعداد فوق‌العاده‌ای است! از بقیه بازیگران، دانوان اسکات نسبتاً بهتر است. استیو گاتنبرگ برایم بیش از حد آزاردهنده بود؛ حیف که بروس ویلیس نگرفتند—خواندم برای نقش تست داده بوده. کیم کترال هم خیلی کم‌استفاده شده؛ جالب است که گ. و. بیلی، هم‌بازی او در «مانکن»، اینجا هم هست و قابل قبول است. در پایان، وقتی تیتراژ آمد، از فیلم ناراحت یا عصبانی نبودم؛ بیشتر احساس کردم اثر چقدر کم‌روح و بی‌کیفیت است، انتظار کمدی تندتر و چالشتری داشتم. و در انتها، چطور شده هفت فیلم از این مجموعه ساخته‌اند؟ بنابر این معلومه که در پیش دارم...