فیلم Police Academy 6: City Under Siege 1989

اگرچه این فیلم خانوادگی و بامزه است، کیفیت کلی آن نسبت به فیلم‌های اول مجموعه خیلی پایین آمده است. مجموعهٔ «پلیس آکادمی» نشانه‌های فرسودگی بیشتری نشان می‌دهد و این قسمت دست‌کم به اندازهٔ قسمت قبل ضعیف است. با این حال فیلم به‌طور کامل ناامیدکننده نیست: طنز آن ملایم و بی‌آلایش است و برخلاف بسیاری کمدی‌های دیگر، روی شوخی‌های رک و زمخت تأکید ندارد. بنابراین فیلم...

اگرچه این فیلم خانوادگی و بامزه است، کیفیت کلی آن نسبت به فیلم‌های اول مجموعه خیلی پایین آمده است. مجموعهٔ «پلیس آکادمی» نشانه‌های فرسودگی بیشتری نشان می‌دهد و این قسمت دست‌کم به اندازهٔ قسمت قبل ضعیف است. با این حال فیلم به‌طور کامل ناامیدکننده نیست: طنز آن ملایم و بی‌آلایش است و برخلاف بسیاری کمدی‌های دیگر، روی شوخی‌های رک و زمخت تأکید ندارد. بنابراین فیلم گاه لذت‌بخش و حتی خنده‌دار است، ولی به پای نمونه‌های موفق‌تر مجموعه نمی‌رسد. داستان حول تلاش‌های متعدد برای متوقف‌کردن گروهی از راهزنان است که در منطقه‌ای از شهر دست به سرقت می‌زنند. طبیعی است که لسارد و هریس با هم وارد ماجرا شوند؛ هریس بیشتر نگران پیشرفت شغلی‌اش است و مثل همیشه هدف شوخی‌های سربازان پلیس قرار می‌گیرد. فیلمنامه درخشان نیست اما تا حدودی از عهدهٔ پشتیبانی از فیلم برمی‌آید؛ با این حال سطح کلی کیفیت پایین است و این ضعف در دیالوگ‌های ساده، کلیشه‌ها و موقعیت‌هایی که به‌جای خنداندن بیشتر باعث تعجب می‌شوند، مشهود است. بازیگران تا جایی که می‌توانند از نقش‌ها بهره می‌برند، اما فرصت و متریالی برای درخشش واقعی ندارند. بابا اسمیت نقش اصلی‌تری بر عهده دارد اما کاراکتر یا دیالوگ‌هایی که او را برجسته کند، به چشم نمی‌آید. مایکل وینسلو تا حد توانش بازی می‌کند اما او هم خیلی جلو نمی‌زند. لسلی ایستربروک و ماریون رمزی سایه‌ای از خودِ سابق‌اند. مت مک‌کوی در این مجموعه چندان مناسب به نظر نمی‌رسد. شخصیت‌های منفی گاهی سطحی و کودکانه‌اند و جورج گینز، هرچند بازیگر قابل‌احترامی است، کاراکترش را تبدیل به مردی پیر و بدون حافظه یا حس مضحک کرده است. کسی که هنوز تا حدودی خودنمایی می‌کند جی. دابلیو. بیلی است، اما آن هم بیشتر به‌خاطر موقعیت‌های خنده‌داری است که در آن‌ها قرار می‌گیرد. از نظر فنی چیز ویژه‌ای دیده نمی‌شود؛ فیلم سعی دارد ویژگی‌ها و ظاهر بصری قسمت‌های قبلی را حفظ کند: فیلم‌برداری استاندارد، تدوین معمولی و جلوه‌های کم‌تعداد و غیرقابل‌توجه. چند نما و موقعیت جالب مثل صحنه‌ای که تاکل‌بری با مسلسلش می‌نویسد، قابل‌ذکرند، اما در مجموع همه‌چیز تکراری است و نکتهٔ خاصی برای برجسته‌ساختن ندارد. این قسمت—که پیش از نسخهٔ نهایی مجموعه قرار دارد—معمولاً فراموش‌شدنی توصیف می‌شود و به احتمال زیاد ضعیف‌ترین ورود سری است؛ خیلی چیزها در آن تکراری‌اند و نوآوری چندانی دیده نمی‌شود. حضور تازه‌واردها باعث شده درخشش بازیگران قدیمی کمتر شود و مخاطب آرزوی دیدن بیشتر بابا اسمیت، مایکل وینسلو، ماریون رمزی و لسلی ایستربروک را داشته باشد تا نقش‌آفرینی‌های مت مک‌کوی و همراهانش. خط داستانی مربوط به شهردار محلی معمولی و تا حدی خسته‌کننده است و رازِ ظاهراً پنهان آن خیلی روشن است؛ اگر طنز تیزبینانه‌ای وجود داشت، این مسأله قابل‌قبول می‌بود، اما چنین نیست. با این حال صدای وینسلو در این قسمت احتمالاً سرگرم‌کننده‌تر از برخی دنباله‌های دیگر است. در مجموع فیلمی است که گاهی خنده‌دار و دلپذیر می‌افتد اما در کارنامهٔ مجموعه در سطح پایین‌تری قرار دارد.