فیلم The Fog 2005

مثل خارشی بود که باید می‌خاروندم! آیا طرفداران نسخهٔ اصلیِ جان کارپنتر می‌توانند با این بازسازی بی‌طرف باشند؟ آیا مخاطبان امروزی که با ژانرهای خون‌آلود و اسلَشر خو گرفته‌اند هم می‌توانند بی‌طرف قضاوت کنند؟ من فکر می‌کنم در میانسالی می‌توانم تا حدی بی‌طرف باشم و فیلم را مطابق آن ارزیابی کنم؛ بنابراین با اینکه عضو هر دو گروهی هستم که گفتم، با رضایت اعتراف می‌کنم. از وقتی...

مثل خارشی بود که باید می‌خاروندم! آیا طرفداران نسخهٔ اصلیِ جان کارپنتر می‌توانند با این بازسازی بی‌طرف باشند؟ آیا مخاطبان امروزی که با ژانرهای خون‌آلود و اسلَشر خو گرفته‌اند هم می‌توانند بی‌طرف قضاوت کنند؟ من فکر می‌کنم در میانسالی می‌توانم تا حدی بی‌طرف باشم و فیلم را مطابق آن ارزیابی کنم؛ بنابراین با اینکه عضو هر دو گروهی هستم که گفتم، با رضایت اعتراف می‌کنم. از وقتی این ایده مطرح شد، به نظرم ایدهٔ بدی می‌آمد و تعجبی نداشت برای کسی که می‌فهمد سینمای جریان اصلی در آن دوره دیگر ایده‌های بزرگ نداشت. این فیلم خیلی بد است و من مدت‌ها از دیدنش اجتناب کردم، اما چون خودِ جان کارپنتر نامش را روی پروژه گذاشته بود، کنجکاو ماندم — همان خارش ناخوانده‌ای بود که بالاخره باید آن را می‌خاراندم. کارگردانی ضعیف، بازی‌ها بد هستند؛ در واقع یک صحنه در قایق با چهار نفر (دو مرد و دو زن) چنان بد بازی شده که آدم تعجب می‌کند این بازیگران دوباره کار کنند یا نه! فیلم از حس تعلیق و ترسِ غافلگیرکننده خالی است و بدتر از همه پایانش هم به‌قدرِ دلگیر و توهین‌آمیز است. تنها برای میکس صدا ۲ از ۱۰ می‌دهم. یک نابهنجارِ وحشتناک. --- وای، این خیلی بد بود. واقعاً خیلی بد. قسمتی از وجودم از این می‌ترسد که برگردم و نسخهٔ اصلی را ببینم، اما بقیه‌ٔ وجودم مطمئن است که آن هم نمی‌تواند از این بدتر باشد... یعنی نمی‌تواند، درست است؟ ...درست؟ امتیاز نهایی: بدون ارزش — تا جای ممکن از دیدن آن دوری کنید. --- کلاً ضعیف است، گرچه ایدهٔ کلی را دوست دارم. در سایت‌های نقد میانگین امتیاز ۱.۶ برای این فیلم نشان‌دهندهٔ تنفر وسیع است. راستش من فکر نمی‌کنم آن‌قدرها فاجعه‌بار باشد، اما کاملاً دلیل نارضایتی را درک می‌کنم. به نظرم ایدهٔ خوبی هدر رفته است. افتراعات ویژه (افکت‌ها) آن‌قدرها هم بد نیستند؛ شاید خارق‌العاده نباشند ولی من از آنها احساس پشیمانی نکردم؛ تنها زمانی اذیتم کردند که حجم مه خیلی زیاد بود. برای «اهالی شهر» هم طراحی‌ها نسبتاً خوب به نظر می‌رسید. فیلم قطعاً طولانی است و پایانش ضعیف است. از نظر بازیگری فکر می‌کنم بازی‌ها قابل قبول‌اند. تام ولینگ (نیک) و مگی گریس (الیزابت) قابل‌قبول‌اند، بقیهٔ بازیگران عملکردهای نسبتاً ضعیفی ارائه می‌دهند. به نظر من بد است، ولی نه آن‌قدر که همه می‌گویند. بازسازی‌ها همیشه آدم‌ها را ناراحت‌تر می‌کنند، مخصوصاً وقتی نسخهٔ اصلی را دیده‌اند — من نسخهٔ اصلی را ندیده‌ام، پس احتمالاً همین هم روی نظر من تأثیر گذاشته. --- من با بازسازی‌ها مشکلی ندارم… ولی لااقل سعی کنید درست انجام‌شان بدهید! چند سال پیش فیلم «مه» جان کارپنتر را دیدم و خاطرم مانده که چقدر لذت‌بخش بود. فیلمِ اصلی خون‌ریزی مصنوعی ندارد، آن سبکِ بسیار تصویری که در سال‌های اخیر مرسوم شده و خون و تکه‌گوشت به نمایش درمی‌آید را ندارد. کارپنتر فیلمی تمیز ساخت؛ بدون جیپ‌سواری‌های ترسناکِ ناگهانی، اما پرتنش، بسیار پرتنش و پرراز. در نهایت همین رازآمیزی بود که فیلم را موفق می‌کرد… و دقیقاً همین است که در این بازسازی کم دارد. بازسازی در ذات، داستان نسخهٔ قبلی را حفظ می‌کند: آنتونیو بی یک شهر ساحلی آمریکایی است که قرار است صدمین سالگرد تأسیسش را جشن بگیرد که ناگهان اتفاقات مرموز و مرگ‌های مکروبی شروع می‌شود که همیشه با مهِ عجیب و نسبتاً سبزرنگی مرتبط‌اند. اما کشف یک دفترچهٔ قدیمی نوشته‌شده توسط یکی از مؤسسان شهر بالاخره چند توضیح می‌دهد: در واقع کل شهر بر پایهٔ قربانی شدن ده‌ها انسان بی‌گناه بنا شده و حالا، بعد از صد سال، ارواح آن‌ها از دریا بازمی‌گردند تا انتقام بگیرند. اعتراف می‌کنم از این فیلم انتظار بیشتری داشتم. حقیقت این است که اگر من قبلاً نسخهٔ کارپنتر را نمی‌دانستم، احتمالاً نمی‌فهمیدم در این فیلم چه می‌گذرد. فیلمنامه به‌شدت ضعیف نوشته شده و کل داستان را خوب منتقل نمی‌کند؛ مخاطبان جدید ممکن است همه‌چیز را نفهمند. داستان درهم و پرنقص و جاهای خالی دارد. از سوی دیگر، فیلم از هر نوع تنش، تعلیق یا رازِ کارآمدی خالی است. چند نکتهٔ خوب دارد و تلاش می‌کند شخصیت‌های بیشتری را وارد کند تا تمرکز را از آن گزارشگر منزوی در فانوس‌دریا بردارد، اما در عمل نمی‌دانم این ایده خوب بوده یا نه، چون فیلم نسبت به نسخهٔ پیشین بسیار کم‌وضوح‌تر است و هیچ‌کدام از شخصیت‌ها نتوانسته‌اند ما را جذب یا همذات‌پندار کنند. فیلم توسط روپرت وین‌رایت کارگردانی شده که این آخرین فیلم سینمایی او بوده است، و هرچند جان کارپنتر نامش را به فیلم قرض داده، خودش علناً گفته در پروژه دخالت نداشته. بازیگران چند چهره دارند، اما هیچ نام برجسته‌ای در میانشان نیست و هیچ‌کدام نتوانستند با درخششی که شایستهٔ تحسین مثبت باشد ظاهر شوند. از نظر فنی، فیلم تصویربرداری نسبتاً معمولی دارد و از لوکیشن‌ها به‌خوبی استفاده کرده است. جلوه‌های بصری و CGI خوب کار شده و مه واقعاً تأثیرگذار و حتی زیباست. اما محسنات فیلم دقیقاً تا همین‌جا تمام می‌شود. به‌عنوان یک علاقه‌مند به تاریخ/تاریخ‌نگار، به‌خصوص از نحوهٔ بازسازی صحنه‌های قایق که در آن بلیک و همراهانش را می‌بینیم، احساس تقبیح و انزجار دارم: چون ماجرا قرار است در اواخر قرن نوزدهم رخ دهد، غیرقابل‌باور و غیرقابل‌قبول است که تولید تصمیم گرفته از پوشش، وسایل و حتی مدل کشتی‌ای استفاده کند که به اواخر قرن هجدهم تعلق دارد — یعنی یک قرن پیش‌تر از زمانی که قرار بوده بازسازی شود. این استهزاء تاریخ است و نشانهٔ بی‌پروایی و سهل‌انگاری گروه تولید و تیم فنی.