فیلم The Burning 1981

یک کپی نسبتاً قابل قبول از «جمعه سیزدهم» این فیلم که یک هفته بعد از «Friday the 13th Part 2» در سال ۱۹۸۱ منتشر شد، همه عناصر آشنای آن ژانر نوپای اسلشر را دارد: قاتلی بدقیافه، سلاح نمادین (در اینجا قیچی باغبانی)، اردوگاه تابستانی، مربیان اردوگاه، شوخی‌ای که به‌هم می‌ریزد، نمایش‌های آبی و شیرجه، بازی‌های جنسی در دل جنگل، مرگ در حین یا بلافاصله پس از...

یک کپی نسبتاً قابل قبول از «جمعه سیزدهم» این فیلم که یک هفته بعد از «Friday the 13th Part 2» در سال ۱۹۸۱ منتشر شد، همه عناصر آشنای آن ژانر نوپای اسلشر را دارد: قاتلی بدقیافه، سلاح نمادین (در اینجا قیچی باغبانی)، اردوگاه تابستانی، مربیان اردوگاه، شوخی‌ای که به‌هم می‌ریزد، نمایش‌های آبی و شیرجه، بازی‌های جنسی در دل جنگل، مرگ در حین یا بلافاصله پس از رابطه، مخفی‌گاه قاتل، و جمعی از دختران نوجوان نیمه‌برهنه یا کاملاً برهنه. «The Burning» عمدتاً به‌خاطر سکانس جنجالی قایق‌بازی شناخته می‌شود، اما آن سکانس تنها حدود سی ثانیه است و واقعاً آن‌قدر هم خارق‌العاده نیست. در بهترین حالت، فیلم شاید به پای بعضی دنباله‌های «Friday» برسد، هرچند بازیگرهای زن در قیاس ضعیف‌ترند، اما در مجموع قابل قبول‌اند. فیلم نقاط قوتی هم دارد، مثل حضور برایان بیکر از «Fast Times at Ridgemont High» و خصوصاً جیسون الکساندر جوان با موی کامل روی سر. از نظر تولید، بودجه پایین است اما به‌طور کلی از فیلم‌هایی مثل «Sleepaway Camp» برتر به نظر می‌رسد. فیلم در اطراف اردوگاه‌های تابستانی موجود در حوالی بوفالو، نیویورک فیلم‌برداری شده است. نمره: بین B- و C+ MGM، برادران واینشتاین و حتی Corky Burger دست به‌دست هم داده‌اند تا این تلاش نسبتاً ضعیف و اقتباسی در ژانر «کالج-وحشت» را عرضه کنند. «Cropsy» سرایدار ناخوشایند و نسبتاً زننده‌ی یک اردوگاه کنار دریاچه است که قربانی شوخی بی‌رحمانه‌ای از سوی نوجوانان لوس و ناپخته می‌شود. چند سال بعد این فرد که حالا شدیداً زخم‌خورده و عصبانی است برای انتقام برمی‌گردد. در همین حین نسل جدیدی از نوجوانان شیفتهٔ رابطهٔ جنسی به اردوگاهی نزدیک می‌آیند که «تاد» (برایان مَتوِیِز) سعی می‌کند آن‌ها را از قتل، قلدری و یا رابطهٔ جنسی بی‌موقع باز دارد — تا وقتی خودش و دیگران درمی‌یابند که آدم‌های کنجکاو در حمام و بدقلقی‌ها تنها نگرانی‌شان نیستند. راستش، نمی‌توان گفت فیلم افتضاح است — فقط فیلمنامه بسیار ضعیف است، دیالوگ‌ها کلیشه‌ای‌اند و شخصیت‌ها آن‌قدر ساهت دارند که واقعاً سزاوار آن‌چه از طرف «Cropsy» در انتظارشان است بودند. فضای جنگلی کمی تهدید را القا می‌کند و کار با دوربین دستی گاهی بسیار موثر است، وقتی که این زیبایی‌های نسبتاً تهی‌مغز آمریکایی با چالش نهایی‌شان روبه‌رو می‌شوند. روی پرده‌ی بزرگ وقتی تازگی دیدنش را داشتم، ظاهر قابل‌قبولی داشت؛ البته چند نوشیدنی و یک طوفان بیرون ممکن است همین فیلم را برای تماشای تلویزیونی در ماه اکتبر مناسب‌تر هم کند.