فیلم Chariots of Fire 1981

مطلع موسیقی برندهٔ اسکار ونگلیس همراه با نمای ورزشکارانی که پابرهنه در ساحل سنت‌اندروز می‌دوند، از جمله نمادین‌ترین سکانس‌های آغازین در تاریخ سینما است؛ اما متأسفانه ادامهٔ فیلم اغلب به آثار متوسط تنزل می‌یابد. داستان دربارهٔ دو ورزشکار بریتانیایی است که در المپیک پاریس ۱۹۲۴ تلاش می‌کنند بدرخشند. هارولد آبراهامز (بن کراس) از خانواده‌ای یهودیِ لیتوانیایی است که به دانشگاه کمبریج راه می‌یابد اما هرگز...

مطلع موسیقی برندهٔ اسکار ونگلیس همراه با نمای ورزشکارانی که پابرهنه در ساحل سنت‌اندروز می‌دوند، از جمله نمادین‌ترین سکانس‌های آغازین در تاریخ سینما است؛ اما متأسفانه ادامهٔ فیلم اغلب به آثار متوسط تنزل می‌یابد. داستان دربارهٔ دو ورزشکار بریتانیایی است که در المپیک پاریس ۱۹۲۴ تلاش می‌کنند بدرخشند. هارولد آبراهامز (بن کراس) از خانواده‌ای یهودیِ لیتوانیایی است که به دانشگاه کمبریج راه می‌یابد اما هرگز کاملاً پذیرفته نمی‌شود. در سوی دیگر اریک لیدل (ایان چارلسون) قرار دارد؛ مسیحی پای‌بندی از خانواده‌ای مبلغ که بر این باور است باید خدا را بر خود مقدم بدارد—از جمله اینکه در روز سبت در مسابقه شرکت نکند. هر دوی این مردان توانمندی ورزشی قابل‌توجهی دارند و روایت، تلاش‌های متقابل آن‌ها برای رسیدن به بازی‌ها و مواجهه‌شان با اولویت‌ها و چالش‌های متفاوت را در هم می‌آمیزد. اما بخش میانی فیلم، یعنی مرحلهٔ نسبتاً طولانیِ پرداخت به شخصیت‌ها، کش‌دار و کند است؛ ریتم کافی ندارد و شخصیت‌های زیادی وارد می‌شوند که همهٔ این‌ها فیلم را سنگین و خسته‌کننده می‌کند. با این حال پانزده دقیقهٔ پایانی به‌شدت جانی می‌گیرد — نه تنها به‌خاطر رویدادهای روی پیست، بلکه به‌خاطر کوشش‌ها و ازخودگذشتگی‌هایی که اعضای تیم برای موفقیت جمعی انجام می‌دهند و سازش‌هایی که در این راه می‌کنند. از لحاظ بصری فیلم شیک و باکلاس است؛ لباس‌ها و دکورها در سطح بالایی قرار دارند، اما بازی‌های نقش‌های اصلی به‌نظرم تا حدی نامنسجم است و با بیش از دو ساعت طول، برای حفظ توجه و علاقه‌ام دچار مشکل شدم.