فیلم Murder, My Sweet 1944

چاه تاریک گشوده شد و من بی‌درنگ داخلش پریدَم! این‌جا با یک فیلم نوآر روبه‌رو هستیم که به نظر می‌رسد از جنجال‌برانگیزترین آثار ژانر است؛ بعضی‌ها آن را از نظر بافت نزدیک به نوشته‌های ریچارد چاندلر می‌دانند و بازی دیک پاول در نقش فیلیپ مارلو را دقیق و قابل‌قبول می‌پندارند. اما بسیاری دیگر کاملاً مخالف‌اند. من رمان‌های چاندلر را نخوانده‌ام، بنابراین مرجعۀ مستقیمی ندارم، اما بعد از...

چاه تاریک گشوده شد و من بی‌درنگ داخلش پریدَم! این‌جا با یک فیلم نوآر روبه‌رو هستیم که به نظر می‌رسد از جنجال‌برانگیزترین آثار ژانر است؛ بعضی‌ها آن را از نظر بافت نزدیک به نوشته‌های ریچارد چاندلر می‌دانند و بازی دیک پاول در نقش فیلیپ مارلو را دقیق و قابل‌قبول می‌پندارند. اما بسیاری دیگر کاملاً مخالف‌اند. من رمان‌های چاندلر را نخوانده‌ام، بنابراین مرجعۀ مستقیمی ندارم، اما بعد از دیدن The Big Sleep در هفته گذشته، واقعاً احساسات متضاد و کشمکشی را که این فیلم برمی‌انگیزد درک کردم. فیلیپ مارلو (دیک پاول) کارآگاه خصوصی و خشنِ شوخ‌طبعی است که از سوی محکوم سابقِ موس مالوی (مایک مازورکی در نقش درخشان) برای پیدا کردن دوست‌دختر پیشینش ولما که به مدت شش سال غایب بوده استخدام می‌شود؛ این ماجرا او را به درون تارِ دروغ، اخاذی، سرقت و قتل می‌کشاند—همهٔ عناصر کلاسیک نوآر. قطعاً فیلم طرحی محکم و هوشمندانه دارد که خوب به هم می‌پیوندد، اما آیا به قدر کافی تاریک است تا مواد اولیه را کاملاً شکل دهد؟ برای من یک خارش آزاردهنده ایجاد شد: جایی که فیلم باید تیره‌تر و کشنده‌تر شود، بیش از حد سبک و ساده به نظر می‌رسید. پاول بازی نسبتاً خوبی ارائه می‌دهد، اما شوخی‌ها و طعنه‌هایش برایم بیشتر مانع خلق فضای سنگین شدند؛ گاهی احساس می‌کردم وقتی باید در تیرگی فرو می‌رفتم، از آن بیرون کشیده می‌شدم. با این حال، فیلم تماشای شگفت‌انگیزی است: فیلم‌برداری هری وایلد غنی و باشکوه است و جوهرهٔ داستان دقیق و به‌جاست. بازی‌های مکمل، به‌ویژه کلِیر تِروِر و اتو کروگر، به بالا رفتن سطح فیلم کمک می‌کنند. بعضی صحنه‌ها فوق‌العاده‌اند—یک توالی کابوس‌وار که هم زیباست و هم نگران‌کننده—و کارگردان، ادوارد دمی‌تریک، در خلق یک زیرجهان پرتلاطم و تاریک استاد است. تنها آرزوی من این بود که فیلم کمتر حالت سبُک و هوایِ آزاد داشت و بیشتر در دلِ تاریکی می‌ماند. امتیاز: ۸/۱۰