فیلم American Hustle 2013

خوب «امریکن هَستل» حال و هوای سنگین آثار اسکورسیزی دههٔ ۱۹۷۰ را دارد، با این تفاوت که خشونت جای خود را بیشتر به طنز سیاه داده است. کریستین بیل، ایمی آدامز، جنیفر لارنس، جرمی رِنر و برَدلی کوپر همگی اجراهای برجسته‌ای ارائه می‌دهند. رابرت دنیرو در نقش میهمان ظاهر می‌شود و بار دیگر یادآور می‌شود که چرا زمانی یکی از بهترین بازیگران سینما بوده است. این فیلم...

خوب «امریکن هَستل» حال و هوای سنگین آثار اسکورسیزی دههٔ ۱۹۷۰ را دارد، با این تفاوت که خشونت جای خود را بیشتر به طنز سیاه داده است. کریستین بیل، ایمی آدامز، جنیفر لارنس، جرمی رِنر و برَدلی کوپر همگی اجراهای برجسته‌ای ارائه می‌دهند. رابرت دنیرو در نقش میهمان ظاهر می‌شود و بار دیگر یادآور می‌شود که چرا زمانی یکی از بهترین بازیگران سینما بوده است. این فیلم یک کمدی-درام سیاه است که در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ می‌گذرد و بر اساس رسوایی واقعی «اب‌سکم» ساخته شده است؛ ماموران اف‌بی‌آی و کلاهبرداران با هم همکاری می‌کنند تا سیاست‌مداران را متهم به دریافت رشوه کنند. بیل نقش یک کلاهبردار شکم‌دار با موهای نامرتب را بازی می‌کند. ایمی آدامز شریک جرمش است که خود را به‌عنوان یک اشراف‌زادهٔ انگلیسی جا می‌زند. آن‌ها از طریق کلاهبرداری گرفتن پول «هزینهٔ ترتیب» برای وام‌هایی که هرگز پرداخت نمی‌شوند، ثروت‌اندوزی کرده‌اند. کوپر نقش یک مأمور جاه‌طلب اف‌بی‌آی با خودبزرگ‌بینی را دارد که مافیا را هدف گرفته و می‌خواهد صید بزرگی بکند، اما احتمالاً از عهدهٔ کار برنمی‌آید. جرمی رِنر شهردار کاریزماتیک نیوجرسی را بازی می‌کند؛ مردی خوش‌قلب که می‌خواهد کارها را پیش ببرد و بیل از اینکه او را در عملیات فریب دخیل کرده احساس گناه می‌کند. دیوید اُ. راسل از بازیگرانش اجرای درخشانی می‌گیرد، اما فیلم در عین حال حالت پُرچربی و کش‌دار دارد که به قصه لطمه می‌زند و گاهی طنز احساس کش‌آمدگی می‌کند. بسیار خوب اجرا، کارگردانی و فیلم‌برداری شده؛ داستان جالبی دربارهٔ آدم‌های واقعاً بد روایت می‌کند. من از هیچ‌کدام خوشم نیامد و طرف هیچ‌کس را نگرفتم که تقریباً باعث شد فیلم را دوست نداشته باشم، اما اجراها آن‌قدر خوب و روایت آن‌قدر جذاب بود که در نهایت چهار ستاره می‌دهم. کریستین بیل همیشه حاضر بوده برای هنرِ خود تا سر حد امکان جلو برود، اما شک دارم این تلاش برای این فیلم جنایی نسبتاً طولانی و درهم‌ریخته ارزشش را داشت. او ایروینگ، کلاهبرداری را بازی می‌کند که با شریک جذابِ بریتانیایی‌اش، سیدنی (ایمی آدامز)، رشته‌ای از حقه‌ها را اجرا می‌کند. آن‌ها تا وقتی موفق‌اند که با دی‌ماسّو، مأمورِ جوانِ اف‌بی‌آی (برَدلی کوپر) مواجه می‌شوند؛ کسی که فکر می‌کند می‌تواند از مهارت‌های آن‌ها برای نفوذ به دنیای مبهم مافیا استفاده کند. به این ترکیب، سیاست‌بازِ زیرک و نامِ مناسبِ پولیتو (جرمی رِنر) و حضور همه‌جا‌گیر روزالین (جنیفر لارنس)، همسر ایروینگ که از شوخی‌های شوهرش با همکار جدید راضی نیست را اضافه کنید. نتیجه مجموعه‌ای از ماجراهای ناموزون است که همه‌چیزشان بر بخش‌هایی از داستان و شخصیت‌پردازی تکیه دارد که واقعاً کار نمی‌کند. تلاش‌ها برای طنز، بیشتر از آنکه موفق باشند، شکست می‌خورند؛ طرح شبه‌گنگستری کم‌رمق و بی‌وثوق به نظر می‌رسد و لحن و اصالتش را ندارد. لهجهٔ بریتیش آدامز و بنابراین هویتِ او بسیار نامنظم است — بعید می‌دانم حتی دیک ون دایک را قانع کند، چه رسد به اف‌بی‌آی! کوشش برای ساختن طرحی پیچیده و شبیه دومینو که هر لحظه ممکن است فرو بریزد، مصنوعی است و خطرِ داستان بارها و بارها تکرار می‌شود تا اثرش را از دست بدهد، و داستان در نهایت به سرانجامی تقریباً سِلَپ‌استیکی می‌رسد. با اینکه بازیگران همگی از سطحِ ستاره‌اند، اما شیمی قابل‌توجهی بین‌شان دیده نمی‌شود و کل اثر بیش از حد طول می‌کشد تا به حرکت بیفتد. تصویربرداری زیباست و موسیقی متن مجموعه‌ای لذت‌بخش و جِنج‌گون از قطعات دارد، اما من از حرف‌زدن و نیرنگِ بیش از حد داستان راضی نشدم. معذرت، ولی قانع نشدم.