فیلم Nebraska 2013

تسکینِ پِین عکس‌برداری سیاه‌وسفید حس خوبی دارد؛ چهره‌های فرسوده و سالخوردهٔ بازیگران را به‌طرزی شبیه به کارهای کارش (Karsh) جلوه می‌دهد، و با خاطرات کم‌رنگ‌شدهٔ دوره‌ای از تاریخ اخیر آمریکا هماهنگ است. بازی‌ها نسبتاً خوب‌اند. بروس درن با سنگینیِ دل‌پذیری نقشِ پیر بداخلاقی را بازی می‌کند که نیم‌پایی مشتاقِ توجه در نورافکن دارد و نیمِ دیگرش در سایه‌های فراموشی مطلق مدفون است. تعارضات میان خانواده و...

تسکینِ پِین عکس‌برداری سیاه‌وسفید حس خوبی دارد؛ چهره‌های فرسوده و سالخوردهٔ بازیگران را به‌طرزی شبیه به کارهای کارش (Karsh) جلوه می‌دهد، و با خاطرات کم‌رنگ‌شدهٔ دوره‌ای از تاریخ اخیر آمریکا هماهنگ است. بازی‌ها نسبتاً خوب‌اند. بروس درن با سنگینیِ دل‌پذیری نقشِ پیر بداخلاقی را بازی می‌کند که نیم‌پایی مشتاقِ توجه در نورافکن دارد و نیمِ دیگرش در سایه‌های فراموشی مطلق مدفون است. تعارضات میان خانواده و جامعه، گذشته و حال، به شکلی ساده و خطی ارائه می‌شوند. داستان می‌کوشد حقایق غم‌انگیز یک کشور بازگشت‌گرا و ورشکسته و رؤیاها و توهمات مضحکی را که مردم به آن‌ها چنگ می‌زنند، بررسی کند. زندگی محدود و ناتمام است؛ مانند سرهایی که از کوه‌راشمور تراشیده شده‌اند، مانند شخصیت‌های دلتنگی که گه‌گاه روی صحنه ظاهر می‌شوند و می‌روند. حتی پس از عمرِ کارِ صادقانه و پایبندی به اصول مسیحی ازپیش‌تعیین‌شده، ناامیدیِ آرام و بی‌قرار همچنان باقی می‌ماند. دروغ‌ها و سراب‌ها لازم‌اند تا از ورودِ واقعیتی تنها و التیام‌ناپذیر جلوگیری کنند. الکساندر پِین تلاش می‌کند همه‌چیز را نسبتاً روشن و دلگرم نگه دارد تا ما را به چاه ناامیدی نکشاند، اما در عین حال از پروراندن و بسطِ کاملِ تم‌هایی که مطرح می‌کند بازمی‌ماند. هر بار که پِین فیلمی می‌سازد (همانند Sideways یا The Descendants) تمجیدهای زیادی می‌گیرد، و این بار هم تقریباً لایق آن تحسین است. او سینماگری دقیق و زیرک است که می‌خواهد فیلم‌های معنی‌دار بسازد بی‌آنکه خیلی عمیق برود—به‌نوعی فیلم‌های جاده‌ای با نیمی از باک. خوش‌بختانه وارد قلمروهای مبهمِ برگمان یا خودبزرگ‌بینیِ شبیه گُدار نمی‌شود، اما با اجتناب یا ساده‌انگاریِ ارزش و فوریت مسائلی که مطرح می‌کند، کم‌و‌کیف کارش را کامل نمی‌کند؛ ایده‌هایش ناتمام می‌مانند. هنگام تماشای Nebraska نمی‌توانم جلوی خودم را بگیرم که از خود نپرسم کارگردانان تیزبینی چون کیشلوفسکی یا کازاوتس چه‌طور با این مادهٔ خام برخورد می‌کردند. چیزی که شاید بیش از پیر شدن و از دست‌دادن حضور ذهن ناراحت‌کننده است، ناتوانی در درکِ کامل و پرورشِ فرزند اثرِ خود است.