فیلم Poison Ivy 1992

یک لولیتای وسوسه‌انگیز خانواده را در دست می‌گیرد... این خلاصهٔ کلی داستان Poison Ivy (1992) است که در آن درو بریمور نقش آیوای عنوانی را بازی می‌کند. فیلم پیرو سنت طولانی آثاری است دربارهٔ پرستار بچه (یا ندای یا دوست) فریبنده‌ای که با به دست آوردن دل کودکان و فریب شوهر کنترل یک خانواده را به دست می‌گیرد. The Babysitter (1980) و Summer Girl (1983) نمونه‌هایی...

یک لولیتای وسوسه‌انگیز خانواده را در دست می‌گیرد... این خلاصهٔ کلی داستان Poison Ivy (1992) است که در آن درو بریمور نقش آیوای عنوانی را بازی می‌کند. فیلم پیرو سنت طولانی آثاری است دربارهٔ پرستار بچه (یا ندای یا دوست) فریبنده‌ای که با به دست آوردن دل کودکان و فریب شوهر کنترل یک خانواده را به دست می‌گیرد. The Babysitter (1980) و Summer Girl (1983) نمونه‌هایی از این دست‌اند که هر دو فیلم‌های تلویزیونی بودند. در Poison Ivy، درو نقش دوست خجالتی و نامطبوع سیلویا (با بازی سارا گیلبرت) را دارد؛ تام سکریت نقش شوهر سردمزاج و چریل لد نقش مادر پژمرده (ولی هنوز زیبا) را بازی می‌کنند. Poison Ivy از نمونه‌های یادشده سبک‌پردازی‌شده‌تر و از نظر فنی قوی‌تر است، که بخش عمدهٔ آن به بودجهٔ بالاتر فیلم بازمی‌گردد. یکی از نکات برجستهٔ فیلم موسیقی متن آن است که همزمان دلهره‌آور، رمانتیک، غمگین و زیباست. از بابت حال و هوای غمگین، در فیلم عنصر اندوهی وجود دارد چون خانواده با اینکه ثروتمندند — در عمارت بزرگی در تپه‌های لس‌آنجلس زندگی می‌کنند (صحنه‌ها در لوکیشن فیلم‌برداری شده‌اند) — اما از نظر روحی فقیرند. این موضوع نشان می‌دهد همهٔ موفقیت مالی و دارایی‌های مادی دنیا قادر به خریدن خوشبختی و محبت نیستند. درو هنگام فیلم‌برداری تقریباً ۱۷ ساله بود و نقش دختر وسوسه‌انگیز را خوب ایفا می‌کند، که این مسأله توضیح می‌دهد چرا برخی‌ها فیلم را دست‌کم می‌گیرند — آن را چیزی جز یک قصهٔ لولیتای خطرناک با آب‌وتاب نمی‌دانند و به راحتی آن را «اکسپلویتیشن بی‌ارزش» می‌خوانند. با این حال فیلم در چارچوب خودش کارآمد است؛ به هر حال آیا هر فیلمی باید «گاندی» باشد؟ علاوه بر این، Poison Ivy و آثار مشابه تنها «اکسپلویتیشن بی‌ارزش» نیستند؛ آن‌ها تفسیرهایی‌اند دربارهٔ قدرت زن، یا دقیق‌تر، قدرتِ زنی جوان و زیبا. در داستان، آیوای دارای گذشته‌ای پرتنش، به‌عنوان زنی در حال شکوفایی متوجه قدرتی می‌شود که در اختیار دارد و از آن لذت می‌برد. برای نمونه‌ای واقعی، مدتی در یک کلیسا فعال بودم و نوهٔ کشیش آنجا در بازهٔ سنی حدود ۱۷ تا ۲۲ سال بود. او از لحاظ زیبایی به پای درو نمی‌رسید اما باز هم قدرت داشت؛ دربارهٔ افراد دروغ می‌گفت و شایعه‌پراکنی می‌کرد و چون نوهٔ کشیش بود، عده‌ای نادان حرف‌هایش را باور می‌کردند. او با یکی از بستگان ساده‌دل من که ۱۹ سال از او بزرگ‌تر بود رابطه‌ای آغاز کرد و مشخص بود که تنها به پول او چشم داشته است. وی موفق شد اطلاعات کارت اعتباری او را به‌دست آورد و بیش از ۱۷٬۰۰۰ دلار خرید بدون اطلاع او انجام داد تا زمانی که کار از کار گذشته بود. او همهٔ تلاشش را کرد که وارد خانهٔ او شود، اما مادر سالخوردهٔ آن مرد آخرین تلاش را در آخرین لحظه ناکام گذاشت. مادر می‌گفت می‌توانست تصور کند آن زن فریبکار او را به پله‌ها هل می‌دهد تا از سر راه برداشته شود. حتی معلوم شد آن دخترک تلاش کرده برای مرد بیمهٔ عمر بگیرد؛ موضوعی بسیار مشکوک که هر خواننده می‌تواند نتیجه‌گیری خودش را داشته باشد. نکته‌ام این است که این لولیتاهای خطرناک وجود دارند — دختران جوان فریبکاری که از زیبایی‌شان برای به دست گرفتن قدرت، ایجاد آشوب و نابود کردن زندگی‌ها استفاده می‌کنند. چه آن‌ها را اکسپلویتیشن بدانیم چه نه، سوژهٔ خوبی برای فیلم است، به‌ویژه اگر مانند Poison Ivy با سبک و سلیقه پرداخته شود. مدت زمان فیلم کوتاه و جمع‌وجور است: ۸۸ دقیقه (نسخهٔ بدون رده‌بندی ۹۳ دقیقه). امتیاز: B+