فیلم The Wild One 1953

مارلون براندو در این قصه نسبتاً ناامیدکننده درباره دو گروه موتورسوار که به شهری کوچک آمریکایی هجوم می‌آورند، از کاریزما می‌تراود. او «استرابلر» است — کسی که از هرگونه اقتدار بیزار است — و با گروه «بلک روبِلز» خود می‌رسد؛ پرسروصدا و ترسناک به نظر می‌آیند ولی حقیقتاً تهدید جدی‌ای برای کسی نیست، که شاید هم خوب است چون کلانتر «بلیکِر» (رابرت کیت) عملاً کارایی...

مارلون براندو در این قصه نسبتاً ناامیدکننده درباره دو گروه موتورسوار که به شهری کوچک آمریکایی هجوم می‌آورند، از کاریزما می‌تراود. او «استرابلر» است — کسی که از هرگونه اقتدار بیزار است — و با گروه «بلک روبِلز» خود می‌رسد؛ پرسروصدا و ترسناک به نظر می‌آیند ولی حقیقتاً تهدید جدی‌ای برای کسی نیست، که شاید هم خوب است چون کلانتر «بلیکِر» (رابرت کیت) عملاً کارایی چندانی ندارد. استرابلر کمی دل به دختر محلی «کتی» (مری مورفی) می‌بازد، اما وقتی می‌فهمد او دختر پلیس است، اوضاع تغییر می‌کند. سپس گروه «بیتلز» — جمعی از رفقای سابق به رهبری «چینو» (لی ماروین) — ظاهر می‌شوند. کینه‌های قدیمی و خشم مردانه غلبه می‌کند و آنچه به‌صورت آتش‌بس ناپایدار آغاز شده بود، به مرز جنگی همه‌جانبه نزدیک می‌شود؛ در این میان چَری، شهروند خودسر (هیوج سندرز)، مردم را تهییج می‌کند تا دست به اقدام جمعی بزنند. این درام نوعی حس خفقان دارد؛ نفوذ گروه‌ها در شهر دیدنی و ترسناک است و زندگی در چنین جایی قابل‌تصور نیست. براندو و ماروین در نقش‌های متقابل، رقیب‌های محکمی هستند و ساختن تنش در فیلم موفق است؛ اضطراب قابل لمس مردم در آستانه پایان‌بندی پیش‌بینی‌شده کاملاً محسوس است. مشکل این‌جاست که مداخله‌های شخصیت مری مورفی و میل کارگردان لاسلو بنِدِک به بزرگ‌نمایی خطر باعث می‌شود فیلم ناگهان از تهدیدآمیز به احساساتی تبدیل شود. لازم نبود پایانی حماسی باشد، اما نتیجه نهایی ناامیدکننده و کم‌رمق از آب درآمد. دیالوگ‌ها اندک است — چیزی که همیشه به سبک براندو می‌آمد — و تصویربرداری در حین موتورسواری واقعاً خوب عمل می‌کند و بر کشش نیم‌ساعت اول می‌افزاید، اما بعد از آن فیلم کم‌کم از نفس می‌افتد. حیف.