انیمیشن Big Mouth

این سریال انیمیشنی بزرگ‌سالانه به‌طرز درخشانی خنده‌دار است و زندگی شخصیت‌ها وقتی چنین اتفاقات و موجوداتی در آن سن وجود داشته باشند، به همان اندازه بامزه به نظر می‌رسد. از نظر کمدی، این برنامه نمرهٔ 10 از 10 می‌گیرد؛ نگارش طنز و ضرب‌آهنگ کمدی فوق‌العاده‌اند. با این حال، اگرچه این برنامه را به هر بزرگ‌سالی با تربیت و عقل سلیم توصیه می‌کنم، برای کسانی که دقیقاً...

این سریال انیمیشنی بزرگ‌سالانه به‌طرز درخشانی خنده‌دار است و زندگی شخصیت‌ها وقتی چنین اتفاقات و موجوداتی در آن سن وجود داشته باشند، به همان اندازه بامزه به نظر می‌رسد. از نظر کمدی، این برنامه نمرهٔ 10 از 10 می‌گیرد؛ نگارش طنز و ضرب‌آهنگ کمدی فوق‌العاده‌اند. با این حال، اگرچه این برنامه را به هر بزرگ‌سالی با تربیت و عقل سلیم توصیه می‌کنم، برای کسانی که دقیقاً برعکس این دو ویژگی را دارند، ترجیح می‌دهم پخش آن لغو شود. پیش‌فرض‌های اجتماعی-لیبرالی که در پس‌زمینهٔ این سریال دیده می‌شوند بدون شک مسئله‌سازند. بی‌پروایی در نمایش تن‌نمایی، شوخی‌ها و نگارش خنده‌دار هرچقدر هم خوب باشند، نمی‌توانند شست‌وشوی ذهنی متمرکزی را که در این مجموعه تزریق می‌شود، پنهان کنند. فرمولِ به‌کاررفته همان فرمولی است که در چند سال اخیر در بسیاری از انیمیشن‌ها دیده شده: چون «تخیلی» یا «کارتونی» است، پس نمایش روابط هم‌جنس، دیدگاه‌های هویتی جنسیتی و دستکاری هنجارهای جنسیتی در آن مجاز است؛ فقط با کمدی همراهش کن و بقیه را نادیده می‌گیرند. (نه، نادیده گرفته نخواهد شد.) نمی‌دانم این موضوعات از سوی مدیران شرکت به سازنده تحمیل می‌شود تا اجازه پخش بگیرد یا صرفاً دیدگاه‌های خالق و تیم نویسندگی است؛ اما خطرناک بودنِ تزریق این مسائل فرهنگی و کمابیش نامعمول از طریق رسانه‌ای که مخاطبان اصلی‌اش جوان هستند، از نظر اجتماعی قابل‌انتقاد است. - نه، مردان باردار نمی‌شوند. - نه، مردان شیر مادر نمی‌دهند. - نه، اگر در خانه دو والد باشند نوجوانان معمولاً با مسألهٔ هویت جنسی درگیر نمی‌شوند؛ چه برسد به بچه‌های راهنمایی. - نه، دختران لزوماً قوی‌تر از پسران نیستند. - نه، پسرها نمی‌توانند دختر شوند. - نه، بیش از دو جنسیت وجود ندارد. - نه، «مردانگی سمی» وجود خارجی ندارد. - نه، شکاف دستمزدی بر اساس جنسیت وجود ندارد. - نه، خانه‌داری مادرانه نشانهٔ ضعف نیست. - نه، زندگی بین دو خانه در جدایی والدین خوب نیست؛ مزیتش این است که والدین جلوی بچه‌ها دعوا نکنند. - نه!! والدین باید والد باشند و مطمئن شوند کودکان زیر 16 سال نمی‌توانند این برنامه را تماشا کنند! Big Mouth از نظر خلق و ایده، برنامه‌ای شگفت‌انگیز است؛ ایدهٔ پشتش ناب است. اما برخی از موضوعاتی که در بالا ذکر شد، نباید در دسترس هر کسی، به‌ویژه ذهنِ جوان، قرار بگیرند. این مسائل واقعاً چیزهایی نیستند که ذهن‌های کم‌سال بتوانند از آن دیدگاه بگیرند و از جنبهٔ کمدی بهره ببرند. متأسفانه به نظر می‌رسد کسانی که بعد از 1984 متولد شده‌اند، والدین ضعیفی شده‌اند. من از فصل اخیر Big Mouth راضی نبودم. به‌ویژه بارداری مُری، رابطهٔ جی و متیو، گیرودارهای مربوط به ضمایر جنسی جسی، نمایان‌سازی خانوادهٔ سیاهِ میسی که پر از مادران مجرد، دختران هم‌جنس‌گرا و زنان «آتاسکشوال» بود، و پدرِ او که متحد فمنیست نشان داده شد—هرچند بعضی از اینها تا حدودی واقعی‌اند—برایم آزاردهنده بود. شخصیت ولتر که به‌نوعی تصویر سطحی و کلیشه‌ای از هم‌جنس‌گرایی داشت، تاحدودی تحقیرآمیز بود. حتی اگر زنان سیاه‌پوست گاهی دارای برخورد تند باشند، پرداختن بیشترِ این «دوست‌داران/کرم‌های نفرت» به‌صورت عمدتاً آفروآمریکایی هم کمی کلیشه‌ای به‌نظر می‌آمد. خُب، خلاصه اینکه... اگر بتوانید از همهٔ این مسائل بگذرید، این برنامه واقعاً خیلی خنده‌دار است! بعضی بزرگ‌سالان یا نوجوانان ممکن است نتوانند از آن لذت ببرند، بعضی دیگر اما حسابی کیف می‌کنند. اما اگر بدترین حالت رخ دهد، اگر برای کودکان زیر 16 سالتان نگرانید، پیشنهاد می‌کنم برای این برنامه قفل والدین فعال کنید. موفق باشید. — باب ----------------------- این کارتون به‌طرز درخشانی خنده‌دار است و یادآور واضحی از مشکلات دوران بلوغ است که اکثر آدم‌ها تجربه کرده‌اند. یادآور دست‌پاچگیِ آن دوران در زندگیِ تقریباً همه است و این کار را طوری انجام می‌دهد که واقعاً صدای خندهٔ بلند را درمی‌آورد. و با وجود اظهارنظرهای سیاسی از هر دو سوی چپ و راست... به نظرم هدف از ساختن این برنامه طنز بوده است؛ قطعاً دلیل من برای تماشای آن و همان دلیلی است که هرکس باید آن را ببیند. مگر اینکه شما از آن دسته‌ای باشید که مصمم‌اند در هر چیز سیاست بخوانند و مثل خیلی‌ها با نقدهایشان زندگی و لذت اثر را نابود کنند.