سریال کره ای Love Alarm

واقعا وقت لعنتی‌ام را هدر داد. ای وای! چطور ممکن است یک تیم تولید کامل، عوامل و بازیگران این‌قدر نسبت به چیزی که می‌سازند بی‌خبر باشند؟ این مجموعه اوج شکست انسانی بود؛ آفتی پنهان در چشم‌انداز تلویزیون، مخلوقی زشت زاده‌شده از ورشکستگی خلاقیت و سوداگری بی‌روح. زخم چرکی بود که ذات قصه‌گویی را آلوده می‌کرد. ایده‌ی اصلی ترکیبی تهوع‌آور از خودشیفتگی تکنولوژیک و حماقت‌های رمانتیک بود؛...

واقعا وقت لعنتی‌ام را هدر داد. ای وای! چطور ممکن است یک تیم تولید کامل، عوامل و بازیگران این‌قدر نسبت به چیزی که می‌سازند بی‌خبر باشند؟ این مجموعه اوج شکست انسانی بود؛ آفتی پنهان در چشم‌انداز تلویزیون، مخلوقی زشت زاده‌شده از ورشکستگی خلاقیت و سوداگری بی‌روح. زخم چرکی بود که ذات قصه‌گویی را آلوده می‌کرد. ایده‌ی اصلی ترکیبی تهوع‌آور از خودشیفتگی تکنولوژیک و حماقت‌های رمانتیک بود؛ توهینی به عقل هر موجود عاقلی که ناچار به تماشای این اثر شده باشد، تحولی کریه از آنچه روزی سرگرمی محسوب می‌شد. شخصیت‌ها هجویاتی زشت از انسانیت بودند، صرفاً ابزارهایی برای تداوم خیال‌پردازی‌های توخالیِ رمانتیک و ملودرام‌های بی‌مزه؛ تعاملاتشان هم‌نوازی‌ای از کلیشه‌های بی‌روح و دستکاری‌های احساسی ساختگی بود و هر سکانس از قبلی بدتر می‌شد. نویسندگی خودِ مفهوم ساختار روایی منسجم را به سخره گرفته بود؛ هزارتویی از آشفتگی بی‌معنی و دیالوگ‌های ملال‌آور که اصلاً قابل فهم نبودند. در واقع این مجموعه فقط یک تلویزیون بد نبود، بلکه زاده‌ای نفرت‌انگیز در بالاترین مرتبه بود؛ ضایعه‌ای بر وجدان جمعی بشر و حتی بر بافت واقعیت که باید به‌شدت از میان برداشته شود. هر کس جرأت کند از این هیولای منزجرکننده دفاع کند، سزاوار هیچ چیز جز نفرین ابدی نیست — محکوم به سپری کردن ابدیت در تاریک‌ترین اعماق پاک‌خانه‌ی سینمایی، زیر شکنجه‌ی تکرار بی‌پایان چرندیاتش تا پایان زمان. به هر حال، شاید می‌شد بدتر هم باشد.