سریال Landman

نمره: 10/10 (هم‌چنین یک نقد اشاره کرده که سریال لااقل لیاقت نمرهٔ 8 را دارد) Landman اثری قدرتمند و نفس‌گیر از تیلور شریدان است؛ درامی گسترده و بلندپروازانه که خیلی زود خود را به‌عنوان نمونه‌ای برجسته از تلویزیون اپیک معاصر معرفی می‌کند. سریال در شهرهای رونق‌گرفتهٔ غرب تگزاس می‌گذرد و به‌شکلی ماهرانه دنیای پیچیده و بی‌رحم نفت و گاز را کالبدشکافی می‌کند؛ دنیایی از ثروت‌های کلان...

نمره: 10/10 (هم‌چنین یک نقد اشاره کرده که سریال لااقل لیاقت نمرهٔ 8 را دارد) Landman اثری قدرتمند و نفس‌گیر از تیلور شریدان است؛ درامی گسترده و بلندپروازانه که خیلی زود خود را به‌عنوان نمونه‌ای برجسته از تلویزیون اپیک معاصر معرفی می‌کند. سریال در شهرهای رونق‌گرفتهٔ غرب تگزاس می‌گذرد و به‌شکلی ماهرانه دنیای پیچیده و بی‌رحم نفت و گاز را کالبدشکافی می‌کند؛ دنیایی از ثروت‌های کلان و سقوط‌های ناگهانی، ماشین‌آلات هولناک و جاه‌طلبی‌های انسانی ناپایدار. اما هستهٔ اصلی کار در واقع یک درام خانوادگی شِکُسپیری است که در آن نقاط قوت واقعی سریال دیده می‌شود. قلب و روح Landman خانوادهٔ مختلِ نوریس است. این مجموعه فقط یک گروه بازیگری خوب نیست؛ یکی از پُرانرژی‌ترین و متعادل‌ترین اتحادهای خانوادگی است که تا به امروز روی صفحه آمده‌اند. هر عضو خانواده نیرویی از طبیعت است و روابط‌شان ترکیبی انفجاری از وفاداری عمیق، رقابت شدید و آسیب‌های به‌جا مانده از نسل‌هاست. فیلمنامه تیز و دقیق است و به هر شخصیت لایه‌هایی از تناقض، آسیب‌پذیری و سرسختی تگزاسی می‌بخشد؛ باورپذیر است که آن‌ها خون، تاریخ و انگیزه‌ای ناگزیر برای تسلط بر قلمرو خود را دارند، حتی اگر برای رسیدن به آن همدیگر را از هم پاره کنند. صحنه‌های مشترک‌شان تلویزیون خالص—پُرن tension، بامزه و عمیقاً انسانی—را رقم می‌زند. علاوه بر ساغر خانوادگی، سریال به‌عنوان یک پرونده‌نمای جذاب از امور مالی کلان و زمین‌شناسی، یک تریلر حقوقی و یک تصویر خشن از سرمایه‌داری آمریکایی هم عمل می‌کند؛ همهٔ این‌ها در قاب‌بندی تصویری خیره‌کننده‌ای نمایش داده شده که هم زیبایی خاکی دشت‌ها و هم ثروت مستهجن حاصل از آن را ثبت می‌کند. ریتم سریال بی‌وقفه است، میزان خطری که حس می‌شود واقعاً فراگیر است و بازیگران مکمل—آدم‌هایی مثل حفارها، کروکدیل‌های شرکت‌ها و مالکین ناامید زمین—با ظرافت طراحی شده‌اند. یکی از نقاط قوت بزرگ سریال حضور بیلی باب تورنتون است که موتور محرک نمایش است. او با حضور قوی، طعنه، خستگی و آن لحنی که انگار نیم‌عمرش را در گرد و غبار، خشم و بدبینی صرف کرده، سکان صحنه‌ها را به‌دست می‌گیرد. کار او باعث می‌شود حتی لحظات قابل بحث هم پذیرفتنی‌تر شوند؛ شخصیتش سختی، شوخ‌طبعی، فرسودگی و نوعی انسانیت خشک را به سریال می‌آورد که با جهان اثر بسیار سازگار است. سریال به‌سادگی نسخهٔ دیگری از Yellowstone با چاه‌های نفت به‌جای اسب‌ها نیست. اگرچه اشتراکات واضحی وجود دارد، Landman لحن و هویتی مستقل دارد: خشک‌تر، صنعتی‌تر، عملی‌تر و گاه سبک‌تر. در اینجا درام به‌جای وضعیت اپراگونهٔ بزرگ، بیشتر معطوف به تنش‌های روزمره، منطق اقتصادی و انسانی کسب‌وکار و تضادهای محیط کاری است؛ این رویکرد سریال را کم‌احساسی‌تر اما چابک‌تر و مستقیم‌تر می‌کند. نواقصی هم دیده می‌شود: بعضی خطوط داستانی درجهٔ کافی جذاب نیستند، برخی شخصیت‌ها به‌اندازهٔ لازم پرداخت نشده‌اند و گاهی شریدان به عادات قدیمی‌اش بازمی‌گردد. با این حال، وقتی سریال در لحن، ریتم و انرژی تورنتون درست عمل می‌کند، بسیار موفق است و نقاط ضعف را تا حد زیادی جبران می‌کند. در مجموع، Landman اثری برجسته و لذت‌بخش است—اگرچه بار تراژیک Yellowstone را ندارد، اما دارای قدرت اجرایی، سرگرم‌کنندگی و حضور درخشان بیلی باب تورنتون است که آن را بسیار تماشایی می‌کند. بینندگان طرفدار دنیای شریدان آن را یک وسترن مدرن خواهند یافت و برخی امیدوارند دست‌کم پنج فصل برایش در نظر گرفته شود.