انیمه Terminator Zero

«ترمیناتور زیرو» — نامی برازنده برای اثری که به طرفداران فرنچایز چیز جدیدی ارائه نمی‌دهد. این سریال انیمه‌وار تلاش کرده ترکیبی از مهندسی اجتماعی «ووک» و بازیگری به‌شدت زنانه را کنارش بگذارد، درحالی‌که داستانی کم‌رمق دارد که صرفاً کلیشه‌هایی را بازتولید می‌کند که پیش‌تر در نسخه‌های مختلف ترمیناتور تکرار شده‌اند. تا پایان اپیزود سوم کاملاً بی‌انگیزه و خسته شدم. خلاصه اینکه اگر می‌خواهند این مجموعه ماندگار شود،...

«ترمیناتور زیرو» — نامی برازنده برای اثری که به طرفداران فرنچایز چیز جدیدی ارائه نمی‌دهد. این سریال انیمه‌وار تلاش کرده ترکیبی از مهندسی اجتماعی «ووک» و بازیگری به‌شدت زنانه را کنارش بگذارد، درحالی‌که داستانی کم‌رمق دارد که صرفاً کلیشه‌هایی را بازتولید می‌کند که پیش‌تر در نسخه‌های مختلف ترمیناتور تکرار شده‌اند. تا پایان اپیزود سوم کاملاً بی‌انگیزه و خسته شدم. خلاصه اینکه اگر می‌خواهند این مجموعه ماندگار شود، باید روایت نوآورانه را در مرکز قرار دهند. قرار دادن داستان ترمیناتور در فضایی ژاپنی به خودی خود کافی نیست، خصوصاً وقتی هیچ چیز تازه یا جذابی ارائه ندهد. توجه: لطفاً هرگونه تریول و حمله به نقدهای من را نادیده بگیرید. شخصاً هرگز نیازی ندیده‌ام به بهتان زدن به نقد دیگران؛ نظراتم را به‌خاطر شایستگی‌شان می‌گذارم تا محک بخورند یا رد شوند. ------------------------- بخشی از گفته‌های بالا درست است و بخش دیگر آن حرف‌هایی تعصبی و بی‌پایه است. انیمه‌های موفق و تحسین‌شده‌ای با نقش‌آفرینی زنان دهه‌هاست وجود دارند؛ نمونه‌اش «گاست این د شل» که از سال ۱۹۹۵ منتشر شد. این نوع تعصب واقعاً به فرهنگ آسیب می‌زند و نگران آینده‌ام نسبت به چنین نگرش‌هایی هستم. در خصوص «ترمیناتور زیرو» — اثر خسته‌کننده، ساختگی، کش‌دار و بی‌معنی است. بعد از تجربه‌ای که با رسانه آسیایی (Alice in Borderland) داشتم و به زیرنویس‌ها شک داشتم، نسخه انگلیسی را تماشا کردم، اما حتی صدای گرم تیموتی الیفانت هم نتوانست این آشفتگی را نجات دهد. گاهی زیرنویس‌ها با صوت انگلیسی همخوانی ندارند. «زیرو» ما را به واقعیتی موازی از ترمیناتور می‌برد که در آن یک هوش مصنوعی ژاپنی به‌صورت مخفیانه برای مقابله با تهدید نابودی جهانی توسط اسکای‌نت ساخته می‌شود. بعد از پنج اپیزود هنوز نمی‌فهمم رؤیاهای نبرد پیشگویانه مالکوم لی از کجا ناشی می‌شود. بله، همان‌قدر مضحک است که در برخی آثار دیگر. تا جایی که می‌دانم، ترمیناتور همواره دارای چاشنی ماوراءالطبیعه یا شبه‌علمی نبوده. حتی هوش مصنوعی مالکوم، کوکورو، هم درک دقیقی از این رؤیاهای پیشگویانه ندارد. بهترین نکته فصل تا اینجا نگارش شخصیت کوکورو بوده، و شاید همین همان چیزی است که برخی از آن به‌عنوان «مهندسی وُک» غر می‌زنند؛ چون به‌سادگی پرداختن به واقعیت‌های تاریخی مثل فقر، جرم و ساختار طبقاتی که به تبعیض‌ها دامن زده برای بعضی‌ها قابل هضم نیست. بعضی‌ها ترجیح می‌دهند به خرافات و برتری‌جویی‌های جنسیتی چسبیده باشند. من از «ترمیناتور: سالوشن» و «ترمیناتور: دارک فیت» لذت بردم. «سالوشن» نمایی از آینده را نشان داد که کمتر در آثار ترمیناتور دیده‌ایم و «دارک فیت» مک‌کنزی دیویس و یک جان کانر مرده را آورد که عده‌ای طرفدار خشمگین نتوانستند آن را به‌عنوان داستانی جایگزین بپذیرند. آن اثر دیالوگ‌هایی نچسب هم داشت، ولی می‌توانم نقد کنم بدون اینکه وارد تعصب و زن‌ستیزی شوم. در مقایسه با این دو، «زیرو» بیش از حد بی‌رمق است. شیرین‌ترین نکته برای من در «زیرو» گربه رباتی بود و سپس دیدن نابودی همه در ابتدای اپیزود پنجم؛ صحنه‌ای که فقط بیست ثانیه طول کشید و برای من ده ثانیه‌اش اضافه بود، ولی قابل تحمل است. سازندگان تلاش داشتند برای آن شخصیت‌های پیکسلی احساسی ایجاد کنند. وقتی روزگاری ضرورت مقابله با سخن‌پراکنی نفرت‌پراکنانه را درک می‌کردیم، چقدر دلتنگم. ------------------------- به‌روزرسانی: دو اپیزود پایانی بالاخره پرسش‌های مهم را پاسخ دادند و چند چرخش جالب ارائه کردند، یکی از آن‌ها که امیدوارم ادامه پیدا نکند چون اصلاً منطقی نیست. اپیزود هفتم گذشته‌ای را نشان می‌دهد که باید چهار اپیزود زودتر داده می‌شد. نویسندگان می‌توانستند از آن نقطه شروع کنند و چیز بسیار بهتری بسازند. نیز توضیح سفر در زمان به سبک MCU بیش از حد پیچیده بود. پتانسیل هدررفته و وقت تلف‌شده؛ این چیزی است که فصل اول «ترمیناتور زیرو» را توصیف می‌کند. ------------------------- به‌عنوان یک داستان از دنیای ترمیناتور، وضعیت ثابت و تکامل پایه‌ای دارد. از منظر پویانمایی ۲۰۲۴، کار تمیز و مستحکمی است ولی قطعاً در بالاترین سطح خلاقیت قرار نمی‌گیرد. مشکل اصلی تصمیم فیلمنامه‌نویس برای قرار دادن پدر در اتاقی نامشخص با هوش مصنوعی برای تقریباً کل داستان بود. حجم زیادی از توضیحات روایی؛ روایت تنبل، خسته‌کننده و کسل‌کننده. اگر طرفدار مالکیت فکری ترمیناتور هستید و نتفلیکس دارید، با حدود سه ساعت محتوا ارزش یک بار دیدن را دارد، اما ارزش آن را ندارد که برایش وقت زیادی بگذارید. ------------------------- صداگذاری و افکت‌های صوتی عجیب و تاحدی گرفته‌اند. دوباره اثری که انگیزه‌های شخصیت‌ها پرحرف و فلسفی، کشدار و ساختگی به‌نظر می‌رسد. شخصیت اصلی (آنکه از آینده آمده) مرد بود یا زن؟