سریال Game of Thrones

شروع کردم تماشا کردن وقتی پخش شد چون شنیده بودم طرفداران ارباب حلقه‌ها این رو هم دوست دارند. بعد از فصل اول قطعش کردم چون خیلی ناراحت شدم، جدی! تا سال ۲۰۱۵ که دوباره ادامه دادم و اعتیادآور شد؛ اوایل پیچیده به‌نظر می‌رسید—خیلی داستان و شخصیت بود. حتی حین تماشا از راهنماهای اینترنتی مثل شجره‌نامهٔ خاندان‌ها یا ویکی سریال استفاده می‌کردم تا پس‌زمینهٔ شخصیت‌ها را...

شروع کردم تماشا کردن وقتی پخش شد چون شنیده بودم طرفداران ارباب حلقه‌ها این رو هم دوست دارند. بعد از فصل اول قطعش کردم چون خیلی ناراحت شدم، جدی! تا سال ۲۰۱۵ که دوباره ادامه دادم و اعتیادآور شد؛ اوایل پیچیده به‌نظر می‌رسید—خیلی داستان و شخصیت بود. حتی حین تماشا از راهنماهای اینترنتی مثل شجره‌نامهٔ خاندان‌ها یا ویکی سریال استفاده می‌کردم تا پس‌زمینهٔ شخصیت‌ها را بهتر بفهمم. برای یک مجموعهٔ تلویزیونی این برنامه واقعاً تو را به دنیای دیگری می‌برد و هرگز نمی‌دانی قرار است چه اتفاقی بیفتد. جسورانه است که هر زمانی هر کسی ممکن است بمیرد (من یاد گرفتم به کسی زیاد دل نبندم تا تحقیر نشوم). من هرگز کتاب‌ها را نخواندم اما سریال سرگرم‌کننده است و واقعاً برای شخصیت‌های محبوبت ریشه می‌زنی و از کسانی که دوستشان نداری متنفر می‌شوی. بی‌رحم، خونین، رک و بی‌پشیمان، ماکیاولیایی — و این فقط در سطح نگارش است. زاویه‌های دوربین، موسیقی متن و ضرب‌آهنگِ روایت همه با هم برای خلق یک داستان بزرگ ترکیب شده‌اند: ترکیبی از وحشت، شمشیر و جادو و خیانت بی‌پایان. و همهٔ این‌ها بی‌شک تا حدی بی‌ثمر می‌ماند اگر انتخاب بازیگرانِ کم‌نظیر در دست نبود. از لنا هیدی به‌عنوان سرسیِ آرام و پیتر ووگن به‌عنوان ماستر ایمون پیر، هر شخصیت با عمق و باورپذیری می‌تپد. پیتر دینکلیج شاید برای گرفتن این نقش همه‌چیز فدا کرده باشد؛ من هرگز ترکیب بهتری از بازی و تناسب را ندیده‌ام—نه فقط در ظاهر، بلکه در طریقه‌ای که نگاه‌هایش آمیخته‌ای از زرنگی مغرور و decadence بی‌پرده را منتقل می‌کند. ارباب حلقه‌ها ملاقات خانهٔ کارت‌ها. تصور کن رمان فانتزی‌ای که همهٔ موجودات و اساطیرش به دنیای واقعی منتقل شده‌اند. اینجا چیزی به‌نام پایان خوش وجود ندارد، یا بهتر بگویم عملاً هیچ تضمین پایان معقولی نیست (مگر اینکه مرده باشی). پس وقتی سریال را تماشا می‌کنی، پیش‌بینی کن، نظریهٔ توطئه بساز و ببین چطور همهٔ آن‌ها در صورتت منفجر می‌شوند. این سریال همان نوع سواری است! این سریال مثل برخی از بهترین‌ها شروع می‌کند. هرچند در مواردی تغییرات جزئی دارد، در چهار فصل اول تا حد زیادی از کتاب‌ها پیروی می‌کند و لمسی از فیلم‌های پرهزینه و فیلم‌برداری فوق‌العاده را اضافه می‌کند. واقعاً شگفت‌انگیز—تا اینجا عاشق سریال بودم، نمرهٔ 10 از 10. کتاب‌ها را سریع خواندم و هر فصل را قبل از پخش فصل جدید دوباره دیدم. اما از فصل پنج به بعد افت آغاز شد. آن‌ها دیگر از محتوای کتاب‌ها جا مانده بودند و مشخص بود. همه‌چیز شروع کرد به تمرکز روی سکانس‌های بزرگ، شخصیت‌ها سطحی و قابل پیش‌بینی شدند. از آن به بعد شخصیت‌های اصلی به «زرهٔ داستانی» مجهز شدند—چیزی که قبلاً سریال را جذاب کرده بود چون می‌شد هر لحظه انتظار مرگ یکی را داشت. البته می‌خواستند بهت القا کنند که باز هم بعضی از شخصیت‌های اصلی کشته خواهند شد، اما اغلب فقط شوخی می‌کردند. در فصل‌های آخر فقط برای دیدن نتیجهٔ نهایی ادامه دادم، اما هر اپیزود مرا ناراحت و دل‌آزرده کرد. چه پایان بی‌مایه‌ای. امیدوارم کتاب‌ها داستان را به‌طرزی جالب‌تر و قابل‌باورتر تمام کنند. قبل از دیدن سریال به من گفته بودند که بهترین سریال تاریخ است. من طرفدار وایکینگ‌ها هستم و وقتی از دوستم دربارهٔ بازی تاج و تخت پرسیدم، گفت وایکینگ‌ها در برابر گات چیزی نیستند. همهٔ همکارانم معتاد گات بودند، پس بالاخره امتحانش کردم. هر هشت فصل را دیدم، پس می‌توانم نظر بدهم: سریال بدی نبود. واقعاً خوب بود با شخصیت‌های جالب، اما آن‌قدرها که به من گفته بودند شگفت‌انگیز نبود و شخصاً موافق نیستم که از وایکینگ‌ها بهتر است. جذاب‌ترین بخش‌ها حول ملکه دنریس بود. از فصل هفتم به بعد فضا تیره‌تر می‌شود اما اوضاع آن‌طور که خواستیم پیش نرفت و پایان وحشتناک است. اساساً، سریال با پایان خیلی ضعیف خراب شد که آدم را ناراضی رها می‌کند. خلاصه اینکه گات سریال خوبی است (نه عالی)، اما توسط پایان بدی خراب شد. اعتراف می‌کنم که قبلاً کل سری را ندیده بودم. با این حال، ژانویهٔ سال گذشته تصمیم گرفتم همهٔ آن را یک‌جا ببینم. ده دقیقهٔ اول اپیزود اول من را شگفت‌زده کرد و هرچه جلوتر رفتم فهمیدم چرا همه آن را دوست داشتند. هر اپیزود مرا شوکه و مسحور می‌کرد؛ از مرگ‌های تکان‌دهندهٔ شخصیت‌ها تا صحنه‌های حماسی نبرد. بعضی شخصیت‌ها را دوست داشتم و از بعضی متنفر بودم و خوشحال که بالاخره مردند. فصل هشتم که به آن رسیدم، راستش از پایان ناامید شدم—کاش می‌خواستند نبردِ با وایت واکرها را برای دو اپیزود آخر نگه دارند. با این حال این سریال پایان نسبتاً مرتب و قابل قبولی برای این فرنچایز بود. تماشای شما به پایان رسید. تصمیم گرفتم به خاطر همهٔ تحسین‌هایی که شنیده بودم امتحانش کنم. فکر می‌کردم نوعی ارباب حلقه‌هاِ تقویت‌شده است، اما دقیقاً نمی‌دانم در چه چیزی «دوپ» شده. فضاها و شخصیت‌ها واقع‌گرایانه‌اند و خطوط ماکیاولیایی داستان در ابتدا برایم منطقی بودند. اما هرچه سریال جلو رفت، علاقه‌ام کمی کاهش یافت. بعضی شخصیت‌هایی که در ابتدای کار پیچیده به‌نظر می‌رسیدند، به کلیشه‌های دو‌بعدی قابل‌پیش‌بینی تبدیل شدند. و وای، تعداد تجاوزها زیاد است. می‌دانم در چنین جامعه‌ای احتمالاً تجاوز رایج بوده، اما سریال روم هم وجود دارد و آن سریال راه‌های دیگری برای تحریک تماشاگر پیدا کرده بود؛ گات انگار فقط همان ترفند یک‌نواختِ «ورود اجباری» را بیش از حد به کار برد. بنابراین اعتراف می‌کنم که تا پایان نرفتم، اما از آنچه شنیده‌ام حتی طرفداران بزرگ هم از نحوهٔ پایان‌بندی ناامید شده‌اند. این بزرگ‌ترین داستانی است که تا به حال فیلم‌برداری شده. از ۲۰۱1 تا ۲۰۱9 اچ‌بی‌او به تدریج آنچه به نظر من اوج کیفیت تلویزیون است ساخت و تاریخ‌ساز شد. شورانرهای بااستعداد دیوید بنیوف و دن وایس کتاب‌های عظیم و به‌ظاهر غیرقابل‌تطبیقِ جورج آر. آر. مارتین را به این سریال زیبا تبدیل کردند؛ اثری که پیش از آن مشابهش انجام نشده بود. داستان مارتین یکی از دقیق‌ترین و پرداخته‌شده‌ترین داستان‌هاست و تبدیل آن به شکل سریال به‌خوبی صورت گرفت. این سریال نیاز به صبر دارد چون از اپیزود اول تا آخر یک داستان بزرگ است؛ اگر صبور باشید لذت دیدن ضمانت‌شده است. نکته‌ای که به بهث زیادی کمک کرد این بود که از ابتدا خطوط کلی و نقاط مهم داستان در ذهن نویسنده معلوم بود، بنابراین تولید می‌دانست از کجا شروع کند، داستان به کجا می‌رود و چگونه تمام می‌شود که همین به انسجام کار از قسمت اول تا هفتادوسه کمک شایانی کرد. سریال از فصل پنجم به بعد به خاطر اختلافاتی با منبع انتقاد شد، اما وقتی به عظمت داستان فکر می‌کنید، تغییرات لازم به‌نظر می‌رسد و بنیوف و وایس توانستند اصل اثر مارتین را حفظ کنند و در عین حال داستان را برای تلویزیون منسجم نگه دارند. موسیقی رامین جوادی یکی از بارزترین جنبه‌هاست؛ ساخته‌ای منحصربه‌فرد که هم خود قطعات زیبا هستند و هم با پیشرفت فصل‌ها و توسعهٔ شخصیت‌ها و روایت همراه می‌شود. تجربهٔ تماشای زندهٔ سریال وقتی از تلویزیون پخش می‌شد هم چیز دیگری بود—هیجان، حدس و گمان بین فصل‌ها، صحبت‌های طولانی بین طرفداران و تأثیر فرهنگی که سریال داشت؛ بسیاری از ما همیشه یاد آن حس خواهیم بود. موفقیت سریال در جوایز و محبوبیت عمومی گویای همه‌چیز است؛ به نظر من این بزرگ‌ترین سریال تلویزیونی است که تا کنون ساخته شده و احتمالاً برای سال‌ها به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین آثار سینمایی-تلویزیونی به یاد خواهد ماند. امیدوارم سروصدای شبکه‌های اجتماعی بالاخره فروکش کند تا بتوانیم باز هم از دیدنش لذت ببریم. بهترین است، به جز فصل آخر. از ابتدا هیجان‌انگیز و جذاب آغاز می‌کند با شخصیت‌های پیچیده و دوست‌داشتنی که راهنمای تماشاگرند. سکس زیاد، برهنگی زیاد، اژدها و جادو و نبردهای خونین فراوان. اما هرچه داستان پیش می‌رود، بیشتر شخصیت‌های دوست‌داشتنی یا کشته می‌شوند یا ضعیف می‌گردند، بنابراین به‌طرزی عجیب شما ناچار می‌شوید طرف کسانی را بگیرید که قبلاً شرور و منفور بودند تا «خوب‌ها» را از رنج خلاص کنند—هرکه باشند. از حدود فصل سوم سریال تغییر جهت شد و از کتاب‌ها فاصله گرفت، تقصیر نویسندگان است که نتوانستند از نظر نگارش همراهی کنند. آیا این تغییر به نفع سریال تمام شد یا نه؟ این را باید بیننده تصمیم بگیرد—اگر اصلاً به سرنوشت آنچه مانده اهمیت بدهد. بدون افشا؛ اما پایان به‌نظر بسیاری از هواداران نه‌چندان راضی‌کننده بود. خب، دو شست بالا برای برهنگی؛ راستش این مرا علاقه‌مند نگه داشت. از گفتنش خجالت نمی‌کشم. بازی‌ها هم خوب بودند. اما مشکل من با فانتزی این است: ساخت جهان، ساخت جهان، ساخت جهان—و همراهش حرف‌های بی‌ربط، حرف‌های بی‌ربط—و وقتی نوبت به بخش مرکزی و گوشت‌دارِ داستان می‌رسد، مرا از دست می‌دهد. واقعاً برایم اهمیت ندارد که چرا گرگ‌ها شبیه گرگ نیستند... اهمیتی ندارد؛ آن‌ها اژدها دارند، خوب است، ولی زمان زیادی صرف چرایی نادر بودنشان شد و من اهمیتی ندادم؛ اژدها دارند و نادرند، کافی است، دست از ساختن دنیا بردارید و برگردید سر قتل و دسیسه. راستش روم، ددوود و سوپرانوز را ترجیح می‌دادم—سریال‌هایی که لازم نبود این‌قدر هزینه و وقت را صرف ساخت دنیا کنند. سریالِ سینماییِ بازی تاج و تخت—شاهکار تصویری. این اثر دیدگاهی حماسی، روایت پیچیده، شخصیت‌های ژرف و تصاویر خیره‌کننده را با هم ترکیب می‌کند. ابعاد حماسی و پیچ‌وتاب‌های غیرقابل‌پیش‌بینی باعث شده‌اند که به‌راستی شایستگی قرار گرفتن در فهرست تماشای ضروری را داشته باشد. مجموعه‌ای چنان عظیم و جذاب که در تلویزیون هم کوچک به‌نظر می‌رسد. چه می‌توان دربارهٔ سریالی گفت که تقریباً همهٔ آن را دیده‌اند و طی نزدیک به یک دهه تقریباً همهٔ جوایز ممکن را جمع کرده؟ تنها می‌توان گفت که لیاقت این تقدیرها را داشت. هر فصل به‌تنهایی شایستهٔ بررسی مفصل است، اما به‌نظر من نیازی به طولانی‌تر شدن این متن نیست. اعداد و ارقام پشت این سریال چشمگیرند: هر اپیزود میلیون‌ها دلار هزینه دارد، بازیگران باشکوه و فیلمنامه‌ای پیچیده که به تمرکز کامل بیننده نیاز دارد؛ کاری شایستهٔ سینما که از بسیاری فیلم‌های پرخرج هم فراتر می‌رود. داستان بر اساس رمان‌های حماسی جورج آر. آر. مارتین است که خودش هم در نگارش سریال همکاری داشت. تولید و جلوه‌های بصری یکی از نقاط قوت‌اند: لوکیشن‌های متنوع در سراسر اروپا و شمال آفریقا، دکور و لباس‌ها با دقت فراوان طراحی شده‌اند و فیلم‌برداری، تدوین و صداگذاری همه با استاندارد بالا انجام شده‌اند. موسیقی متن هم از بهترین‌هایی است که در یک برنامهٔ تلویزیونی شنیده‌ام. بازیگران در طول هشت فصل فوق‌العاده‌اند؛ شاید بشود با بعضی انتخاب‌های فیلمنامه مخالف بود اما بازیگران به‌خوبی از عهدهٔ نقش‌ها برآمدند. نقد من بیشتر متوجه خشونت گرافیکی برخی صحنه‌ها، برهنگی افراطی و استفادهٔ بیش از حد از سکانس‌های جنسی است؛ در بسیاری موارد این صحنه‌ها به‌نظر غیرضروری می‌رسند (هرچند استثناهایی مثل تنبیهِ سرسی وجود دارد). اپیک فانتزی وسیعِ HBO، بازی تاج و تخت (۲۰۱۱)، مناسب آدم‌های دل‌ضعیف نیست. تماشاگر را به دنیای خشن و مرموز وستروس فرو می‌برد، سرزمینی آکنده از سنت‌های کهن و مبارزات قدرت بی‌رحمانه. آنچه سریال را واقعاً بالاتر می‌برد توانایی‌اش در استفاده از این محیط جذاب برای کاوشِ جنبه‌های پیچیده و اغلب آزاردهندهٔ انسانیت است. سریال در خلق جهان عالی عمل می‌کند؛ وستروس ملموس به‌نظر می‌رسد و چشم‌اندازها و سازوکارهای سیاسی پیچیده‌اش شما را درگیر می‌کند. همیشه حس ناخوشایندی وجود دارد، احساس اینکه چیزی تاریک زیر سطح lurks؛ این فضا به‌خوبی به‌عنوان زمینه‌ای برای پرداختن به مسائلی چون هوسِ قدرت، پیامدهای ویرانگر جنگ و عمقِ قساوتِ بشری به‌کار رفته است. آماده باشید که با شخصیت‌هایی روبه‌رو شوید که به ندرت کاملاً قهرمان یا کامل شرورند؛ گات روی ابهام اخلاقی زنده است. می‌تواند واقعاً زجرآور و نفرت‌انگیز باشد، اما نشانهٔ خوبی از قوت نگارش و بازیگری است که می‌تواند احساسات قوی برانگیزد. بالا و پایین‌های احساسیِ سریال ویژگیِ شاخص آن است. این سریال توجه کامل شما را می‌طلبد و تماشاگرانِ پایدار را با سفری فراموش‌نشدنی پُر از نبردهای نفس‌گیر، پیچش‌های شوکه‌کننده و لحظات زیبای حقیقی پاداش می‌دهد. هرچند فصل‌های پایانی شاید انتظاراتِ بالای اوایل را برآورده نکردند، تجربهٔ کلی همچنان چسبناک و تأثیرگذار است. در پایان، بازی تاج و تخت یک دستاورد مهم تلویزیونی است—با محیطی غنی، تصویر بی‌رحمانهٔ طبیعت بشر و توانایی برانگیختن گستره‌ای از احساسات، سریالی است که مدت‌ها پس از پایان آن در ذهن می‌ماند. فقط آمادهٔ یک سفر دیوانه‌کننده باشید، پر از اوج‌های هیجان‌انگیز و فرودهای روح‌خراش.