سریال Twin Peaks

توئین پیکس همه‌چیز را ارائه می‌دهد. این مجموعه تلویزیونی رمز و راز، درام، کمدی، تعلیق و عجیبی را به‌گونه‌ای ترکیب می‌کند که تنها تعداد کمی از برنامه‌ها توانسته‌اند. شاید این مؤثرترین اثر «دیوید لینچ» برای مخاطب عام باشد. داستان در واقع در جهانی جایگزین شکل گرفته که بازتابی است از سریال‌های روزانه و عامه‌پسندی که در دههٔ هشتاد محبوب بودند؛ اما این‌جا صرفاً تقلید نیست،...

توئین پیکس همه‌چیز را ارائه می‌دهد. این مجموعه تلویزیونی رمز و راز، درام، کمدی، تعلیق و عجیبی را به‌گونه‌ای ترکیب می‌کند که تنها تعداد کمی از برنامه‌ها توانسته‌اند. شاید این مؤثرترین اثر «دیوید لینچ» برای مخاطب عام باشد. داستان در واقع در جهانی جایگزین شکل گرفته که بازتابی است از سریال‌های روزانه و عامه‌پسندی که در دههٔ هشتاد محبوب بودند؛ اما این‌جا صرفاً تقلید نیست، بلکه ادای احترامی است به آن‌ها. شخصیت‌های کلیشه‌ای طوری طراحی شده‌اند که ضرباهنگ و ظاهر بازیگری‌شان یادآور برنامه‌هایی مانند Days of Our Lives یا As the World Turns است. دیوید لینچ و مارک فراست نشان می‌دهند که استاد کنترل احساسات مخاطب‌اند. توئین پیکس داستان‌ها و عناصر فراطبیعی را با سبکی ارائه می‌دهد که بیننده را گیج و ناخوشایند می‌کند و احساسات قوی‌ای در او برمی‌انگیزد؛ این همان شاخص رسانهٔ باکیفیت است و دلیل قرار گرفتن توئین پیکس در فهرست علاقه‌مندی‌های من است. شخصیت‌ها قابل‌تشخیص، کنجکاوکننده و فراموش‌نشدنی‌اند. یکی از جذاب‌ترین ویژگی‌های سریال، پرداخت دقیق شخصیت‌هاست. این فقط داستان دختری نیست که کشته شده و در پلاستیک پیچیده شده؛ بلکه مجموعه‌ای از قصه‌های متفاوت است که در هم تنیده می‌شوند. از رابطهٔ کلانتر هری ترومن با جوسی، تا ماجراهای اودری هورن، کارآگاه نیمه‌جدی، تا سرگذشت بابی، شِلی و لئو جانسون در کُما. اما فراموش‌نشدنی‌ترین شخصیت، شخصیت مرکزی است: قهرمان، مامور اف‌بی‌آی دیل کوپر، نقشی که کایل مک‌لاکلن آن را به‌خوبی ایفا می‌کند. او محور داستان است. مامور کوپر برای رسیدگی به پروندهٔ قتل لارا پالمر به شهر کوچک توئین پیکس فرستاده می‌شود. ورود او به شهر با نوری عجیباً مثبت همراه است که او را به میزبانِ مناسبی برای فضایی که در غیر این صورت افسرده‌کننده‌ست تبدیل می‌کند. رفتار دلگرم‌کنندهٔ او نه تنها بر داستان بلکه بر مخاطب نیز اثرگذار است. علاقهٔ آشکار او به پای گیلاس و قهوه هم برای بسیاری قابل‌همذات‌پنداری است. این درست است که مسیر روایت گاهی پراکنده و سرگردان می‌شود. داستان کلی دربارهٔ دختری از یک شهر کوچک است که به دست قاتلی ناشناس کشته شده و اف‌بی‌آی برای تحقیق فراخوانده شده، اما از آن‌جا است که امور عجیب و غیرمنتظره آغاز می‌شود: بیگانگان، عناصر نمادین مثل تکه‌های چوب، رویدادهای فراطبیعی، تملک‌ها، همخونی، خیانت، دگرگونی‌های جسمانی، انتقال مکان، واقعیت‌های جایگزین و حتی یاکوزا، همه و همه به‌شکلی عجیب و غریب ارائه می‌شوند که همچنان مخاطب را تشنهٔ ادامه می‌گذارد. علاوه بر این، جهان داستان فقط به سریال اصلی ختم نمی‌شود و در احیای مجموعه در سال ۲۰۱۷ و فیلم Fire Walk With Me و حتی در نزدیکی موضوعی با فیلم Lost Highway نیز گسترده‌تر می‌شود. همین عجیب و غریب بودن است که توئین پیکس را ماندگار می‌سازد. وقتی دیوید لینچ در کار باشد، این عجیب‌بودن صرفاً شوخی یا بیهوده نیست؛ اغلب همه‌چیز حاملِ کنایه یا استعاره‌ای است. این ویژگی سریال را به گوشه‌هایی تاریک و خوفناک می‌برد و همین، آن را هیجان‌انگیز و جذاب می‌کند. اگر طرفدار آثار دیوید لینچ هستید، توئین پیکس دقیقاً برای شماست. اگر دانشجوی سینما هستید یا از تلویزیون‌های تاثیرگذار و درگیرکننده خوشتان می‌آید، این مجموعه را ببینید. اوضاع عجیب می‌شود، اما این بخشی از تجربه است. برخی سریال را به‌خاطر خروج از مسیر یا کندی نقد کرده‌اند و ممکن است برای مخاطب عام کسل‌کننده به‌نظر برسد؛ اما این سریال برای کسانی است که می‌خواهند بنشینند و از تماشای چیزی متفاوت و عمیق لذت ببرند. اگر کمی صبر کنید، با داستان‌هایی مواجه می‌شوید که در جهانی سرشار از عناصر نوارِ نوآر، وحشت و درام، هوشمندانه روایت شده‌اند.