سریال Dalgliesh

من معمولاً سریال‌های معمایی بریتانیایی را امتحان می‌کنم چون بسیاری از آن‌ها عالی‌اند، بنابراین «دالگلیش» را هم دیدم. سریالِ خوبی است؛ شخصیت اصلی آرام و تا حدی منزوی است، نتیجهٔ یک تراژدی که سال قبل برایش رخ داده. در ابتدا خیلی با او همدل نشدم—گاهی مردد یا منفعل به نظر می‌رسد. دستیارش آدمی خودخواه و آزاردهنده است و به‌خاطر رفتار‌های کوچک‌منشانه‌اش به تحقیق لطمه می‌زند؛...

من معمولاً سریال‌های معمایی بریتانیایی را امتحان می‌کنم چون بسیاری از آن‌ها عالی‌اند، بنابراین «دالگلیش» را هم دیدم. سریالِ خوبی است؛ شخصیت اصلی آرام و تا حدی منزوی است، نتیجهٔ یک تراژدی که سال قبل برایش رخ داده. در ابتدا خیلی با او همدل نشدم—گاهی مردد یا منفعل به نظر می‌رسد. دستیارش آدمی خودخواه و آزاردهنده است و به‌خاطر رفتار‌های کوچک‌منشانه‌اش به تحقیق لطمه می‌زند؛ جز یک بار که دالگلیش با خیره‌نگری او را سرجایش نشاند، به‌نظر می‌رسید نتواند کنترل اوضاع را به‌دست گیرد. در مصاحبه‌ها و گفتگوها هم مظنونان و شاهدان چندان به او احترام نمی‌گذاشتند. بخشی از این ضعف یا رفتار منفعلانه ممکن است اغراق‌شده به‌نظر برسد، اما می‌تواند ناشی از غم مداومی باشد که او با آن دست‌وپنجه نرم می‌کند. دالگلیش احتمالاً در طول سریال جا می‌افتد، پس اگر سریال فصل دیگری هم بگیرد، دوباره به آن نگاه خواهم کرد. «دالگلیش» تا حد زیادی تظاهر به یک درام کارآگاهی بریتانیایی دههٔ ۱۹۷۰ می‌کند؛ از لباس‌ها و قیافه‌ها تا جزئیات بصریِ آن دوران دیده می‌شود، اما طرز برخوردها و نگرش‌ها بسیار معاصر و شبیه به دیدگاه‌های لیبرالِ قرن بیست‌ویکم است. این تضاد باعث شده فضا در بسیاری مواقع قابل‌باور به‌نظر نرسد—مثل این می‌ماند که دربارهٔ هنری هشتم سریالی بسازید و او ساعت دیجیتال به‌دست داشته باشد و روز پراید را جشن بگیرد. وارد کردن مباحث مربوط به تنوع و شمول (DEI) که آن زمان وجود نداشت، تا حدی باورپذیری را کاهش داده است. بازیگر نقش اصلی کارش را خیلی خوب انجام داده؛ مردی آرام، متفکر و اهل کتاب که در عینِ لطافت، کارآگاهی برجسته است. دربارهٔ پرونده‌ها که هرکدام در دو قسمت پخش می‌شوند، باید گفت کیفیت متفاوتی دارند؛ بعضی جذاب و درگیرکننده‌اند و بعضی دیگر همان داستان‌های معمول «کی این‌کار را کرده» هستند. یک مجموعهٔ دو قسمتی کمی ناقص به‌نظر می‌آمد و نیاز به توضیح بیشتری داشت. خلاصه اینکه بازی نقش اصلی درخشان است و او واقعاً این نقش را صاحب شده، اما فضاسازی دههٔ ۱۹۷۰ در برابر نگرش‌های نمایش‌داده‌شده در شخصیت‌ها گاه ناهمخوان است. قصه‌های جنایی نوسان دارند و از عالی تا متوسط متغیرند. اگر از درام‌های جنایی بریتانیایی خوشتان می‌آید، ارزش یک دیدن را دارد.