سریال کره‌ای Agency

دو بار دیدمش و نبرد بین گو آه-این (لی بو-یونگ) و چو سئونگ-ها (چوی چانگ-سو) همچنان تجربه‌ای هیجان‌انگیز است. از عنوان ممکن است فکر کنید با درامی درباره‌ی زندگی روزمره کارکنان یک آژانس تبلیغاتی روبه‌رو هستید، اما موضوع اصلی چیز دیگری است: تلاش کسی که در کودکی رها شده تا بر تردیدهایش، مشکلات ناشی از ترک‌شدن و تروماهای سوء‌استفادهٔ دوران کودکی غلبه کند. شخصیت او دو...

دو بار دیدمش و نبرد بین گو آه-این (لی بو-یونگ) و چو سئونگ-ها (چوی چانگ-سو) همچنان تجربه‌ای هیجان‌انگیز است. از عنوان ممکن است فکر کنید با درامی درباره‌ی زندگی روزمره کارکنان یک آژانس تبلیغاتی روبه‌رو هستید، اما موضوع اصلی چیز دیگری است: تلاش کسی که در کودکی رها شده تا بر تردیدهایش، مشکلات ناشی از ترک‌شدن و تروماهای سوء‌استفادهٔ دوران کودکی غلبه کند. شخصیت او دو جنبهٔ متضاد دارد: مدیر با اعتمادبه‌نفس در برابر شخصی عصبی، که دارو مصرف می‌کند و از کمبود خواب رنج می‌برد. خشم و ناامیدی‌ای که از سوی کهنه‌کار سیاست‌های اداری، چوی، در مراحل مختلف بیان می‌شود قابل‌درک و بسیار جذاب است و از کلیشه‌های ارزان بعضی درام‌ها فاصله دارد. جو اون-جونگ و پسرش در لحظاتی که لازم است، مثل میانه‌پردگی تازه و امیدوارکننده عمل می‌کنند. همچنین، مثل بسیاری از درام‌های کره‌ای، به مسائل اجتماعی می‌پردازد و محور اصلی آن این است که ارتقا و موقعیت شغلی بر پایهٔ مهارت نیست، بلکه به پیشینه و ارتباطات بستگی دارد. نحوهٔ برخورد چِبُول‌ها با مردم عادی هم با بازی استادانهٔ جئون کوک-هوان به‌خوبی نشان داده شده است. در مجموع، تماشای خوبی است و برای کسانی که تازه با ژانر آشنا می‌شوند، می‌تواند گزینهٔ مناسبی به‌عنوان «اولین کی‌درام» باشد. در سطح ظاهری ممکن است سریال به‌نظر برسد از آن دست برنامه‌هایی است که پرونده‌های محل کار را پشت‌سر هم پیش می‌برد؛ تا حدی در ابتدا همین‌طور بود و من هم اول فکر می‌کردم صرفاً درامی با تم آژانس تبلیغاتی است. بعد از مقدمه، داستان با یک پروژه تبلیغاتی شروع می‌شود و سپس به پروژه‌ای بزرگ‌تر با تنش، ریسک و بازی‌های هوشمندانه‌تر می‌رسد؛ اما همهٔ اینها در نیمهٔ اول بود و نیمهٔ دوم بیشتر تبدیل به ملودرام و کشمکش‌های قدرت در فضای شرکتی شد و دیگر خبری از پروژه‌های تبلیغاتی نبود. این مسئله تأسف‌آور است چون نیمهٔ دوم نتوانست همان تأثیر را حفظ کند، به‌ویژه چهار قسمت پایانی. پویایی بین آه-این، هان نا و یانگ وو و اطرافیانشان بسیار خوب است. در مقابل، هان بایونگ سو ضعیف‌ترین شخصیت بود؛ نقش او در هیچ صحنه‌ای جا نیفتاد، ارتباط و داستان مناسب نداشت و حتی انتخاب بازیگر هم به‌نظر بی‌ربط می‌آمد. داستان‌های شخصی گاهی موفق و گاهی ناکام بودند؛ برای نمونه، ماجرای کودکی و تروماهای شخصیت اصلی زن ضعیف پرداخت شده بود—نویسنده در این بخش تلاش چندانی نکرد و همه‌چیز با چند صحنه آغاز و پایان یافت که به یک حل‌وفصل ناکافی منجر شد. این موضوع پس از مدت‌ها ساختن بحران و مشکلات شخصیت واقعاً ناامیدکننده بود. هان نا و منشی‌اش ممکن است برای برخی نقطهٔ قوت باشند، اما جو اون-جونگ و پسرش برای من برجسته بودند. جمع‌بندی نهایی پس از جهش زمانی تنها یک‌ساله کمی نامانوس بود و به‌نظر می‌رسد صرفاً به‌عنوان یک فکر بعدی اضافه شده باشد. در مجموع سریال بستهٔ قابل قبولی ارائه می‌دهد و پتانسیل بیشتری داشت، اما هم‌زمان جای بسیار بهبودی هم باقی گذاشت.