سریال کره‌ای Bloodhounds

سریال Bloodhounds به‌طور گسترده یکی از بهترین مجموعه‌های اکشن چند سال اخیر محسوب می‌شود. این سریال نمونه‌ای کامل از دلایل برتری سینمای کره است — آنها به جای التزام به گفتمان‌های سیاسی یا تزریق برنامه‌های اجتماعی مشخص، روی روایت محکمی، پیوندهای واقعی بین شخصیت‌ها و تسلط فنی چشمگیر تمرکز می‌کنند. هرچه بیشتر سریال‌های کره‌ای می‌بینم، بیشتر به این نتیجه می‌رسم که کیفیت آنها حتی از...

سریال Bloodhounds به‌طور گسترده یکی از بهترین مجموعه‌های اکشن چند سال اخیر محسوب می‌شود. این سریال نمونه‌ای کامل از دلایل برتری سینمای کره است — آنها به جای التزام به گفتمان‌های سیاسی یا تزریق برنامه‌های اجتماعی مشخص، روی روایت محکمی، پیوندهای واقعی بین شخصیت‌ها و تسلط فنی چشمگیر تمرکز می‌کنند. هرچه بیشتر سریال‌های کره‌ای می‌بینم، بیشتر به این نتیجه می‌رسم که کیفیت آنها حتی از آثار آمریکایی هم بالاتر است. در حالی که آمریکایی‌ها مشغول مسائلی مانند DEI (تنوع، برابری و شمول) و پروپاگانداهای سیاسی بودند، کره‌ای‌ها روی داستان‌هایی کار کرده‌اند که برای صنعت سینما اهمیت بیشتری دارند. چرا این سریال این‌قدر خوب است: 1. اصالت در اکشن برخلاف بسیاری از نسخه‌های آمریکاییِ «جان ویک» که با صدها برش سریع در دقیقه تلاش می‌کنند ناتوانی بازیگران در مبارزه را پنهان کنند، Bloodhounds از برداشت‌های بلند و پیوسته استفاده می‌کند. دو بازیگر اصلی (وو دو-هوان و لی سانگ-ئی) عملاً به‌عنوان بوکسرهای حرفه‌ای تمرین کرده‌اند؛ تعریق واقعی، ضربه‌های واقعی و مهارت حقیقی در صحنه‌ها دیده می‌شود. شخصیت‌ها مصونیت داستانی ندارند — وقتی ضربه می‌خورند خونریزی می‌کنند، جای زخم می‌گیرند و باید بهبود یابند؛ همه‌چیز سنگین و واقعی حس می‌شود. 2. ارزش‌های سنتی و رابطه برادری سریال‌های کره‌ای مثل این معمولا سراغ موضوعاتی می‌روند که در رسانه‌های غربی معاصر نادر شده‌اند: - شرف و وفاداری: پیوند بین گان-وو و وو-جین با سیاست‌های هویتی معاصر پیچیده نشده است؛ این رابطه یک برادری ساده و قدیمی است که بر پایه سابقه نظامی مشترک (تفنگداران دریایی) و احترام متقابل شکل گرفته. - احترام به والدین و فداکاری خانوادگی: کل ماجرا از آنجا شروع می‌شود که گان-وو می‌خواهد مادرش را نجات دهد. این توجه به خانواده و فداکاری ارزش‌هایی جهانی است که تأثیر بیشتری از سخنرانی‌های تنوع و مشابه در هالیوود دارد. 3. شرورِ داستان واقعا شرور است آثار آمریکایی اغلب تلاش می‌کنند شرورها را «سوء‌تفاهم‌شده» یا قربانیِ اجتماع نشان دهند. در Bloodhounds، میونگ-گیل صرفا یک هیتمن بی‌رحم و سنگدل است. شما مجازید صرفا از او متنفر باشید و بخواهید «قهرمان‌ها» پیروز شوند. این مرز اخلاقی روشن، رضایت حاصل از انتقام و پیروزی را بسیار شیرین‌تر می‌کند. علاوه بر این، پرورش شخصیت‌ها در این سریال عالی است — به شخصیت‌ها اهمیت می‌دهید و وقتی آسیب می‌بینند، همراهشان غمگین می‌شوید. سریال دل بزرگی دارد، داستان بسیار جذاب است و همچنان شما را مجبور می‌کند قسمت به قسمت تماشا کنید. واقعاً نمی‌توانم عیبی در این سریال پیدا کنم.