سریال Continuum

«آثاری که دست‌کم گرفته شده‌اند و حتی با بودجه کم موفق می‌شوند یکی از بهترین داستان‌های علمی-تخیلی قرن بیست‌ویکم را ارائه دهند. بله، برای یک بار هم که شده مثل Mr. Robot در آن سیاست هست. چرا که نه؟» «خیلی دلم می‌خواست این سریال را دوست داشته باشم. شروعش خیلی امیدوارکننده بود اما خیلی سیاسی شد.» امتیاز: 9/10 — یک جواهر علمی‌تخیلی هوشمند، پرتنش و با پایانی...

«آثاری که دست‌کم گرفته شده‌اند و حتی با بودجه کم موفق می‌شوند یکی از بهترین داستان‌های علمی-تخیلی قرن بیست‌ویکم را ارائه دهند. بله، برای یک بار هم که شده مثل Mr. Robot در آن سیاست هست. چرا که نه؟» «خیلی دلم می‌خواست این سریال را دوست داشته باشم. شروعش خیلی امیدوارکننده بود اما خیلی سیاسی شد.» امتیاز: 9/10 — یک جواهر علمی‌تخیلی هوشمند، پرتنش و با پایانی رضایت‌بخش در منظرهٔ ناپایدار سریال‌های علمی‌تخیلی، Continuum کم‌نظیر و پاداش‌دهنده است: سریالی با طرحی پیچیده و پرمخاطره که نه‌تنها تاب آورد، بلکه به قدری فرصت یافت که پایانی آگاهانه، هوشمندانه و درعین‌حال ذهن‌برانگیز به تماشاگر بدهد. این سریال به هوش مخاطبش اعتماد کرد، سیاست‌های نهفته در جهانش را پذیرفت و داستانی پیوسته و هیجان‌انگیز ارائه داد که شایستهٔ قرار گرفتن در میان موفقیت‌های کمتر شناخته‌شدهٔ ژانر است. دنیایی باورپذیر که لزوماً سیاسی است: خلاصهٔ ماجرا ساده به‌نظر می‌رسد اما پر از تعارض است: کایرا کامرون (با بازی ریچل نیکولز)، مأمور اجرای قانون از سال ۲۰۷۷ تحت سلطهٔ شرکت‌ها، همراه گروهی از تروریست‌های ضدشرکتی به نام Liber8 به گذشته و به ونکوور امروز پرتاب می‌شود—گروهی که مأمور دستگیری‌شان بوده است. آنچه رخ می‌دهد درس‌هایی در پیچیدگی اخلاقی است. بزرگ‌ترین نقطه‌ قوت سریال این است که از ارائهٔ آنتاگونیست‌های ساده خودداری می‌کند. دنیای آیندهٔ کایرا دیستوپیایی از نظارت و کنترل است؛ روش‌های Liber8 وحشتناک‌اند، اما خشمشان علیه ساختاری که آن را هدف گرفته‌اند اغلب به‌طرز تراژیکی قابل‌درک است. به کسانی که می‌گویند سریال «خیلی سیاسی شد»، پاسخ مشخصی دارد: دنیا ذاتاً سیاسی است. Continuum نفوذ شرکت‌ها، فرسایش حریم خصوصی، نارضایتی اجتماعی و اخلاق انقلاب را در تار و پود خود تنیده است. این عناصر از جذابیت علمی‌تخیلی کم نکردند؛ بلکه به واقعی‌تر و سنگین‌تر شدن آن افزودند. تقابل صرفاً بر سر خنثی‌سازی یک بمب نبود؛ بلکه بر سر جلوگیری یا شاید به حرکت درآوردن غیرقابل‌بازگشتی از یک آیندهٔ هولناک اما محتمل بود. داستان کاملاً باورپذیر بود چون بر مبنای تعمیمِ مسیرهای اجتماعی خودمان شکل گرفته بود. پایانی که رضایت‌بخش است: با اینکه مسیر داستان گاهی به‌خاطر دخالت شبکه به انحراف کشیده شد، فصل پایانی کاری استادانه است. سازندگان که از نقطهٔ پایان آگاه بودند، با مهارت پارادوکس‌های زمانی، قوس‌های شخصیتی و پرسش‌های فلسفی را به گونه‌ای درهم بستند که نتیجه هم از نظر احساسی تاثیرگذار و هم از نظر فکری جسورانه بود. پایان‌بندی به‌جای ارائهٔ یک پیروزی ساده، تفکری عمیق دربارهٔ فداکاری، علیت و بهای «دنیای بهتر» عرضه می‌کند. در عصری که لغو ناگهانی سریال‌ها معمول شده، تنها همین توانایی در رسیدن به پایانی کامل Continuum را گرانبها می‌کند. حکم نهایی: Continuum یک سواری هیجان‌انگیز، هوشمندانه و متفکرانه است. نمایش بازیگر نقش اول جذاب، گروه بازیگران قوی (با تحسین ویژه برای Victor Webster و Erik Knudsen) و از دقیق‌ترین پرداخت‌های مکانیک‌های سفر در زمان در تلویزیون را دارد. سریال جرأت کرد سیاسی، اخلاقاً پیچیده و جاه‌طلب باشد—و تا پایان کامل و قابل‌قبولش از این مواضع عقب‌نشینی نکرد. برای هر طرفدار علمی‌تخیلی که دنبال داستانی با مغز، احساس و شجاعت برای دنبال‌کردن باورهایش تا پایان رضایت‌بخش است، دیدنش ضروری است. تماشا کنید اگر: از قصه‌های پیچیدهٔ سفر در زمان، شخصیت‌های خاکستری اخلاقی، زیبایی‌شناسی سایبرپانک و آثاری که با قدرت‌های سیاسی و شرکتی دنیای واقعی درگیر می‌شوند خوش‌تان می‌آید. صرف‌نظر کنید اگر: قهرمانان و ضدقهرمانان شفاف و مشخص، علمی‌تخیلی بی‌سیاسی یا داستان‌های صرفاً اکشن را ترجیح می‌دهید. این سریال برای اندیشمندان ساخته شده است.