سریال Secret Invasion

«Secret Invasion» دقیقاً همان چیزی است که این روزها از تولیدات سرگرمی آمریکا انتظار دارم: چندان چیز زیادی برای عرضه ندارد. داستان کلیشه‌ای است و کمی یادآور «Invasion of the Body Snatchers»، با چاشنی نگرانی‌های ضدروسی، پر از جلوه‌های ویژه که گرچه خوب اجرا شده‌اند، و حضور یک یا دو بازیگر نسبتاً شناخته‌شده که به زور وارد داستان شده‌اند و امیدوارند همه‌چیز جواب بدهد. بدون...

«Secret Invasion» دقیقاً همان چیزی است که این روزها از تولیدات سرگرمی آمریکا انتظار دارم: چندان چیز زیادی برای عرضه ندارد. داستان کلیشه‌ای است و کمی یادآور «Invasion of the Body Snatchers»، با چاشنی نگرانی‌های ضدروسی، پر از جلوه‌های ویژه که گرچه خوب اجرا شده‌اند، و حضور یک یا دو بازیگر نسبتاً شناخته‌شده که به زور وارد داستان شده‌اند و امیدوارند همه‌چیز جواب بدهد. بدون توضیحات بیشتر باید بگویم بعد از ده دقیقه حوصله‌ام سر رفت و بعد از بیست دقیقه کاملاً بی‌علاقه شدم. مشکل فقط کمبود نوآوری نیست؛ فقدان روایت هوشمندانه و شخصیت‌پردازی عمیق و معنادار هم به چشم می‌آید. در عین حال سریال‌های علمی–تخیلی معاصر واقعاً خوبی وجود دارند که الهام‌بخش‌اند؛ مثلاً سریال آلمانی «Dark» فوق‌العاده است و «Silo» با ریتم کندش برای تماشاگر مشتاق علمی–تخیلی چیزی فراتر از صحنه‌های چشم‌نواز و انفجارهای سطحی ارائه می‌دهد. خلاصه اینکه من قسمت اول را کلیشه‌ای، سطحی و فاقد اصالت یافتم. اگر با این ترکیب اکشن و علمی–تخیلی تازه‌کارید ممکن است خوشتان بیاید، اما برای بسیاری از کهنه‌کاران ژانر حرف زیادی برای گفتن ندارد. من اصلاً این سریال را دوست نداشتم. بازی‌ها ضعیف است و لهجه‌های بازیگران با لحن کلی سریال سازگار نیستند. شخصیت نیک فیوری در مقایسه با فیلم‌های قبلی مارول ضعیف و کم‌اثر جلوه داده شده است. در هر صحنه تلاش می‌شود «پیام» آن‌قدر به زور منتقل شود که بسیار آزاردهنده می‌گردد. کل قسمت اول پر از توضیحاتِ بیش از حد و کم‌عمل است، در حالی که تلاش می‌کند ساختِ جهان به سبک «بازی تاج‌وتخت» را تقلید کند. این سریال از «Eternals» و «Moon Knight» با هم هم بدتر است؛ حتی به سختی نمرهٔ 1 از 10 را هم کسب می‌کند. قطعاً ارزش وقت گذاشتن ندارد.