سریال Them

هیچ وحشتی به اندازه وحشتی که به‌نام خدا و تعصب می‌توانیم بر سر هم بیاوریم وجود ندارد. بدترین نکته این سریال، آگاه شدن از این است که چنین نژادپرستی بیمارگونه و خشونت‌آمیزی هنوز هم امروز وجود دارد. نزدیک به پایان فصل اول هستم؛ فصل اول درخشان است — درخشان، بی‌رحم، خشونت‌آمیز و لازم؛ در جهانی که به نژادپرستی و دین اجازه داده‌ایم حقیقت را خفه کنند و...

هیچ وحشتی به اندازه وحشتی که به‌نام خدا و تعصب می‌توانیم بر سر هم بیاوریم وجود ندارد. بدترین نکته این سریال، آگاه شدن از این است که چنین نژادپرستی بیمارگونه و خشونت‌آمیزی هنوز هم امروز وجود دارد. نزدیک به پایان فصل اول هستم؛ فصل اول درخشان است — درخشان، بی‌رحم، خشونت‌آمیز و لازم؛ در جهانی که به نژادپرستی و دین اجازه داده‌ایم حقیقت را خفه کنند و تاریخ را به نفع خود بازنویسی کنند و ما را گازلایت کنند تا فکر کنیم «ما خودِ نژادپرست‌ها هستیم» چون سر تسلیم فرود نمی‌آوریم. وقتی گروه‌هایی تلاش می‌کنند تاریخ را از مدارس حذف کنند، چنین آثار داستانی‌ای باید اجباری باشد. چه بهتر که به‌جای خواندن، تماشا کنیم و همه از میزان نژادپرستی و خشونت برخی سفیدپوستان مذهبی در طول تاریخ منزجر شویم. این نوع وحشت روان‌شناسانه چیزی بود که بعد از دیدن فیلم‌هایی مثل The Nun (2018)، The Nun II (2023)، بخش اول The First Omen (2024) و Tarot (2024) — که همه‌شان برایم خسته‌کننده بودند — لازم داشتم. فصل اول American Horror Story را هم دیده‌ام و پس از آن دیگر سمت AHS نرفتم. تنها چیزی که از فصل اول AHS یادم مانده خدمتکار جذاب است و واقعاً بقیه‌اش به همان اندازه کسل‌کننده بود. اکنون AHS به فصل نهم رسیده و با وجود علاقه‌ام به ژانر وحشت، دیگر نتوانسته‌ام خودم را قانع کنم ادامه‌اش را ببینم. اما Them اصلاً American Horror Story نیست. نکته‌ای که باید بگویم این است که اپیزود نهم فصل اول همان ضربه و تأثیر بقیه اپیزودها را ندارد. تبدیل شدن کشاورز نژادپرست جان به «کشاورز-شیطانِ نژادپرست» برایم جذاب نبود؛ آن اپیزود حس تکراری می‌دهد، اما شاید همین تکرار نشان‌دهنده ذات تعصب باشد — همیشه همان چرخه‌ی زشت با شکل و شمایل متفاوت. تشکر از آمازون بابت تأمین مالی این پروژه. آلیسون پیل لبخند بسیار دل‌نشینی دارد؛ تقریباً به‌اندازه‌ای غیرمسلح‌کننده است که آدم فراموش می‌کند بِتی چقدر زنِ نفرت‌انگیزی است. در مورد بِتی، نویسندگان کاری استادانه کردند تا با همان یک سکانس با والدینش او را قابل درک کنند؛ انتظار نداشتم با خود بِتی اینقدر همذات‌پنداری کنم، اما همین‌طور شد. --- برگشته‌ام بعد از تمام کردن فصل دوم. فصل دوم نسبت به فصل اول بیشتر جنبه‌های فراطبیعی دارد، اما کنایه‌های اجتماعی‌اش همچنان حضور دارند. دوست دارم که لایه‌های زیادی از تعصب و تبعیض روی هم در این سریال نشان داده شده‌اند؛ تقریباً شبیه زندگی واقعی است! در این فصل پیامدهای سوء‌استفاده و غفلت از کودکان و تاثیرش در بزرگسالی، نقدی بر وضعیت تاسف‌بار سیستم مراقبت‌فرزندی، سوء‌استفاده‌های پلیس و جوامع مخفی در درون نیروهای انتظامی، اینکه حتی افرادی از دیگر گروه‌های قومی که خودشان مورد تبعیض قرار گرفته‌اند گاهی قضیه را نمی‌فهمند و سریع حالت دفاعی یا تهاجمی می‌گیرند به‌جای گوش دادن (سکانس بین آتنا و کیونگ-آه را خیلی دوست داشتم)، و چگونگی اولویت دادن سرمایه‌داری بر شرافت انسانی، همه به‌خوبی نمایش داده شده است. برخلاف تصور رایج، خشونت نمایش‌داده‌شده لازم است، زیرا امروزه بسیاری از مسائل را قندپوش می‌کنیم و کم‌اهمیت جلوه می‌دهیم و وانمود می‌کنیم مردم طرفدار خشونت و تعصب نیستند در حالی که واقعیت چیز دیگری است. منتظر فصل سوم هستم، اگر ساخته شود. لیتل ماروین داستان‌پرداز خوبی است؛ دوست دارم باز هم چنین آثاری ببینم — کمتر شعارزدگی و نمایشی مثل آنچه در برخی سریال‌ها دیدم و بیشتر نمایش صریح زشتی‌ها و تاثیرشان تا همه ببینند. به این ترتیب بهتر می‌توان نژادپرست‌ها را از منظر عمومی بیرون کشید. ضمناً از دیدن پام گریر در این مجموعه خوشحال شدم. صحنه‌ای که به‌صورت قاطع و اعتراض‌آمیز مقابلِ اَعمال می‌ایستد، برایم رضایت‌بخش بود.