سریال That 90s Show

من از نسل ایکس هستم و فکر می‌کنم همین نسلی است که تلاش دارند نشان دهند. آن زمان اگر به کسی برچسب می‌زدی و به‌خاطر آن با او متفاوت رفتار می‌کردی، آدمِ بدی به‌حساب می‌آمدی چون مردم را براساس برچسب‌ها قضاوت می‌کردی نه براساس اینکه واقعاً چه کسی هستند. حتی سعی می‌کردی برچسب نپوشی. گروه‌هایی بودند که عمداً تی‌شرت‌هایی می‌پوشیدند که مخالفت‌شان را با مجلات بزرگِ...

من از نسل ایکس هستم و فکر می‌کنم همین نسلی است که تلاش دارند نشان دهند. آن زمان اگر به کسی برچسب می‌زدی و به‌خاطر آن با او متفاوت رفتار می‌کردی، آدمِ بدی به‌حساب می‌آمدی چون مردم را براساس برچسب‌ها قضاوت می‌کردی نه براساس اینکه واقعاً چه کسی هستند. حتی سعی می‌کردی برچسب نپوشی. گروه‌هایی بودند که عمداً تی‌شرت‌هایی می‌پوشیدند که مخالفت‌شان را با مجلات بزرگِ تجاری نشان می‌داد—حتی روی جلد همان مجلات. آدم‌هایی که خیلی سیاسی‌صحیح بودند مسخره می‌شدند؛ هالیوود فیلم‌هایی ساخته بود که سیاسی‌صحیح بودن را به طنز می‌کشید، کمدین‌ها هم از آن می‌خندیدند. این طرز فکر پذیرفته نمی‌شد. همه آلبوم «Jagged Little Pill» را گوش می‌دادند و در عمل فقط زنان اعتراف می‌کردند که آن را خریده‌اند. خب... دهه نود کاملاً با دهه بیستِ قرن بیست‌ویک متفاوت بود، تا حدی که مخاطبانی که این اثر برایشان ساخته شده ممکن است از ذاتِ آن فرهنگ احساس توهین کنند. به‌خاطر همین بچه‌ها، شوخی‌ها و نوع طنز این کار بیشتر شبیه یک برنامه کودکانه‌ی دهه ۲۰۲۰ از شبکه نیکلودئون به نظر می‌آید. در واقع آن‌قدر فرهنگ دهه نود را طرد می‌کند که حتی به‌عنوان نوستالژی هم کار نمی‌کند؛ حتی کلیشه‌های محبوبِ «That ’70s Show» را رد می‌کند و به‌عنوان نوستالژی برای همان سریالی که بازسازی‌اش کرده، جواب نمی‌دهد. بهتر است به‌جای این، همان نیکلودئون را ببینید.