سریال Mindhunter

1) درام جنایی Mindhunter از نظر مفهومی چیز چندان جدیدی ارائه نمی‌دهد. از فیلم‌هایی مثل «سکوت بره‌ها» الهام گرفته و سعی دارد حال و هوای دههٔ ۷۰ را بازسازی کند. متأسفانه این به‌تنهایی برای نگه داشتن سری کافی نیست. نیاز به چیز بیشتری داشت، اما نتوانست آن را فراهم کند. برداشت نسبتاً خودنمایانه و گاه مضحکی از پروفایل‌سازی مجرمان دارد؛ می‌خواهد جدی گرفته شود، اما در واقع...

1) درام جنایی Mindhunter از نظر مفهومی چیز چندان جدیدی ارائه نمی‌دهد. از فیلم‌هایی مثل «سکوت بره‌ها» الهام گرفته و سعی دارد حال و هوای دههٔ ۷۰ را بازسازی کند. متأسفانه این به‌تنهایی برای نگه داشتن سری کافی نیست. نیاز به چیز بیشتری داشت، اما نتوانست آن را فراهم کند. برداشت نسبتاً خودنمایانه و گاه مضحکی از پروفایل‌سازی مجرمان دارد؛ می‌خواهد جدی گرفته شود، اما در واقع شباهت بیشتری با سری‌های دم‌دستی‌ای مثل Criminal Minds دارد تا آنچه مایل است بپذیرد. نکته مثبت این است که تماشایش خسته‌کننده نیست، چون موضوعش به‌طرز افسرده‌کننده‌ای جذاب است و بازی‌ها هم قابل قبول‌اند. حتماً یک نگاه بیندازید، اما انتظار معجزه نداشته باشید. از دید من ۵/۱۰. 2) فصل اول عالی است: بخش روان‌شناختی بسیار جالب است، پیرنگ خوب است و اگرچه در آغاز کمی کند پیش می‌رود اما به‌تدریج اوج می‌گیرد و نمی‌توانی از تماشای آن دست بکشی. فصل دوم... چندان خوب نیست؛ روند داستان شلخته است، بخشی از ماجرا بدون پایان رها می‌شود و کاملاً از هدف اصلی منحرف می‌شوند... فصل دوم نسبتاً ناموفق است. 3) فوق‌العاده. بهترین سریالی به سبک «جرم واقعی» است که دیده‌ام. حیف که در پایان‌بندی نتوانستند خوب عمل کنند. 4) نمره: ۸/۱۰ Mindhunter سریالی است استادانه و فکری که در مدت کوتاهی که روی آنتن بود، درام روان‌شناختی جرم را بازتعریف کرد. مجموعه‌ای مختلط است، اما کیفیت عناصر برترش آن‌قدر چشمگیر است که تماشای آن واجب به‌نظر می‌رسد. سریال ما را به اواخر دههٔ ۱۹۷۰ و تولد واحد علوم رفتاری اف‌بی‌آی می‌برد، جایی که مأموران هلدن فورد (جاناتان گروف) و بیل تنچ (هولت مک‌آلانی) با مصاحبه با قاتلان زنجیره‌ای زندانی سعی می‌کنند هنر پروفایل‌سازی جنایی را برای فهم «چرایی» خشونت توسعه دهند. نکات قوت (و دلایل امتیاز): - اوج درام فرایندی: بزرگ‌ترین قوت سریال، علاقهٔ روش‌مند و تقریباً بالینی‌اش به فرایند است. مصاحبه‌ها با قاتلان واقعی مثل اد کمپر (با بازی ترسناک و جذاب کامرون بریتون) از تنش‌زا‌ترین و گیرا‌ترین صحنه‌هایی هستند که روی تلویزیون نشان داده شده‌اند. این سریال دربارهٔ روان‌شناسی شر است که از خلال گفتگو کالبدشکافی می‌شود. - بازیگران درخشان: بازی سه بازیگر اصلی فوق‌العاده است. جاناتان گروف وسواس و جاه‌طلبی مرزشکن هلدن را به‌خوبی نشان می‌دهد و هولت مک‌آلانی تعادل زمینی و خستهٔ نقش تنچ را به‌خوبی خلق می‌کند. با این حال، آنا تورف است که همه‌چیز را کامل می‌کند. اجرای او در نقش روان‌شناس وندی کار، نمونه‌ای از ظرافت و هوش است؛ دقت علمی سرد و آسیب‌پذیری شخصی محصورش را چنان جذاب و مملو از کشش به نمایش می‌گذارد که تبدیل به تکیه‌گاه احساسی و فکری سریال می‌شود. - تسلط فصل اول: فصل اول معرفی قدرتمندی از جهان Mindhunter بود و به‌تنهایی ارزش تماشا دارد، به‌ویژه برای اجرای جذاب آنا تورف. فصل اول تقریباً یک فصل کامل و پختهٔ تلویزیونی است؛ مطالعهٔ روان‌شناختی‌ای که به‌مرور فشرده‌تر می‌شود، تیم را معرفی می‌کند، کار پیشگامانه‌شان را نشان می‌دهد و هزینهٔ شخصی خیره‌شدن به پرتگاه را روایت می‌کند. نکات ضعف (که مانع نمرهٔ بالاتر شدند): - فصل دوم ناپایدار: نمی‌دانم دقیقاً در فصل دوم چه رخ داد، اما متأسفانه خوب از کار درنیامد. اگرچه بلندپروازانه بود و به پروندهٔ قتل‌های کودکان آتلانتا پرداخت، اما از نظر روایی تکه‌تکه به‌نظر رسید. چند موضوع را هم‌زمان دست گرفت—پروندهٔ اصلی، بحران خانوادگی ویرانگر تنچ و زندگی شخصی حاشیه‌ای وندی—بدون اینکه به هیچ‌کدام عمق کافی بدهد. ریتم کار به‌هم خورد، بوروکراسی سیاسی سایه‌اش را روی پروفایل‌سازی روان‌شناختی افکند و شعلهٔ فصل اول کم‌سو شد. - میراث ناتمام و ناامیدکننده: به‌نظر می‌رسید زمزمه‌های کنسل‌شدن سریال وجود دارد؛ چه حیف. توقف نامشخص سریال حس ناتمام‌ماندن عمیق و ناخوشایندی ایجاد می‌کند، به‌طوری که قوس‌های مهم شخصیتی و رگه‌های تاریخی جرم برای همیشه بی‌پاسخ می‌مانند و این موضوع رضایت سفر روایی را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. حکم نهایی: Mindhunter به‌خاطر قدرت فصل اول، جو بی‌نظیر و سه اجرای درخشان—به‌خصوص بازی بی‌ادعای اما قدرتمند آنا تورف—شایستهٔ ۸ از ۱۰ است. این سریال نگاهی دقیق، تکان‌دهنده و موشکافانه به منشأ روان‌شناسی جنایی مدرن ارائه می‌دهد. لغزش ناامیدکنندهٔ فصل دوم و پایان زودهنگام، مانع از کامل شدن تجربه شد، اما آنچه باقی مانده همچنان از هوشمندانه‌ترین و نگران‌کننده‌ترین آثار تلویزیونی است. تماشا کنید اگر: عاشق تریلرهای روان‌شناختی، پرونده‌های جنایی واقعی، مطالعهٔ شخصیت‌ها و تنش مبتنی بر دیالوگ هستید. صرف‌نظر کنید اگر: به دنبال ریتم سریع، پایان‌بندی روایی مرسوم یا حساس به مضامین تاریک و سنگین روانی هستید.