سریال Iron Fist

این سریال نقاط ضعف و قوتی آشکار دارد. از جنبه‌های منفی می‌توان به شخصیت‌پردازی یکنواخت، آغاز کند، داستان ضعیف و بازی‌های متوسط اشاره کرد؛ به‌ویژه صحنه‌های رزمی که اغلب ناپخته و نا‌قانع‌کننده‌اند. از سوی دیگر بازی برخی بازیگران قابل قبول است. Pelphrey و Stroup تصویر خوبی از تاجرهای بی‌رحم ارائه می‌دهند و Wai Ching Ho مانند همیشه توانایی تحسین‌برانگیزی در انتقال تهدید خاموش نشان می‌دهد. در...

این سریال نقاط ضعف و قوتی آشکار دارد. از جنبه‌های منفی می‌توان به شخصیت‌پردازی یکنواخت، آغاز کند، داستان ضعیف و بازی‌های متوسط اشاره کرد؛ به‌ویژه صحنه‌های رزمی که اغلب ناپخته و نا‌قانع‌کننده‌اند. از سوی دیگر بازی برخی بازیگران قابل قبول است. Pelphrey و Stroup تصویر خوبی از تاجرهای بی‌رحم ارائه می‌دهند و Wai Ching Ho مانند همیشه توانایی تحسین‌برانگیزی در انتقال تهدید خاموش نشان می‌دهد. در مقابل، Finn Jones در نقش Danny Rand غالبا دیالوگ‌هایی غیرقابل‌باور دارد و بیشتر شبیه نوجوانی لجباز و اخمو به‌نظر می‌رسد تا مردی بالغ با مسئولیتی جدی. صحنه‌های رزمی او اغلب دست‌وپاگیر به نظر می‌رسند و با اعتمادبه‌نفس شخصیت همخوانی ندارند؛ این احساس وقتی تشدید می‌شود که او جملات مبهم و شبه‌فلسفی‌ای ادا می‌کند که خودِ بازیگر هم معلوم نیست به آنها باور داشته باشد. Jessica Henwick در صحنه‌های مبارزه بسیار بهتر عمل می‌کند؛ او ترکیبی از خشونتِ خام و ظرافت را دارد که انتظار می‌رود از نقش اصلی ببینیم، و نقش مربی/مشاوری او را با صداقت و انرژی مناسبی بازی می‌کند. در مجموع پتانسیل داستان وجود دارد، اما دیالوگ‌های ضعیف، مشکلات ریتم و رزمی‌کاری‌های نه‌چندان مؤثر کیفیت کلی کار را پایین می‌آورند. فصل دوم با نوید خوبی شروع می‌شد: تضاد جالب با تریاد و ضدقهرمان قدرتمندی با پیش‌زمینه و بازی عالیِ Sacha Dhawan در نقش Davos که هر بار روی صحنه حضور داشت، توجه را جلب می‌کرد. کشمکشِ Danny با مشت آهنین و رابطه‌اش با Colleen و مثلث احتمالی عشقی خطوط داستانی جذابی بودند که می‌خواستم دنبال‌شان کنم. متأسفانه در میانهٔ فصل روند به سمت همان نقاط فراموش‌شدهٔ فصل اول برگشت؛ تمرکز دوباره روی Joy و Ward و قهرمانی که رفتار و حضور قدرتمندی نشان نمی‌داد، ضربه زد. بخش پایانی لحظات خوبی داشت اما نتوانست سردرگمی و سستی گذشته را جبران کند. حذف سریال تأسف‌بار است اما دلایلش مشخص است: هر وقت داستان تکه‌هایی جذاب خلق می‌کرد، خیلی زود با دیالوگ‌های یکنواخت خانوادگی جایگزین می‌شد. نقدهای تندتری هم هست: برخی معتقدند اقتباس تصویری بسیار ناکام است، صحنه‌های رزمی خسته‌کننده‌اند و شخصیت اصلی و روند داستان تا انتهای فصل کند پیش می‌روند؛ برای این منتقدان این یکی از ضعیف‌ترین تولیدات مارول است. در مقابل گروهی هم از رزمی‌کاری‌ها و کلیت سریال رضایت نسبی دارند و با وجود ضعف‌های فیلمنامه، آن را تا حدی خوب می‌دانند. به طور خلاصه، سریال ترکیبی از اجراهای قابل‌قبول و ایده‌های جالب است که با مشکلاتی در نوشتار، ریتم و اکشن همراه شده و در نتیجه تجربه‌ای ناپایدار به بیننده ارائه می‌دهد.