سریال The Punisher

فصل اول: ۱۰ ستاره این سریال جِسیکا جونز نیست، اما در عین حال بهترین تجسم سینمایی پنیشِر تا امروز است، حتی بهتر از نسخهٔ ۱۹۸۹ با بازی دالف لاندگرن. من دیده‌ام در IMDb بعضی‌ها از نبودن اَبَرجادو و خشونت شکایت کرده‌اند؛ معلوم است با منبع اصلی آشنایی درستی ندارند. در اصل پنیشِر شبیه دِکستر است: یک قاتل زنجیره‌ای که تنها به‌خاطر کشتن آدم‌های بد تحمل می‌شود. با...

فصل اول: ۱۰ ستاره این سریال جِسیکا جونز نیست، اما در عین حال بهترین تجسم سینمایی پنیشِر تا امروز است، حتی بهتر از نسخهٔ ۱۹۸۹ با بازی دالف لاندگرن. من دیده‌ام در IMDb بعضی‌ها از نبودن اَبَرجادو و خشونت شکایت کرده‌اند؛ معلوم است با منبع اصلی آشنایی درستی ندارند. در اصل پنیشِر شبیه دِکستر است: یک قاتل زنجیره‌ای که تنها به‌خاطر کشتن آدم‌های بد تحمل می‌شود. با این حال او باز هم یک قاتل زنجیره‌ای است. با این دید، سریالی داریم دربارهٔ قتالی که تعداد زیادی از قاتلان را که از خودش بدترند از میان برمی‌دارد. اما برخلاف دِکستر، او با اسلحه می‌کشد و زیاد نگران دستگیر شدن یا آثاری که باقی می‌گذارد نیست. او صرفاً یک قاتل است. و خب، این جواب می‌دهد. همه‌چیز درست انجام شده و شخصیت‌ها بی‌نقص‌اند. فصل دوم: فصل اول را ۱۰ ستاره دادم. فصل دوم کاری به‌قدری ضدّ ماهیت پنیشِر انجام داد که مجبور شدم امتیاز را به ۱ برسانم. همان اشتباهی را تکرار کرد که با جِسیکا جونز کردند. فصل اول فوق‌العاده بود — نه لزوماً به‌خوبی فصل اول جِسیکا جونز، اما پنیشِر را بهتر از آنچه برخی نویسندگان کمیک تصور می‌کردند به تصویر کشید (خط MAX را کنار می‌گذارم). بعد وارد مسائل سیاسی شد و متأسفانه سیاست‌ها «ووک» شدند. در مورد جِسیکا جونز، نوع سیاست‌ها چندان مهم نبود؛ با این حال آن سیاست‌ها برنامه را تضعیف کردند، اما دست‌کم با شخصیت همخوانی داشتند. برای جِسیکا جونز، آیرون فیست، لوک کیج (تا حدی) می‌توان سیاست‌های چپ‌گرایانه را وارد کرد و با شخصیت‌شان جور درمی‌آمد. دِیردویل بیشتر با مذهبِ کاتولیکش تعریف می‌شود، اما حتی او را هم می‌توان بیشتر به چپ برد و باز هم منطقی به نظر می‌رسید (هرچند نه تا آن حد). همهٔ این‌ها اساساً شخصیت‌های لیبرال‌اند... اما پنیشِر یک شخصیت لیبرال نیست. پنیشِر نمی‌تواند «ووک» شود؛ جِسیکا می‌تواند، اما پنیشِر در ذات خود یک قاتل زنجیره‌ای با گرایش‌های بسیار محافظه‌کار و اقتدارگراست. او آدمِ خوش‌خلق و مهربانی نیست. جوهرهٔ شخصیت او اقتدارگراست؛ او حتی کمی راست‌تر از آتیلا هان به نظر می‌رسد و ترامپ را هم لیبرال جلوه می‌دهد. او بیش از اینکه شبیه آیرون من باشد به نئوکان‌ها نزدیک‌تر است و محافظه‌کارتر از شخصیت‌هایی مثل مستر فِنتَستیک است — و نتفلیکس او را «ووک» کرد. این ویژگی شخصیتی او را با بسیاری از شخصیت‌های دیگر مارول در تضاد قرار می‌دهد، به‌ویژه با شخصیت‌های بسیار لیبرالی مانند کاپیتان آمریکا. می‌دانم که افراد «ووک» هم گاهی اقتدارگرا می‌شوند، اما این نوع اقتدارگرایی کاملاً در نقطهٔ مقابلِ پنیشِر است. پس نه تنها دوباره سیاست را وارد فرار از واقعیت من کردند (چیزی که از آن متنفرم)، بلکه این بار سیاست‌ها کاملاً در تضاد با شخصیتِ اصلی بودند. تبریک به نتفلیکس؛ روی دو سطح برنامهٔ واقعاً خوبی را خراب کردید. وارد کردن سیاست در سریال وقتی برای فرار از واقعیت تلخ اخبار تماشا می‌کنید آزاردهنده است، اما وقتی سیاست‌ها با جوهرهٔ شخصیت در تضاد باشند، فاجعه‌بار است.