سریال House of Cards

در طول سال‌ها نمایش‌های سیاسی زیادی دیده‌ام اما این اولین مجموعه‌ای است که واقعاً فساد و قدرت طبقهٔ سیاسی امروز را به نمایش می‌گذارد. اسپِیسی در نقش مرکزی فوق‌العاده است؛ عطش قدرت را از خود بروز می‌دهد و نشان می‌دهد برای رسیدن به اوج چه کارهایی انجام می‌دهد. آن صحنه‌های کوتاه که رو به دوربین حرف می‌زند تفاوت بزرگی ایجاد می‌کنند؛ چون ذهنش را می‌بینیم،...

در طول سال‌ها نمایش‌های سیاسی زیادی دیده‌ام اما این اولین مجموعه‌ای است که واقعاً فساد و قدرت طبقهٔ سیاسی امروز را به نمایش می‌گذارد. اسپِیسی در نقش مرکزی فوق‌العاده است؛ عطش قدرت را از خود بروز می‌دهد و نشان می‌دهد برای رسیدن به اوج چه کارهایی انجام می‌دهد. آن صحنه‌های کوتاه که رو به دوربین حرف می‌زند تفاوت بزرگی ایجاد می‌کنند؛ چون ذهنش را می‌بینیم، نه فقط رویی را که جلوی سایر شخصیت‌ها نشان می‌دهد. به اضافهٔ بازی‌های درخشان همسرش و چند سیاستمدار و خبرنگار دیگر، با مجموعه‌ای روبه‌رو هستید که از ابتدا تا پایان شما را می‌خکوب می‌کند. کیفیت تصویربرداری هم قابل توجه است؛ احتمالاً این سریال از نظر تصویری در 4K یکی از زیباترین‌هایی است که دیده‌ام، با نورپردازی و لوکیشن‌های عالی. پیشنهاد می‌کنم! شعار این سریال انگار این است: «اگر می‌توانی یک داستان فشرده و دقیق را در یک قسمت بگنجانی، آن را بسط بده تا به یک فصل سست، نامنسجم و خسته‌کننده تبدیل شود.» هاوس آو کاردز ایده‌ها و بازیگران خوبی دارد، اما در اجرا ناکام می‌ماند؛ فیلمنامه‌ها ضعیف و تدوین بد است. داستان به‌راحتی می‌توانست در نصف زمان فعلی روایت شود و آن‌وقت خیلی بهتر می‌شد. این مجموعه، مانند بسیاری از آثار اولیهٔ نت‌فلیکس، بیشتر خوراکی سطحی برای مخاطبان ناباور است. فصل‌های اول و دوم: 9.7/10. فصل‌های سوم، چهارم و پنجم: حدود 8/10. فصل ششم: 6.3/10. برخلاف بسیاری، من فصل آخر را متنفرکننده ندانستم، هرچند پایان‌بندی نسبتاً ناامیدکننده بود. در کل سریال نمرهٔ 8/10 دارد. وای! پیش از این هیچ سریالی را این‌قدر ناگهانی رها نکرده بودم. حتی برخی آثار ضعیف مثل «Dante's Cove» یا «Game of Thrones» را هم تا انتها دنبال کرده‌ام. اما فصل اول این سریال را تا قسمت دهم که فرانک پیتر را می‌کشد دیدم و دیگر نتوانستم تحمل کنم. دیسک بلوری را بیرون انداختم و مجموعه را برای فروش گذاشتم — می‌گذارم شخص دیگری رنج بکشد. هیچ‌کس این‌قدر از لحاظ اخلاقی ورشکسته و شرور نیست (شاید به جز برخی استثناها). هرچند دوست داریم فکر کنیم دل تاریک سیاست پر از این رفتارهاست، اما منطقی نیست که دو نفر (فرانک و کلیر) بتوانند همهٔ اطرافیانشان را برای رسیدن به خواسته‌هایشان دست‌کاری کنند. بله آدم‌های ساده‌لوح وجود دارند، اما همه که از همین جنس نیستند. این سریال (یا دست‌کم آنچه من تحمل کردم) می‌خواهد ما را قانع کند همه جز فرانک و کلیر از یک پارچه‌اند. احمقانه است. به سازندگان و نتفلیکس: باید دلیلی به بیننده بدهید که سریال را دنبال کند، نه اینکه صرفاً منتظر باشیم هر حرکت بعدی شخصیت‌های اصلی ما را بترساند. هیچ نشانه‌ای نیست که فرانک و کلیر چیزی بیش از آدم‌های مکار و کینه‌توز باشند، چون نگارش و به‌خصوص کارگردانی چیزی فراتر از این نشان نمی‌دهد. وقتی شخصیت‌های اصلی این‌قدر یک‌بعدی‌اند، تماشای سریال غیرقابل‌تحمل می‌شود چون من به‌عنوان بیننده هیچ امیدی به رشد مثبت یا واکنش‌های واقع‌گرایانه ندارم. به‌جای کشتن روسو، آندروود می‌توانست انسانی عمل کند و او را به ترک اعتیاد کمک کند که عملاً او را خاموش می‌کرد؛ اما نه — برای تأثیر دراماتیک باید او را می‌کشتند. چه فایده‌ای داشت؟ این موضوع باعث شد مطمئن شوم سریال قرار است همین روند را ادامه دهد، بدون هیچ فرصتی برای رستگاری. با این حال بازی‌ها بی‌نظیر بودند، با وجود مواد و کارگردانی ضعیفی که داشتند. اما بازی خوب هم حدی دارد. تقریباً به نظر می‌رسید کلیر وقتی از شریک عاطفی‌اش جدا می‌شد می‌خواست رها شود، اما او همان کسی نبود و او دوباره به رفتارهای سرد و بی‌رحمانه‌اش بازگشت. من سریال‌ها را برای رشد شخصیت و شناخت رفتار انسانی تماشا می‌کنم. به یک قهرمان یا حداقل شخصیتی نیاز دارم که امید به رشد یا رستگاری داشته باشد. این سریال هیچ‌یک را ندارد — شبیه به «دکستر» سال‌ها پیش؛ چرا باید از یک قاتل زنجیره‌ای حمایت کنم؟ وقت‌تان را با این سریال تلف نکنید. بعد از هر قسمت احساس ناخوشایند و خشم خواهید داشت، بدون هیچ بازده‌ای برای تحمل آن.