انیمیشن Arcane

تیم تولید واقعاً سخت کار کرده تا چیزی درخورِ پولی که گرفته‌اند بسازد. شخصیت‌ها خوب طراحی شده‌اند و انیمیشن هم قابل قبول است. تلاش سازندگان مشخص است؛ نورهای تابان روی شخصیت‌ها فارغ از شرایط نورپردازی به چشم می‌آیند. اما داستان نسبتاً خسته‌کننده و یکنواخت است: دزدی خوب است، سرمایه‌داران بدند، جادو وجود دارد — همه‌چیز کمی به‌هم‌ریخته است. تاکنون نتفلیکس فقط سه قسمت پخش کرده و...

تیم تولید واقعاً سخت کار کرده تا چیزی درخورِ پولی که گرفته‌اند بسازد. شخصیت‌ها خوب طراحی شده‌اند و انیمیشن هم قابل قبول است. تلاش سازندگان مشخص است؛ نورهای تابان روی شخصیت‌ها فارغ از شرایط نورپردازی به چشم می‌آیند. اما داستان نسبتاً خسته‌کننده و یکنواخت است: دزدی خوب است، سرمایه‌داران بدند، جادو وجود دارد — همه‌چیز کمی به‌هم‌ریخته است. تاکنون نتفلیکس فقط سه قسمت پخش کرده و انگار ایده کلی این است که چقدر خوب است مردم از مالیات دیگران زندگی کنند. نگران نباش ای رعیت کوچک؛ فرزندانت به‌خاطر مالیاتی که تو پرداختی زندگی زیبایی خواهند داشت. خیلی بهتر از Dragon's Blood. شخصیت‌ها جذاب‌تر و داستان فراگیرتر است. صداپیشگی‌ها خوب‌اند و انیمیشن خلاقانه. لحظه‌ای از جهش هنری در این اثر وجود دارد. دربارهٔ فرایند خلاقانه باید گفت که این فرایند در هر نقطه‌ای از زنجیرهٔ تولید نیازمند رعایت استانداردهایی است؛ به‌طور کلی می‌توان کیفیت نهایی را به عنوان توانِ ضعیف‌ترین حلقهٔ زنجیره تعریف کرد. Arcane دربارهٔ کلیشه‌ها نیست؛ اگرچه بی‌عدالتی، تبعیض، جاه‌طلبی، عشق و نفرت وجوهی جهان‌شمول از طبیعت انسانی‌اند، اما هم‌زمان می‌توانند به تکرارهای معمول، سرقت ادبی یا فقدان بینش بدل شوند — و دربارهٔ Arcane هیچ چیز معمولی وجود ندارد. همه‌چیز در این اثر بی‌عیب و تأثیرگذار است؛ داستان مصور متحرک بین علمی-تخیلی و فانتزی را، مانند زندگی، به سطحی بالاتر می‌برد. پس از جهش‌هایی مثل The Matrix یا Inception، و پس از اثبات قدرت انیمیشن در آثاری مانند Alita: Battle Angel، به‌نظر می‌رسد مرزی فراتر در حال شکل‌گیری است که فرهنگ انسانی را ارتقا می‌دهد — از انیمیشن دوبعدی تا واقعیت‌های مجازی و افزوده. این جریان دربارهٔ «واقعی» جدیدی است که حولِ صنعت سرگرمی و خلاق شکل می‌گیرد. هرکس قدرت این تحول را نبیند یا حس نکند، از درک مشترک محروم است. Arcane، مانند بسیاری از آثاری که از یا به صنعت بازی برمی‌خیزند، یک شاهکار و واقعاً زیباست. قضیه فقط فیلمنامهٔ خوب یا موسیقی متن یا انیمیشن شخصیت‌ها نیست؛ مهم احساسی است که در بیننده برمی‌انگیزد — آن حسِ شگفتیِ آزاد که اجزای اثر را به شاخه‌ای متمایز از هنر تبدیل می‌کند، همان هنرِ زمانی که «هنر هفتم» نامیده می‌شد. شاید باید آن را در رتبه‌ای بالاتر قرار داد. از ژاپن، آمریکا، اروپا، چین، کانادا یا کره — یک بازیگر جدید وارد میدان شده است. زمان می‌گذرد تا فرایند بازآفرینی تجربهٔ خلاقانهٔ انسانی بهتر فهمیده شود. تبریک — مثل یک شراب عالی بود، حتی بطری‌اش هم بازطراحی شده و اثرگذار بود. رویدادی است که هر چند سال یک‌بار پیش می‌آید؛ امیدواریم قطعاً نمونه‌های بیشتری ببینیم. اکشنِ عالی و شیک، قوسِ داستانی زیبا با پایان‌بندی خوب و یکی از بهترین ضدقهرمان‌ها؛ تصویرسازی نفس‌گیر است. داستان به‌خوبی سنگینیِ معرفی شخصیت‌های بازی را بر دوش می‌کشد و به‌نظر نمی‌رسد سریالی باشد که برای معرفی شخصیت‌های بازی مجبور به افزودن شخصیت‌های اضافی شده باشد. تنها بخشِ مربوط به ویکتور انگار از ناکجا می‌آید، اما دو شخصیت اصلی و داستان‌شان بی‌نقص‌اند. نمره: 9/10 Season 1: 9/10 Season 2: 4/10 وقتی فقط فصل اول بود، من مدافع سرسخت Arcane بودم. بله، کمی کلیشه‌ای و ملودراماتیک بود، اما انیمیشن حیرت‌انگیز و شخصیت‌ها تماشایی بودند. کلِ داستان جذاب بود و می‌خواستم ببینم به کجا می‌رسد. بعد فصل دوم آمد. چه آشفتگی‌ای — شور و اشتیاقم برای سریال حسابی کم شد. هر کمانی که در فصل اول ساخته شده بود، نابود شد تا شخصیت‌ها سریع به آن‌چه در League of Legends شناخته شده‌اند تبدیل شوند. تقریباً هر شخصیت خراب شد. فصل اول را دوست داشتم، اما نویسندگی فصل دوم جداً مرا خجالت‌زده می‌کند؛ انگار از طرف جامعهٔ ردیت نوشته شده باشد. Arcane پتانسیل زیادی داشت و همهٔ آن را هدر داد. آنچه به‌دست آوردیم شبیه فیلم‌های اَبَرقهرمانیِ تقلیدیِ MCU است که می‌خواهد خود را به همهٔ فیلم‌ها و اسپین‌آف‌هایی که آغاز کرده‌اند متصل کند. لطفاً فصل اول را ببینید و بعد تصور کنید فصل دوم چقدر می‌توانست خوب باشد. افشای داستان (Spoilers): - کیتلین تبدیل به یک جنایتکار جنگی می‌شود و هرگز بابت آن عذرخواهی نمی‌کند. - وی دراماتیک می‌شود و در یکی از قسمت‌ها حدود سی دقیقه گوت می‌شود. - ویکتور تبدیل به یک شرور کلیشه‌ای می‌شود چون در آن نقش خیلی خوب بود که در دنیای سریال بماند. - جیس بی‌اهمیت می‌شود. - اکّو به ماجرایی می‌رود و خیلی راحت سفر در زمان را کشف می‌کند و عملاً هیچ‌کس درباره‌اش سؤال نمی‌کند. - وقوع واریک برای دلایلی نامشخص رخ می‌دهد. - صحنهٔ سکس در زندان به دلایلی اتفاق می‌افتد. - مل تبدیل به چیزی شبیه کاپیتان مارول می‌شود. نتیجه: آشغال و افتضاح.