فیلم A Reason to Live, a Reason to Die 1972

The Dirty Seven. «Una ragione per vivere e una per morire» (با نام‌های دیگر A Reason to Live, A Reason to Die و Massacre at Fort Holman) فیلمی به کارگردانی تونینو والریئی است که فیلمنامه را همراه با رافائل آزکونا و ارنستو گاستالدی نوشته است. بازیگران اصلی آن جیمز کاورن، تلی ساوالاس و باد اسپنسر‌اند. فیلم‌برداری اثر را آلخاندرو اویوآ انجام داده و موسیقی را ریز...

The Dirty Seven. «Una ragione per vivere e una per morire» (با نام‌های دیگر A Reason to Live, A Reason to Die و Massacre at Fort Holman) فیلمی به کارگردانی تونینو والریئی است که فیلمنامه را همراه با رافائل آزکونا و ارنستو گاستالدی نوشته است. بازیگران اصلی آن جیمز کاورن، تلی ساوالاس و باد اسپنسر‌اند. فیلم‌برداری اثر را آلخاندرو اویوآ انجام داده و موسیقی را ریز اورتولانی ساخته است. داستان دربارهٔ کرنل پنبرک (کابورن) از ارتش اتحاد است که در جریان جنگ داخلی ایالات متحده گروهی بی‌سامان از مجرمان به او داده می‌شود تا سنگری را که به دست ژنرال کنفدرات فرانک وارد (ساوالاس) افتاده، دوباره تصرف کند. برای پنبرک این فرصتی است تا آبروی از دست رفته‌اش را باز یابد و برای همراهانش شانس فرار از اعدام. متن افتتاحیه‌ای نوشته‌شده که بلافاصله توجه را جلب می‌کند؛ نوید سبک اسپگتی وسترن با رنگ و بویی از پکنپاه را می‌دهد. در آغاز، جیمز کاورنِ ریش‌و‌موی‌دار در صف مردانی که قرار است اعدام شوند قدم می‌زند، آن‌ها را معرفی می‌کند و به‌خونسردی می‌پرسد آیا حاضرند برای جلوگیری از اعدام، در مأموریتی خودکشی‌وار همراهش شوند؟ بله، این ساختاری الهام‌گرفته از «دِیِرتی دَزن» پنج سال پیش است، اما اگر این تلفیقِ پکنپاه و رابرت اُلدرایچ در بهترین شکلش بود، تماشای فیلم ارزش هر ثانیه‌اش را داشت. متأسفانه فیلم به آن انتظار نمی‌رسد، اما نکات ارزشمندی دارد. اگر بتوانید با روایت کند فیلم صبر کنید و سالم به بخش خشونت‌آمیز و پایانی برسید، از نظر اکشن انتظارها برآورده می‌شود؛ تصاویر اویوآ حوالی آلمریا در اسپانیا چشم‌نوازند و موسیقی اورتولانی هم در چارچوب داستان خوب جا می‌افتد. با این حال، به‌جز نقش کاورن، بازی‌ها در سطح پایینی است؛ بخصوص ساوالاس که در نقش‌گم‌شده‌ای قرار دارد، و وقتی گروه به سنگر می‌رسد باید تا حدی از باورپذیری چشم‌پوشی کنید. در کل، برای طرفداران وسترن —از جمله نوع اسپگتی— فیلمی قابل توصیه است و قطعاً برای طرفداران کاورن ضروری به‌شمار می‌آید. امتیاز: 6.5/10 پاورقی: نسخهٔ کامل فیلم اکنون اندکی کمتر از دو ساعت است؛ خریداران نسخه‌های خانگی بهتر است دیسک‌هایی را انتخاب کنند که حدود 113–114 دقیقه اجرا دارند. --- شاید این فیلم بهتر جواب می‌داد اگر ما را چهل‌وپنج دقیقه معطل نمی‌کرد تا به اصل ماجرا برسد — پیش‌درآمد توضیحی زیادی وجود دارد که چرا «پنبرک» بی‌آبرو (جیمز کاورن) مصر است سنگری را که در جنگ داخلی تسلیم کرده، بازپس بگیرد. اکنون آن سنگر در اختیار «سرگرد وارد» (تلی ساوالاس) و گروهان خیلی مسلحی از سربازان کنفدراته است. پنبرک چه چیزی در اختیار دارد؟ به‌نظر می‌رسد او وضعیت مالی‌اش خراب است و آدم‌های در اختیارش حتی «دِیِرتی دَزن» را هم کم‌جمعیت جلوه می‌دهند. اما یکی از افرادش ممکن است زیرکی لازم را داشته باشد تا کار را به نتیجه برساند. «سَمپسون» (باد اسپنسر) دقیقاً شهروندی قانون‌مند نیست، اما بهترین کسی است که یانکی می‌تواند برای هدایت مردانش به هدف تپه‌ای در نیومکزیکو پیدا کند. بیست دقیقهٔ پایانی فیلم شور و نشاط را بالا می‌آورد؛ انفجارها، کار ماشین‌های گَت‌لینگ و حتی نمونه‌ای زودهنگام از زنگ هشدار دزدی که اگر به صدا درآید فقط بوق نزده بلکه کارهای بیشتری انجام می‌دهد، دیده می‌شود. اما بقیهٔ فیلم تا حد زیادی فرمولیک است. از نظر تولید، چیزی که واقعاً فیلم را پایین می‌کشد کیفیت فاجعه‌بار تدوین و پیوستگی نماهاست. صحنه‌های مشابه بارها منفجر می‌شوند، همان سربازان (که حتی با هاویتزر هم در زدن هدف مشکل دارند) بارها و بارها کشته می‌شوند و به‌نظر می‌رسد در اتاق تدوین کسی با تیغ به فیلم زده است بدون اینکه فرصت یا میل داشته باشد سیر طبیعی فیلم را رعایت کند. ساوالاس عملاً حضور چندانی ندارد، کاورن هم در بهترین وجه کم‌تأثیر است و عملاً فقط اسپنسر به‌نظر می‌رسد واقعاً در نقش سرمایه‌گذاری کرده باشد. شاید بهتر باشد فقط نیم ساعت آخر را ببینید.