انیمیشن The Land of Sometimes 2026

قطعاً تهیه‌کنندگان برای نسخه انگلیسی این انیمیشن رنگارنگ و پرجنب‌وجوش، گروه بازیگران نسبتاً خوبی گرد هم آورده‌اند و حتی از ترانه‌سرای نام‌آشنای Sir Tim Rice خواستند تا برای اولین بار طی چند دهه، ترانه عنوان را برای ایوان مک‌گرگور بنویسد. با غیبت پدرشان که ناخدای یک کشتی است و در سفری طولانی به دریا رفته، دوقلوها الیز و آلفی همراه مادرشان زندگی می‌کنند و کم‌کم...

قطعاً تهیه‌کنندگان برای نسخه انگلیسی این انیمیشن رنگارنگ و پرجنب‌وجوش، گروه بازیگران نسبتاً خوبی گرد هم آورده‌اند و حتی از ترانه‌سرای نام‌آشنای Sir Tim Rice خواستند تا برای اولین بار طی چند دهه، ترانه عنوان را برای ایوان مک‌گرگور بنویسد. با غیبت پدرشان که ناخدای یک کشتی است و در سفری طولانی به دریا رفته، دوقلوها الیز و آلفی همراه مادرشان زندگی می‌کنند و کم‌کم بی‌تاب می‌شوند. آنها دلشان برای پدر تنگ شده و به دنبال اتفاقی هیجان‌انگیز هستند. سپس ناگهان کشتی‌ای شبیه نهنگ از میان ابرها سر می‌خورد و به اتاقشان می‌رسد و آن‌جا با «آرزوگیر» آشنا می‌شوند. او ساعتی ویژه به آن‌ها می‌دهد که در «سرزمین گاهی» به آن‌ها شش آرزو — هر کدام سه آرزو — می‌بخشد. هرچند این سرزمین جادویی است، بی‌خطر هم نیست؛ این دو که مرتب با هم جر و بحث می‌کنند، سفری را آغاز می‌کنند که به اندازه عبور از دنیایی پیچیده — جایی که کمتر چیز یا کسی آن‌گونه که به نظر می‌رسد هست — درباره خودشناسی نیز هست. آیا آن‌ها در میان رؤیاهایشان به رضایت خواهند رسید یا صرفاً هوس بازگشت به آغوش مادرشان را خواهند داشت؟ از نظر من روایت‌ها کمی بیش از حد اپیزودیک‌اند و بیش از حد یادآور افسانه‌ها و قصه‌های دیگر هستند. موسیقی فیلم هم بیش از حد برجسته است و تم‌ها ترکیبی به‌نظر می‌رسند از اندرسن و دکتر سئوس با حال و هوایی از Sir J.M. Barrie. با طول نود دقیقه، احتمالاً برای دامنه توجه مخاطب هدف کوتاه‌مدت فیلم طولانی است و فیلم برای دور نگه داشتن بزرگ‌ترها از وابستگی‌شان به تلفن همراه محتوای کافی ندارد. این فیلم برای صبح کریسمس جلوی تلویزیون سرگرمی خانوادگی خوشایندی فراهم می‌کند، اما به‌عنوان تجربه‌ای سینمایی چیزِ ویژه‌ای نیست.