فیلم Our Mother’s House 1967

برو، برو، برو! «خانهٔ مادرمان» را جک کلیتون کارگردانی کرده و جرمی بروکس و هایا هارارت فیلمنامهٔ آن را بر اساس رمانی از جولیان گلوگ اقتباس کرده‌اند. در این فیلم دیرک بوگارد، مارگارت بروکس، پاملا فرانکلین، لوییس شلدون ویلیامز، جان گوگولکا، مارک لستر و یوتا جوئیس بازی می‌کنند. موسیقی اثر از جورج دلرو و فیلم‌برداری از لری پایزر است. هفت کودک پس از مرگ مادر بیمار و...

برو، برو، برو! «خانهٔ مادرمان» را جک کلیتون کارگردانی کرده و جرمی بروکس و هایا هارارت فیلمنامهٔ آن را بر اساس رمانی از جولیان گلوگ اقتباس کرده‌اند. در این فیلم دیرک بوگارد، مارگارت بروکس، پاملا فرانکلین، لوییس شلدون ویلیامز، جان گوگولکا، مارک لستر و یوتا جوئیس بازی می‌کنند. موسیقی اثر از جورج دلرو و فیلم‌برداری از لری پایزر است. هفت کودک پس از مرگ مادر بیمار و بسترنشین‌شان یتیم می‌شوند و تصمیم می‌گیرند مرگ او را مخفی نگه دارند تا مبادا آنها را از هم جدا کرده و به پرورشگاه بفرستند. بچه‌ها در ابتدا بسیار مبتکرانه رفتار می‌کنند و زندگی را سر و سامان می‌دهند، تا اینکه یکی از پسرها دوستی را به خانه می‌آورد و هم‌زمان پدر غایب خانواده ظاهر می‌شود. در نگاه اول موضوع ظاهراً مناسب یک قصهٔ سبک و دلنشین از استودیوی ایلینگ به نظر می‌رسد؛ قصه‌ای فانتزی از بچه‌های بانمک که در شرایط دشوار با دنیا می‌جنگند. اما «خانهٔ مادرمان» هیچ‌گاه آن چیز نیست؛ این فیلمی عجیب، نامتوازن و در عین حال با اصالت است که نگاهی روان‌شناسانه به تلاش هفت کودک برای سازگاری و ایجاد نظم نوین خود می‌اندازد. حاصل کار هم روشنگر و هم بیم‌آور است. آنها یک مراسم هفتگی «روح‌خواهی» دارند که فکر می‌کنند با مادر مرحوم صحبت می‌کنند، خودشان مجازات تعیین می‌کنند و حتی چک جعل می‌کنند! اما طبیعتاً چنین زندگی خودکفایی پایدار نمی‌ماند… کودکان فریفته با ورود پدرِ ظاهراً خانواده، چارلی (بوگارد که درخشان است)، نظمِ به‌ظاهر برقرار به‌هم می‌ریزد. او احساسات گوناگونی را در بچه‌ها برمی‌انگیزد، هم مثبت و هم منفی، و در عین حال به‌ظاهر آدمی صادق به نظر می‌رسد؛ اما هم چارلی و هم کودکان رازهای تازه‌ای در خود دارند که آنگاه که آشکار می‌شوند، ربع پایانی فیلم را پرقدرت و دراماتیک می‌سازند. بازیگران کودک بسیار خوب هستند و تحت هدایت کلیتون (کارگردان «بی‌گناهان») حالات مختلف سردرگمی عاطفی پس از مرگ مادر را به‌خوبی نشان می‌دهند. یوتا جوئیس در نقشی جدی ظاهر شده و مقابل بوگارد نقشِ کم‌وبیشِ متضادی ایفا می‌کند. موسیقی دلرو با فضای عجیب داستان کاملاً هماهنگ است و تصویربرداری پایزر نیز به‌خوبی بار روان‌شناختی صحنه‌ها را منتقل می‌کند، به‌ویژه در پایان چشمگیر که درِ هادس به‌نوعی گشوده می‌شود. کلیتون و بوگارد هرگز از نسخهٔ نهایی فیلم کاملاً راضی نبودند، اما این موضوع دلیلی بر ضعف اثر نیست. البته جریان داستان تا حدی نامحتمل است، اما به‌ندرت فیلم ناامیدکننده می‌شود. امتیاز: 8/10