فیلم In Search of the Castaways 1962

موریس شووالیه و ویلفرید هاید-وایت در نقش‌های خود خوب ظاهر شده‌اند، اما «در جستجوی سرنشینان غایب» نتوانست کاملاً تخیل مرا به‌دست بگیرد. عوامل ماجراجویی فیلم—عبور از خشکی و دریا برای یافتن ملوانان گمشده—برایم جذاب بود، اما پیوند داستان با انگیزه‌ها و احساسات شخصیت‌ها ضعیف است و بنابراین هرگز به داستان دل نبستم. ریتم فیلم هم برای من کند به‌نظر می‌رسید. شووالیه (به‌عنوان پاگانل) و هاید-وایت (لرد گلنارون)...

موریس شووالیه و ویلفرید هاید-وایت در نقش‌های خود خوب ظاهر شده‌اند، اما «در جستجوی سرنشینان غایب» نتوانست کاملاً تخیل مرا به‌دست بگیرد. عوامل ماجراجویی فیلم—عبور از خشکی و دریا برای یافتن ملوانان گمشده—برایم جذاب بود، اما پیوند داستان با انگیزه‌ها و احساسات شخصیت‌ها ضعیف است و بنابراین هرگز به داستان دل نبستم. ریتم فیلم هم برای من کند به‌نظر می‌رسید. شووالیه (به‌عنوان پاگانل) و هاید-وایت (لرد گلنارون) در نقش‌هایشان قابل قبول‌اند و به‌خصوص لحظات طنزآمیزِ تعامل‌شان با یکدیگر و با بازیگران جوان‌تر فیلم تأثیرگذار است؛ از میان بازیگران جوان، هایلی میلز (مری) برجسته‌تر است، اگر بخواهم یکی را انتخاب کنم. سایر بازیگران جوان چندان به‌یادماندنی نیستند. جلوه‌های ویژه فیلم که امروز به‌شدت مصنوعی به‌نظر می‌رسند، زیبایی چندانی نداشته‌اند؛ بسیاری از صحنه‌ها اکنون ضعیف به‌نظر می‌رسند، هرچند در فیلم‌های قدیمی می‌توان این نکته را نادیده گرفت، اما شایان ذکر است. از سوی دیگر چند شمارهٔ موسیقایی وجود دارد که آن‌هایی که پاگانل را نشان می‌دهند نسبتاً خوب‌اند. فیلم در اسکاتلند با داستانی شروع می‌شود که خواهر (هایلی میلز) و برادر کوچکش همراه یک پروفسور فرانسوی (موریس شووالیه)، یک سرمایه‌دار کشتی‌رانی (ویلفرید هاید-وایت) و پسر او به‌دنبال پدر گمشده‌شان—یک کاپیتان دریانورد—می‌روند. سفر آن‌ها ابتدا به پاتاگویا در آمریکای جنوبی می‌رسد و ماجراهایی در کوه‌های آند و پامپاس دارند؛ در ادامه به استرالیا و نیوزیلند هم سفر می‌کنند تا سرنشینان گم‌شده را بیابند. ساختار سفر و بعضی ماجراجویی‌ها به‌نظر مضحک و دور از احتمال است و احتمالاً چندان با رمان ژول ورن هم‌خوانی ندارد. نگارش ضعیف در فیلم مشخص است؛ برای مثال چند دقیقه‌ای به‌صورت طولانی و خسته‌کننده به بحث دربارهٔ پیام داخل بطری اختصاص می‌یابد که این عنصر از فیلمنامه به‌راحتی قابل حذف بوده و هیچ لطمه‌ای به داستان وارد نمی‌کرد. فضای بیش‌ازحد کودکانه و لبخندهای مداوم در موقعیت‌های خطرناک هم تاحدی آزاردهنده است، هرچند پس از پردهٔ اول کمتر می‌شود. از نکات مثبت می‌توان به درخشش نوجوانانهٔ هایلی میلز اشاره کرد که هنگام فیلم‌برداری حدود ۱۵ سال داشت و در نیمهٔ اول فیلم ظاهر جذابی دارد. حضور یوزپلنگ (یا جگوار) و گروه‌های مائوری و برخی لحظات سرگرم‌کننده هم قابل‌توجه‌اند. در کل این فیلم بیشتر مناسب مخاطبان کم‌سن‌وسال است. مدت فیلم ۱ ساعت و ۳۸ دقیقه است و در استودیوی پاینوود در غرب لندن ساخته شده است. در مجموع، ممکن است نمرهٔ کمتر برای آن ناعادلانه باشد؛ من از آن لذت نبردم اما می‌توانم درک کنم که برخی افراد ممکن است از فیلم خوششان بیاید. رتبهٔ کلی: حدود C-/C.