فیلم Pollyanna 1960

یک شهر بی‌روح در نیوانگلند به جرعه‌ای زندگی و شادی نیاز دارد در سال 1912، دختری یتیم و امیدوار که به فقر عادت کرده است (هایلی میلز) — فرزند مبلغین — به هارینگتون، ورمانت می‌آید تا پیش عمه ثروتمندش (جین ویمَن) زندگی کند؛ زنی که «مالک» شهر است و آن را با دستی خشک و قانون‌گرا اداره می‌کند. ساکنان درمانده شهر به‌شدت به این فرشتهٔ کوچک...

یک شهر بی‌روح در نیوانگلند به جرعه‌ای زندگی و شادی نیاز دارد در سال 1912، دختری یتیم و امیدوار که به فقر عادت کرده است (هایلی میلز) — فرزند مبلغین — به هارینگتون، ورمانت می‌آید تا پیش عمه ثروتمندش (جین ویمَن) زندگی کند؛ زنی که «مالک» شهر است و آن را با دستی خشک و قانون‌گرا اداره می‌کند. ساکنان درمانده شهر به‌شدت به این فرشتهٔ کوچک و سرزنده نیاز دارند. ریچارد ایگان نقش پزشکی را بازی می‌کند، مردی که سابقاً معشوق عمه بوده و به شهر بازمی‌گردد، و کارل مِیldon نقش کشیشی را دارد که به‌شدت نیازمند یک بیداری معنوی است. نَنسی اولسون، آدولف منجو و آگنس مورهد نیز نقش‌های کلیدی دارند. در ظاهر «پولیانا» (1960) یک درام خانوادگی دلنشین با طنزی ملایم است، اما فیلم گرمابخش است و به مسائل جدی زندگی می‌پردازد، به‌ویژه بار خردکنندهٔ قانون‌گرایی مذهبی که در آن مسیحیت دل خود را از دست می‌دهد و به دینی صرفاً قاعده‌محور و بی‌روح تبدیل می‌شود که تنها ظاهر برایش مهم است. یکی از بهترین سکانس‌ها موعظهٔ تهدیدآمیز دربارهٔ محکومیت ابدی است که هم‌زمان نگرانی و سرگرمی را برمی‌انگیزد (مالدن در این صحنه کمی اغراق‌آمیز بازی می‌کند)، اما صحنه‌های ارزشمند دیگری هم وجود دارد. پولیانا مرا به یاد بچه‌گربه‌ای می‌اندازد که به‌عنوان هدیه گرفتیم؛ نزدیک به مرگ در یک منطقهٔ حفاظت‌شده پیدا شده بود. آن گربه شادترینِ گربه‌ها بود و همواره عشق و شادی را به همه می‌بخشید. او نعمتی از جانب خدا بود، معجزه‌ای عینی در حرکت. فیلم دو ساعت و چهارده دقیقه است و در جنوب کالیفرنیا فیلم‌برداری شده: عمارت عمه پولی در سانتا روزا قرار دارد، سکانس‌های بازار در یونیورسال سیتی فیلم‌برداری شد و صحنه‌های ایستگاه قطار در سنت هلنا ضبط شدند؛ دیگر لوکیشن‌ها شامل کلیستگا، پتالوما و استودیوهای دیزنی در باربانک است. چهل سال پس از نسخهٔ موفق مری پیکفورد از پولیانا که براساس کتاب کودکانه و یک نمایشنامه ساخته شده بود، والت دیزنی به تیم خلاق خود پرداخت. مگر آنکه از طرفداران یا پژوهشگران فیلم‌های صامت باشید، احتمالاً این نسخهٔ جدیدتر را سرگرم‌کننده‌تر خواهید یافت. هایلی میلز در نقش کودک شاداب که به کل شهر بازی خوش‌بینی («Glad Game») را می‌آموزد، می‌درخشد؛ او به‌اندازهٔ کافی پرانرژی و دوست‌داشتنی است تا این نقش را باورپذیر کند. از طنز و ریتم داستان لذت بردم. برخلاف نسخهٔ کوتاه یک ساعتهٔ صامت، بخش زیادی از داستان حذف نشده بود. فیلم‌های دیزنی همیشه بازیگران مکملِ خوبی پیدا می‌کنند. از میان بازیگران نقش‌های فرعی، مِری گریس کَنفیلد در نقش آنجلیکا و آگنس مورهد در نقش خانم اسنو برایم برجسته بودند. سکانس‌هایی که تحول نگاه خانم اسنو به زندگی را نشان می‌دادند صبورانه ساخته شده بودند و احساس گرم و دلنشینی ایجاد می‌کردند. پایان‌بندی فیلم به‌طبع احساساتی است، اما کاملاً آن را به شکل یک بستهٔ براق و جمع‌وجور که معمولاً در فیلم‌های دیزنی می‌بینید گره نمی‌زند؛ و این برخلاف نسخهٔ «مَسترپیِس تئاتر» شبکهٔ PBS است که چهل سال بعد ساخته شد و پایان را بیشتر مرتب و تمام‌عیار کرد. امتیاز: A-/B+