فیلم Dongji Rescue 2025

اگر مستند فانگ لی از ۲۰۲۳ درباره غرق شدن «لیسبون مارو» را دیده باشید، می‌دانید که آن کشتی باری از هنگ‌کنگ به ژاپن می‌رفت و بیش از هزار اسیر جنگی بریتانیایی را حمل می‌کرد. کشتی توسط یک زیردریایی آمریکایی هدف قرار گرفت و گفتن اینکه رفتار با اسرا غیرانسانی بود، کم‌گفتی‌ترین عبارت است. این دراماتیزه‌سازی اما تاکید را بیشتر روی بیرحمی نیروهای اشغالگر در جزیره‌ای...

اگر مستند فانگ لی از ۲۰۲۳ درباره غرق شدن «لیسبون مارو» را دیده باشید، می‌دانید که آن کشتی باری از هنگ‌کنگ به ژاپن می‌رفت و بیش از هزار اسیر جنگی بریتانیایی را حمل می‌کرد. کشتی توسط یک زیردریایی آمریکایی هدف قرار گرفت و گفتن اینکه رفتار با اسرا غیرانسانی بود، کم‌گفتی‌ترین عبارت است. این دراماتیزه‌سازی اما تاکید را بیشتر روی بیرحمی نیروهای اشغالگر در جزیره‌ای نزدیک معطوف می‌کند. اهالی جزیره زیر کنترل یک قرارگاه کوچک بودند و از رفتن با قایق‌های ماهیگیری‌شان به دریا منع شده بودند. دو برادر، که گفته می‌شود رگه‌های دزدان دریایی دارند، این ممنوعیت را نادیده می‌گیرند و در یکی از همین سفرها «بی» (زیولونگ ژو) و «دَنگ» (لِی وو) «نیوتن»ِ لاغر و نحیف (ویلیام فرانکلین-میلر) را در آب پیدا می‌کنند. یکی می‌خواهد دست از کار بکشد و دیگری اصرار به نجات مرد دارد؛ پس از درگیری‌ها و ترفندهایی، نیوتن روی جزیره پدیدار می‌شود و به هدف جست‌وجوی نیرویی تبدیل می‌شود که اکنون تحت فرماندهی یک ژیگنِ جوان و به‌خصوص وحشی قرار دارد. در همین حال کشتی مصیبت‌زده آرام‌آرام غرق می‌شود و اهالی جزیره که دود و انفجارها را می‌بینند و صدای تیراندازی را می‌شنوند، تصمیم می‌گیرند علیرغم برتری آتش دشمن راهی دریا شوند و تلاش کنند مردم در آب را که به‌طور مرتب با آتش مسلسل ذبح می‌شوند نجات دهند. جلوه‌های CGI زیادی در فیلم هست که چندان خوب از آب درنیامده‌اند، اما ماهیت داستان به‌خوبی تاریخ واقعی را با شجاعت ماهی‌گیران و اندکی خیال‌پردازی آمیخته می‌کند — این دو برادر مهارت‌های غواصی شگفت‌انگیز و تقریباً افسانه‌ای دارند، می‌توانند نفس‌شان را مدت‌ها حبس کنند و در جریان‌های قوی به‌خوبی مقاومت کنند — و ریتم فیلم در سراسر آن قابل‌قبول است. خشونت محاسبه‌شده و وحشی‌گری دشمنان به‌خوبی نشان داده شده و پرداخت شخصیت دو برادر جذاب است؛ همراه با «هوا»ی پرشر و شوق (نی نی) که به دریا می‌زند و خود را در برابر سرنیزه‌های قتل‌عام می‌بیند. روحیه و فلسفه این دراماتیزه‌سازی گاهی مرا به یاد ترکیبی از «پل روی رود خو» و «تِنکو» می‌اندازد؛ نماد ستمی که بر جامعه‌ای تحمیل شده که احتمالا نسل‌هاست تغییر نکرده و هیچ آمادگی‌ای برای مقابله با دسته تفنگ‌به‌دستِ قلدرهایی که بی‌دلیل جزیره‌شان را تصرف کرده‌اند — جز اینکه می‌توانند و آن جمعیت را حقیر می‌شمارند — ندارد. فیلم کمی بلند است و در سبک و ارائه‌اش ردّی از ملی‌گرایی معاصر و نمایشی دیده می‌شود، اما داستانی مهم و قابل‌به‌یادآوری را زنده نگه می‌دارد و به‌خوبی جواب می‌دهد.