فیلم The Blue Trail 2025

دولت برزیل به این نتیجه رسیده که بهترین روش نگهداری سالمندان، فرستادن همه آن‌ها به یک کلونی وقتی به هشتاد سالگی می‌رسند است. «ترزا» (دنیس واینبِرگ) وقتی فراخوان می‌رسد تنها هفتاد و هفت سال دارد — و اصلاً حاضر نیست تا پایان عمرش پوشک بپوشد. او برنامه‌هایی دارد؛ می‌خواهد خلبان شود. تلاش‌های معمولی‌تر او برای رسیدن به این خواسته با دخالت دخترش ناکام می‌ماند، چون...

دولت برزیل به این نتیجه رسیده که بهترین روش نگهداری سالمندان، فرستادن همه آن‌ها به یک کلونی وقتی به هشتاد سالگی می‌رسند است. «ترزا» (دنیس واینبِرگ) وقتی فراخوان می‌رسد تنها هفتاد و هفت سال دارد — و اصلاً حاضر نیست تا پایان عمرش پوشک بپوشد. او برنامه‌هایی دارد؛ می‌خواهد خلبان شود. تلاش‌های معمولی‌تر او برای رسیدن به این خواسته با دخالت دخترش ناکام می‌ماند، چون دخترش عملاً باید برای تقریباً هر کاری به او اجازه بدهد. بی‌توجه به این موانع، ترزا آخرین حقوقی را که از کشتارگاهی که در آن کار می‌کرد دریافت کرده، برداشته و قایقرانی به نام «کادو» (رودریگو سانتورو) را قانع می‌کند او را به بالادست رودخانه ببرد تا به دنبال یک میکرو-لایت — که آن هم ممنوع است — بگردند. معلوم می‌شود کادو خود در بعضی کارهای غیرقانونی دست دارد و گاهی از مواد توهم‌زایی که از یک حلزون نادر به‌دست می‌آید استفاده می‌کند؛ او معتقد است این حالت توهمی آینده‌اش را نشان خواهد داد، اما برای ترزا تنها نتیجه‌اش این است که درمی‌یابد مجبور است به خانه برگردد. وقتی ظاهراً هیچ راهی باقی نمانده، ترزا یک تلاش آخر برای آزادی می‌کند: در یک توالت سیار پنهان می‌شود و سپس با زنی دیگر از اهالی رودخانه دوست می‌شود. «روبرتا» (مریام سوکاراس) از فروش انجیل‌های الکترونیک به مومنان به قیمت ۲۵۰ رئال درآمد خوبی دارد و به این فراری دلسوزی می‌کند؛ این‌گونه آن‌ها همراه هم به ماجراجویی‌هایی در دل جنگل بارانی خالص می‌روند. فیلم علاوه بر یادآوری اینکه بسیاری از سالمندان هنوز زندگی پُر انرژی پیش رو دارند، داستانی تأثرانگیز از زنی را نشان می‌دهد که تا آن زمان زندگی‌اش حول دیگران بوده و حالا که طعم آزادی را چشیده، به هیجان آن دل‌بسته شده است. فیلم همچنین به فرزندان این بازنشستگان یادآوری می‌کند که مراقبت از والدین ممکن است نیازمند تلاش باشد، نه واگذار کردن کامل مسئولیت به دولت. در مسیر روایت، شکّی سالم نسبت به ایمان دینی مطرح می‌شود؛ ترزا قایق‌رانی یاد می‌گیرد و حتی صحنه‌ای از درگیری با ماهی‌ها هست که می‌توانست در یک فیلم «۰۰۷» هم بی‌جا نباشد. واینبِرگ در کنار همراهان سفرش بازی‌ای دوستانه و دلپذیر ارائه می‌دهد و من از سادگی پایان‌بندی فیلم واقعاً لذت بردم.