فیلم The Haunted Mansion 2003

تماشای خوبی بود؛ ارزش دیدن دوباره را داشت و قابل توصیه است. ادی مورفی تقریباً همیشه تماشاگرپسند است، حتی با قرارداد نامطلوبش با دیزنی. سطح بالای هزینه‌های تولید که باعث شده عمارت به‌خوبی دیده شود و اثرات روحی و مأثری که اجرا شده‌اند، چشمگیرند. داستان خوب است و روند کشف معما نیز به شکل سنتی و قابل‌قبولی پیش می‌رود: اطلاعات به‌صورت قطره‌چکانی داده می‌شود و جست‌وجو...

تماشای خوبی بود؛ ارزش دیدن دوباره را داشت و قابل توصیه است. ادی مورفی تقریباً همیشه تماشاگرپسند است، حتی با قرارداد نامطلوبش با دیزنی. سطح بالای هزینه‌های تولید که باعث شده عمارت به‌خوبی دیده شود و اثرات روحی و مأثری که اجرا شده‌اند، چشمگیرند. داستان خوب است و روند کشف معما نیز به شکل سنتی و قابل‌قبولی پیش می‌رود: اطلاعات به‌صورت قطره‌چکانی داده می‌شود و جست‌وجو و کشف ادامه می‌یابد. خود مضمون تسخیر چندان جذاب نیست، اما نوعی حس «دیو و دلبر» را القا می‌کند و ترنس استامپ در نقش پیرِ ترسناک خیلی خوب ظاهر می‌شود. بچه‌ها سرگرم‌کننده‌اند و فیلم تا حدودی جذابیت دارد، اما هیچ‌یک از اجزای آن واقعاً شگفت‌انگیز به‌نظر نمی‌رسد. ترنس استامپ در نقش سرپیشخدمت «رامزلی» در عمارت گوتیکی که خانه «گریسی» (ناتانیل پارکر) است ظاهر می‌شود. مشاور املاک «ایورز» (ادی مورفی) برای این عمارت فراخوانده می‌شود و در پی پورسانت مناسبی است؛ او همسرش «سارا» (مارشا توماسون) را به شام می‌برد و خیلی زود هردو درگیر اتفاقات وهم‌آلودی می‌شوند. به‌نظر می‌رسد خانم گریسی مرگ نسبتاً نابهنگامی داشته و خانم ایورز قرار است، چه بخواهد چه نخواهد، جای او را بگیرد. استامپ تا حدی تحسین می‌گیرد که عمدتاً ناشی از نورپردازی خاصی است که در بیشتر صحنه‌هایش به‌کار رفته. غیر از این، فیلم بستری کم‌رمق برای یک ستاره نسبتاً بی‌درخشش است که مدت‌هاست جذابیتش را از دست داده و بازیگران پشتیبان نیز چیز زیادی به اثر اضافه نمی‌کنند؛ فیلم به‌طور کلی از نظر عنصر «ترسناک» دچار کمبود است. برای افزودن وزن به روایت، نویسندگان زاویه‌ای از غفلت خانوادگی را وارد کرده‌اند: ایورز بیش از حد روی موفقیت شغلی تمرکز دارد و به همسر و دو فرزند نسبتاً آزاردهنده‌اش توجه کمی نشان می‌دهد. همه‌چیز درنهایت با کمک مادام لوئوتا (جنیفر تیلی) به نقطه‌ای می‌رسد، و اگرچه فیلم از جنبه‌های مختلف فراموش‌شدنی است، جلوه‌های بصری سرگرم‌کننده‌اند و «رامزلی» احتمالاً بهترین سرپیشخدمت از زمان تیم کری است. می‌توان آن را به‌راحتی روی تلویزیون در پس‌زمینه گذاشت؛ و در واقع به همان قدر ارزش دارد.