فیلم Parthenope 2024

همان‌طور که در افسانهٔ زیبای آفرودیت آمده، «پارتنوپه» (سلسته دلا پورتا) از دریا زاده می‌شود و به‌سرعت به فاتنه‌ای بزرگ برای مردان هم‌عصر خود بدل می‌گردد. نخست برادر دیوانه‌وار شیفته‌اش «رایموندو» (دانیله رینزو) و دیگری دوست دوران کودکی‌اش «ساندرینو» (داریو آیتا) است که عشق نالاقتش او را دیوانه کرده است — هرچند نه به اندازهٔ برادرش. وقتی سه‌نفر تصمیم می‌گیرند سفری بدون پشتوانه مالی از...

همان‌طور که در افسانهٔ زیبای آفرودیت آمده، «پارتنوپه» (سلسته دلا پورتا) از دریا زاده می‌شود و به‌سرعت به فاتنه‌ای بزرگ برای مردان هم‌عصر خود بدل می‌گردد. نخست برادر دیوانه‌وار شیفته‌اش «رایموندو» (دانیله رینزو) و دیگری دوست دوران کودکی‌اش «ساندرینو» (داریو آیتا) است که عشق نالاقتش او را دیوانه کرده است — هرچند نه به اندازهٔ برادرش. وقتی سه‌نفر تصمیم می‌گیرند سفری بدون پشتوانه مالی از ناپل به جزیرهٔ نزدیک، کاپری، راه بیندازند، او با نویسندهٔ مسن و الکلی آمریکایی «چیور» (گری اولدمن) آشنا می‌شود؛ چیور به او علاقه‌مند می‌شود اما ظاهراً در برابر جذابیت‌هایش ایمن است و پارتنوپه به این حالت عادت ندارد. در خلال این سفر بی‌پروایانه، تحقق تراژیکی روی می‌دهد که باعث می‌شود همهٔ آن‌ها تلخی‌های واقعیت و سَطحی و زودگذر بودن زندگی‌شان را دریابند و با احساساتی چون غم، طردشدگی و پوچی روبه‌رو شوند. فیلم تصویربرداری بسیار زیبایی دارد، دیالوگ‌ها کم‌اند و کشش جنسی در سراسر فیلم محسوس است، اگرچه صریح نیست؛ بصری پرزرق‌وبرق است ولی در نهایت نمایشی نسبتاً تهی از روح ارائه می‌دهد. مثلِ کارت‌پستی‌ای است که عکسش زیباست اما کلمات کمی روی آن نوشته شده‌اند و برای پرداختن به شخصیت‌ها یا پر کردن خلأهایشان کافی نیست. با آغاز ساعت دوم فیلم کشدار می‌شود و به تدریج شبیه تمرینی خودخواهانه و تکراری می‌گردد که هرچند ریشه در اسطوره دارد، اما فراتر از سطح پیش نمی‌رود. فیلم شیک، استایلیش و دیدنش ارزش دارد — اما به نظر می‌رسد پائولو سورنتینو تنها می‌خواهد ما نگاه کنیم.