فیلم کره‌ای Exhuma 2024

«کیم» (چوی مین-شیک) در این فیلم یک «چینه‌دان» یا مشاور نحوه دفن و انتخاب محل مناسب قبر است؛ کارش بر پایه فنگ‌شویی و باور به تأثیر قرار گرفتن قبر در سرنوشت خانواده است. اگر این کار بد انجام شود، اجداد ناراضی می‌توانند بازگردند و تاوان سختی بگیرند — تنها کافی است از نوه‌ای که فکر کرد می‌تواند دندان مصنوعی مادربزرگ را یادگاری نگه دارد، بپرسید!...

«کیم» (چوی مین-شیک) در این فیلم یک «چینه‌دان» یا مشاور نحوه دفن و انتخاب محل مناسب قبر است؛ کارش بر پایه فنگ‌شویی و باور به تأثیر قرار گرفتن قبر در سرنوشت خانواده است. اگر این کار بد انجام شود، اجداد ناراضی می‌توانند بازگردند و تاوان سختی بگیرند — تنها کافی است از نوه‌ای که فکر کرد می‌تواند دندان مصنوعی مادربزرگ را یادگاری نگه دارد، بپرسید! خانواده ثروتمند «پارک» (کیم جه-چئول) گویا رازی دارند که ممکن است کیم و زوج معنوی‌تر «هواریم» (کیم گو-ئون) و «بونگ گیل» (لی دو-هیون) بتوانند کمکشان کنند. حتی در آمریکا هم خانواده‌اش تحت آزار یک روح‌اند. آنها به قبر دورافتاده‌ای بالای تپه هدایت می‌شوند؛ سنگِ قبر ساده‌ای بدون نام و فقط با چند عدد بی‌ربط. مردی مهم در آن دفن شده اما محل قبرش امتیاز مناسبی ندارد (فقط 65 از 100) که باعث نگرانی می‌شود. آنها تابوت منبت‌کاری‌شده از جنس سرو را بیرون می‌آورند و تصمیم می‌گیرند آن را بسوزانند، اما خاموشی در هوای مرطوب بدیمن است، پس تابوت را مرتب می‌پوشانند تا فردا سوزانده شود — این اولین اشتباهشان است، چون شبانه یکی از اعضای کنجکاو تیم باعث رها شدن موجودی مرموز و خونخوار می‌شود که به دنبال انتقام از کسانی است که او را «65 در صد» رها کرده‌اند. و این تازه آغاز بدبختی‌هاست؛ وقتی برای انجام آیین بازمی‌گردند، جعبه بزرگی را می‌یابند که عمودی و با زنجیر بسته شده و باز هم بدون نام است. از اینجا فیلم کاملاً وارد حال و هوای «مومیایی» می‌شود و ماجرا قوت می‌گیرد: آیا آنها می‌توانند این تهدید عظیم را شناسایی و نقشهٔ چندصدساله‌اش را خنثی کنند؟ فیلم ترکیبی جذاب از عرفان و اسطوره را با نیش‌داری از استثمار مدرن ارائه می‌دهد — نمونه‌اش مبلغ قابل توجهی که برای جابه‌جایی می‌گیرند — و صحنه‌های غالباً تاریک و بارانی همراه با به‌جا و کم‌مصرفِ جلوه‌های ویژه، فضای تهدیدآمیزی خلق می‌کنند. بازی دسته‌جمعی قوی بازیگران، روایت رؤیاها و کابوس‌ها را در طول حدود دو ساعت و چهارده دقیقه به خوبی پیش می‌برد و گاهی واقعاً ترسناک می‌شود. با این حال، فیلم از نظر ریتم می‌توانست فشرده‌تر باشد و بعضی صحنه‌ها تأکید بیش از اندازه‌ای بر جنبه‌های انسانی یا انگیزه‌های شخصیت‌ها دارد که اندکی از کشش داستان کم می‌کند. برای بینندگان غربی، برخی ظرایف فرهنگی و باورهای شرقی/کره‌ای فیلم ممکن است چالش‌برانگیز باشد و درک یکپارچهٔ همهٔ جزئیات را سخت کند، اما صحنه‌های بازگشت مردگان — به شکل ارواح و هیولاها — از نظر پتانسیل ترساندن دست‌کم گرفته نشوند؛ اجرای آنها با حس واقع‌گرایانه‌ای همراه است که اضطراب خزنده‌ای می‌آفریند. در مجموع، Exhuma (با طعم مشخصی از وحشت شرقی) فیلمی دیدنی است: پر از لحظات به‌یادماندنی و ترس‌آور، جلوه‌های بصری خوب و بازی‌های قابل قبول. اگر با اسطوره‌ها و معنویات شرقی آشنا نیستید، ممکن است در برخی بخش‌ها دچار ابهام شوید، اما تجربهٔ کلی ارزش دیدن را دارد.