فیلم The Big Blue 1988

روایتی درون‌نگر با اجرای خوب ژان رنو و چهره معصوم رزانا آرکت. موسیقی متن برای طرفداران اریک سراست؛ برای همه سلیقه‌ها مناسب نیست. کمی طولانی است اما سرگرم‌کننده. فیلمی که امروزه به‌ناحق فراموش شده است. صادقانه بگویم نمی‌دانستم از این فیلم چه انتظاری داشته باشم؛ تنها می‌دانستم در دهه انتشارش بسیار موفق بود و امروز کمتر کسی آن را به‌یاد می‌آورد. کارگردانی اثر بر عهده لوک...

روایتی درون‌نگر با اجرای خوب ژان رنو و چهره معصوم رزانا آرکت. موسیقی متن برای طرفداران اریک سراست؛ برای همه سلیقه‌ها مناسب نیست. کمی طولانی است اما سرگرم‌کننده. فیلمی که امروزه به‌ناحق فراموش شده است. صادقانه بگویم نمی‌دانستم از این فیلم چه انتظاری داشته باشم؛ تنها می‌دانستم در دهه انتشارش بسیار موفق بود و امروز کمتر کسی آن را به‌یاد می‌آورد. کارگردانی اثر بر عهده لوک بسن است، فیلم‌سازی فرانسوی که برای او احترام قائلم و او را توانا می‌دانم. فیلم‌نامه حول رابطه ژاک و انزو شکل می‌گیرد (فرض می‌کنم یکی فرانسوی و دیگری ایتالیایی باشد). آن‌ها از دوستان دوران کودکی‌اند اما پس از مرگ اتفاقی پدر ژاک مسیرشان از هم جدا می‌شود. در بزرگسالی هر دو در رشته آزادغواصی (آپنه) قهرمان شده و رقبای کسب عنوان قهرمانی جهان می‌شوند. داستان در مجموع قابل‌قبول پیش می‌رود، اما در پرداخت داستانک عاشقانه حول شخصیت یوهانا بیکر دچار لغزش می‌شود و آن بخش تا حد زیادی کم‌عمق نوشته شده است. بازیگران فرانسوی فیلم القای قدرتمندی دارند که ژان رنو به‌خوبی رهبری می‌کند؛ او یکی از بهترین بازیگران فرانسوی فعلی است و به نقش خود طنزی تلخ و جسارت خاصی می‌بخشد که شایسته و مناسب است. ژان-مارک بار نیز عملکرد خوبی دارد، اما از کاریزما و حضور رنو برخوردار نیست. رزانا آرکت زیبا و باوقار است، اما عملاً در نقش خود بیش از یک چهره خوشایند ظاهر نمی‌شود؛ متنی که برای او تهیه شده ضعیف است. لوک بسن به دریا علاقه‌مند است و آثاری را می‌پسندد که در آن‌ها فیلم‌برداری و موسیقی متن به‌طرز هنری بر تجربه بیننده غالب می‌شوند. در این فیلم هم همین ویژگی‌ها را با سخاوتمندی می‌بینیم: زیبایی دریای مدیترانه به‌طرز باشکوهی هم زیر و هم بالای سطح آب فیلم‌برداری شده و موسیقی متن عالی اریک سرا به قوت اثر می‌افزاید. تدوین نیز به‌خوبی انجام شده و فیلم ریتم بسیار خوشایندی دارد. تمام این موارد دلیل بر آن‌اند که این فیلم را دوباره ببینیم و ارزشش را بازبینی کنیم؛ اثری که به‌نظر من بی‌جهت به فراموشی سپرده شده است.