فیلم Son of Flubber 1962

دنباله‌ای ضعیف برای «پروفسور حواس‌پرت». «پسر فلاوبر» در همه جنبه‌ها ضعیف‌تر است. از فیلم اول به‌خاطر طنز بامزه‌اش تعریف می‌کنم، اما این فیلم تقریباً تمام آن حس شوخ‌طبعی را از دست داده است. چند لحظه خنده‌دارِ نصفه‌نیمه هست، اما در کل اثر بویی از تازگی نبرده. یکی از دلایل اصلی این ضعف، قصه بی‌رمق و بی‌جذبه که هرگز هیجان‌انگیز نمی‌شود. خود فلاوبر به‌ندرت به‌کار گرفته می‌شود و...

دنباله‌ای ضعیف برای «پروفسور حواس‌پرت». «پسر فلاوبر» در همه جنبه‌ها ضعیف‌تر است. از فیلم اول به‌خاطر طنز بامزه‌اش تعریف می‌کنم، اما این فیلم تقریباً تمام آن حس شوخ‌طبعی را از دست داده است. چند لحظه خنده‌دارِ نصفه‌نیمه هست، اما در کل اثر بویی از تازگی نبرده. یکی از دلایل اصلی این ضعف، قصه بی‌رمق و بی‌جذبه که هرگز هیجان‌انگیز نمی‌شود. خود فلاوبر به‌ندرت به‌کار گرفته می‌شود و تمرکز فیلم بیشتر روی «گاز» آن است. پایان‌بندی هم، مثل فیلم ۱۹۶۱، نسبتاً کسل‌کننده و بی‌فایده است. فرد مک‌مارری، به‌حق، دوباره در نقش پروفسور برینارد خوب ظاهر شده. نانسی اولسون (بتسی) و کینان واین (آلونزو) هم دوباره حضور دارند، و تامی کرک (بیف) نقش بزرگ‌تری به او تحمیل شده؛ دلیلش هم معلوم نیست. در مورد شخصیت‌های تحمیل‌شده، جیمز وسترفیلد و فارست لوئیس دوباره در نقش‌های افسران هانسون و کلی ظاهر می‌شوند؛ به‌نظر من آن‌ها فقط در «سگ پشمالو» بامزه بودند که گویا این فیلم‌ها در یک جهان مشترک قرار دارند. آیا این دنباله لازم نبود بزرگ‌تر و باشکوه‌تر از فیلم قبلی باشد؟ در عوض، مسیر همان قبلی را تقریباً دنبال می‌کند و هیچ جرقه‌ای ایجاد نمی‌کند. با این حال، کنجکاوم ببینم داستان در دنباله‌هایی که برای شبکه دیزنی ساخته شده است به کجا می‌رود — اما تماشای آن‌ها را فعلاً باید به تأخیر بیندازم. در کل، این فیلم ارزش دیدن ندارد.