فیلم Christine 1983

کریستین (Christine) ساخته جان کارپنتر، اقتباسی است از رمان هم‌نام استیفن کینگ که فیلمنامه‌اش را بیل فیلیپس نوشته است. در مرکز داستان یک خودروی شیطانی و تسخیرشده—یک پلایموث فیوری قرمز مدل 1957 به نام کریستین—قرار دارد که زندگی آرنولد «آرنی» کانینگهام، نوجوان گوشه‌گیر و آزار‌دیده از هم‌کلاسی‌ها، را به‌کلی دگرگون می‌کند. با بازسازی بدنه و بازگشت به شکوه گذشته، ماشین بر شخصیت صاحبش اثر می‌گذارد...

کریستین (Christine) ساخته جان کارپنتر، اقتباسی است از رمان هم‌نام استیفن کینگ که فیلمنامه‌اش را بیل فیلیپس نوشته است. در مرکز داستان یک خودروی شیطانی و تسخیرشده—یک پلایموث فیوری قرمز مدل 1957 به نام کریستین—قرار دارد که زندگی آرنولد «آرنی» کانینگهام، نوجوان گوشه‌گیر و آزار‌دیده از هم‌کلاسی‌ها، را به‌کلی دگرگون می‌کند. با بازسازی بدنه و بازگشت به شکوه گذشته، ماشین بر شخصیت صاحبش اثر می‌گذارد و آرنی از پسری خجالتی به فردی مطمئن و حتی خشونت‌طلب تبدیل می‌شود؛ اما همراه با پناه، خطر هم می‌آید و کریستین هر کاری می‌کند تا او را محافظت کند—حتی از عزیزانش. کارپنتر موفق شده از مواد فوق‌طبیعیِ اغراق‌شدهٔ کینگ نسخه‌ای روان‌تر و ملموس‌تر بسازد و به‌جای تکیه بر ترس‌های بی‌پایه، به شکل‌گیری یک بررسی شخصیتی عمیق بپردازد. فیلم به‌خوبی هستهٔ موضوعی دربارهٔ وسواس خودرو و نوعی شیفتگی ناراحت‌کننده میان مردان و ماشین‌ها را به تصویر می‌کشد؛ تصویری که در عین زننده‌بودن، جذاب و تأمل‌برانگیز است. بازی‌ها اغلب خوب‌اند؛ کیث گوردون در نقش آرنی اجرای درخشان و قوی‌ای ارائه می‌دهد و تغییرات رفتاری او را به‌خوبی منتقل می‌کند. الکساندرا پال به‌عنوان لی، دوست‌دختر نگران، و جان استاک‌وِل در نقش دنیس، بهترین دوستِ ظاهراً موفقِ آرنی، مکمل‌های مناسبی‌اند. هری دین استانتون نیز با حضور کوتاه اما مؤثرش به فیلم رنگ می‌بخشد. هرچند متن گاهی فرصت پرداخت کامل به شخصیت‌ها را نمی‌دهد و گاهی زود به صحنه‌های بعدی می‌پردازد، اما در کلیت فیلم این نقص‌ها چندان آزاردهنده نیست. یکی از نقاط قوت پروژه موسیقی و استفاده از ترانه‌های دههٔ ۵۰ است که از رمان هم برگرفته شده و صدای رادیوی کریستین نقش مهمی در روایت دارد؛ انتخاب‌هایی مانند Buddy Holly، Dion and the Belmonts و Danny and the Juniors فضای نوستالژیک و در عین حال ناهنجاریِ داستان را تقویت می‌کنند. موسیقی متن ساختهٔ جان کارپنتر و آلن هاوارث هم با امضای سینث‌محور کارپنتر، همخوانی قابل توجهی با تصاویر دارد و به تهدیدآمیزتر شدن فضا کمک می‌کند. در بخش جلوه‌های بصری و فنی، فیلم با استفاده از افکت‌های عملی و ایده‌های خلاقانه—مثلاً فیلم‌برداری معکوس برای القای بازسازی بدنهٔ ماشین—موفق شده تا پس از بیش از سه دهه همچنان قابل‌پذیرش و غیرکهنه به‌نظر برسد. فیلم‌برداری دونالد ام. مورگان و انتخاب قاب‌ها نیز در ایجاد حس تاریک و گوتیک شهری نقش دارند. کریستین فیلمی است که با وجود لحن مشخص دههٔ ۸۰، خوشبختانه با گذشت زمان بهتر از آنچه انتظار می‌رود ایستادگی کرده است. ترکیبی از تعلیق، طنز شیطنت‌آمیز، بازی‌های قابل‌قبول، موسیقی گیرنده و جلوه‌های خلاقانه—همه دست به دست هم داده‌اند تا این اثر صرفاً یک فیلم «داستان ماشینِ قاتل» باقی نماند، بلکه تبدیل به مطالعه‌ای دربارهٔ وسواس، هویت و تحول نوجوانی شود. اگر از طرفداران ژانر وحشت یا عاشقان خودروها هستید، تماشای این فیلم لذت‌بخش خواهد بود.