فیلم Copycat 1995

سیگورنی ویور نقش هلن را بازی می‌کند؛ روان‌شناسی که حتی فکر خروج از آپتمانش برای برداشتن روزنامه از راهرو، باعث حمله هراس شدید در او می‌شود. با این حال او در شناخت انگیزهٔ قاتلان سریالی خبره است — چرا که در ابتدای دوران حرفه‌ای‌اش تجربه‌ای نزدیک به مرگ با یکی از آن‌ها داشته (با بازی هری کانیک جونیور). وقتی یک قاتل تقلیدی شروع به کشتن...

سیگورنی ویور نقش هلن را بازی می‌کند؛ روان‌شناسی که حتی فکر خروج از آپتمانش برای برداشتن روزنامه از راهرو، باعث حمله هراس شدید در او می‌شود. با این حال او در شناخت انگیزهٔ قاتلان سریالی خبره است — چرا که در ابتدای دوران حرفه‌ای‌اش تجربه‌ای نزدیک به مرگ با یکی از آن‌ها داشته (با بازی هری کانیک جونیور). وقتی یک قاتل تقلیدی شروع به کشتن زنان جوان می‌کند، پلیس‌ها موناهان (هالی هانتر) و شریکش گوتز (درموت مولرونی) از او کمک می‌خواهند و باید پیش از تکرار جنایات، این فرد بیمارگونه را از پا درآورند. قاتل برای پیچیده‌تر کردن ماجرا با آن‌ها تماس می‌گیرد و آن‌ها را تحریک می‌کند؛ حتی برای خودش اسمی انتخاب می‌کند — اما آیا می‌توانند پیش از ادامهٔ سلسله‌جنایات او، او را دستگیر کنند؟ در مجموع این یک درام جنایی معمولی است؛ بازیگران تا حد زیادی خوب‌اند، اما داستان پر از رخنه‌هایی است که خطر واقعی را از فیلم می‌گیرند و پایانی را رقم می‌زنند که از دور هم قابل حدس است. سیگورنی ویور عملکرد قابل قبولی دارد و هالی هانتر هم به‌عنوان یک افسر پرعزیمت و مصمم تأثیرگذار است، اما ریتم طولانی و کند فیلم و حواشی فراوان در روایت باعث می‌شود بخش‌هایی از آن خسته‌کننده شود. شاید اگر جان آمیل فیلمنامه را تنگ‌تر می‌کرد و برخی پرداخت‌های غیرضروری شخصیت‌ها را حذف می‌نمود، فیلم می‌توانست تبدیل به یک «تعقیبم کن اگر می‌توانی» مؤثرتر شود. در وضعیت فعلی اما، اثر چندان چشمگیر نیست.